Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၉၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ့လက်ထဲက ဓားကို ကိုင်စွဲလျက်.....</h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်သူအားလုံးကို သုတ်သင်အံ့.....</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်တယ် ဟုတ်လား.....”</p> <p>ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်မှ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ</p> <p>ရှောင်ပိုင် တစ်ယောက် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားမိသည်။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများမှာ ဘေးရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး..... သူ ဘယ်လိုပြန်ဖြေမလဲဆိုတာကို သိချင်နေမိ၏။</p> <p>“ဟူး.....”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် သည် သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။</p> <p>သူသည် ကျောက်တံခါးဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ..... ထိုအတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နောက်ကွယ်ရှိ သားရဲနတ်ဘုရား ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“သူငယ်ချင်း ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်.....”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက...”</p> <p>“ငါတို့ရဲ့ တာအိုတွေက မတူကြဘူး..... ဒါကြောင့် ငါတို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းလို့ မရနိုင်ဘူး.....”</p> <p>“မင်းနဲ့ ငါကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ရန်သူတွေပဲ ဖြစ်လာကြလိမ့်မယ်.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားမှာ လွန်ကဲလွန်းလှသည်.....</p> <p>သို့မဟုတ်လျှင် သူကိုယ်တိုင်ကပင် လွန်ကဲမှု၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်.....။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် အဆုံးမရှိသော မိစ္ဆာ စွမ်းအင် များမှ မွေးဖွားလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာ စွမ်းအင်။</p> <p>၎င်းသည် သဘာဝအရပင် လောက၏ အဆိုးရွားဆုံး အရာများကို ကိုယ်စားပြုသည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ လွန်ကဲမှုတွင် အကြောင်းပြချက် ရှိနေသည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ..... သူ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ရသည့် အကြောင်းရင်းထဲတွင် စုန်းမ လင်းလုံ ကြောင့်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား..........</p> <p>ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်တွင် သားရဲနတ်ဘုရား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူသည် ရုတ်တရက် ခပ်မှိန်မှိန် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အသံမှာ ငရဲပြည်မှ လာသကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး အေးစက်လှသည် .....</p> <p>“မင်းက ငါ့အကြောင်းကို အတော်လေး သိထားပုံရတယ်.....”</p> <p>“အကုန်လုံး သိတယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအသာ ခါလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သားရဲနတ်ဘုရား၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို သိထားသော်လည်း..... သူ့ကို နားလည်သည်ဟုတော့ မပြောဝံ့ပေ.....</p> <p>“သူတစ်ပါး ခံစားခဲ့ရသည့် ဒုက္ခမျိုးကို ကိုယ်တိုင် မခံစားဖူးဘဲနှင့် အခြားသူကို လူကောင်းလုပ်ရန် မတိုက်တွန်းပါနှင့်” ဆိုသည့် စကားအတိုင်း.......</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အမြင်တွင်.....</p> <p>ဤလောကတွင် လူလေးမျိုးသာ ရှိသည် .....</p> <p>ဆွေမျိုး..... မိတ်ဆွေ..... သူစိမ်း နှင့် ရန်သူ။</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် 'ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်' နှင့် 'မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်' ဆိုသည့် အယူအဆမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ခြင်း မရှိပေ.....</p> <p> သူသည် အရာအားလုံးကို အထက်စီးမှ မြင်နေရသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်..........</p> <p>သို့သော် သေချာ သိနားလည်ထားသည်မှာ..........</p> <p>ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်က လူတိုင်းသည် ထိုလမ်းစဉ်၏ စံနှုန်းများကို အမြဲတမ်း လိုက်နာကြသည် မဟုတ်သလို..... မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်က လူတိုင်းသည်လည်း အမြဲတမ်း ထိုလမ်းစဉ်နောက်ကိုသာ လိုက်နေကြသည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အများစုမှာ ကိုယ်ကျိုးစီးပွား လောဘများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့မဟုတ်လျှင် အတ္တများကြောင့်သာဖြစ်သည်..........</p> <p>နတ်ဆိုးဘုရင်ဝမ်ရန်ဝမ်  သည် လောကကြီးကို စည်းလုံးစေရန် 'ဝိညာဉ်လေးပါး သွေးအစီအရင်'ကို အသက်သွင်းချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အတ္တပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖန်ရှန်းဂူ မှ ယွမ်ယီလန် သည် လောကကြီးကို သူ၏လက်အောက်သို့ ရောက်စေရန် သားရဲနတ်ဘုရား ပြန်လည် နိုးထလာမှုကို အားပေးချင်သည်။</p> <p>၎င်းမှာလည်း အတ္တပင် ဖြစ်သည်...။</p> <p>ထိုသူများ၏ အတ္တမှာ.......</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သဘာဝကျကျပင် မတူညီသော ဘက်တော်သားများ ဖြစ်သွားကြသည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ရန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>၎င်းမှလွဲ၍........</p> <p>အခြား အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။</p> <p>ထိုရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဂျိချန်းဖန်သည် တွေဝေမနေဘဲ သူ၏လက်ထဲမှ ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် သူတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သုတ်သင်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်..........</p> <p>“ဝုန်း.....”</p> <p>အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာ စွမ်းအင် တစ်ခုမှာ ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကန့်သတ်ချက် များနှင့် အစီအရင် လမ်းကြောင်းများမှာ ထိုအချိန်တွင် တစ်ပြိုင်နက် လင်းထိန်သွားပြီး..... ပူပြင်းလှသော အလင်းတန်းများမှာ ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်မှ အရှိန်အဝါ များကို အဆက်မပြတ် နှိမ်နင်းလိုက်ကြသည်...။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်မှာတော့ ထိုနေရာ၌ပင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။</p> <p>သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး..... ရပ်ဟန်မှာ တည်ကြည်လှကာ..... သူ၏ ထူထဲနက်မှောင်သော ဆံပင်များမှာ လွင့်နေပြီး..... သူ၏ မီးရှူးတိုင်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများမှာ သူ့ရှေ့မှ အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နေ၏။</p> <p>“ဝှစ်.....”</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် မမြင်ရသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး..... ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိစ္ဆာ စွမ်းအင်များကို နောက်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည် တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်အချို့ ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် သူမရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး၏ တည်ကြည်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်နေမိသည်.....</p> <p>သူ၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ..........</p> <p>၎င်းမှာ ရှောင်ပိုင်အနေနှင့် ဂျိချန်းဖန် သူ၏ အစွမ်းအပြည့်ကို ထုတ်သုံးသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်...။</p> <p>အရင်ကဆိုလျှင်</p> <p>ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ၏ အစွမ်းအကြောင်းကို သူမ ဘာမှမသိခဲ့ပေ။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ လည်ပင်းလေးကို အသာကျုံ့ကာ..... ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ နောက်ကွယ်တွင်သာ ပုန်းနေလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း.....”</p> <p>အရှိန်အဝါ နှစ်ခုမှာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မိစ္ဆာ စွမ်းအင်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ အစွမ်းအကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ..... သူ ပြောနိုင်သည်မှာ...</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အတူတူလောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်းကို ငါ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြရင် ဘယ်လိုလဲ.....”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ တကယ်ကို ပျင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဤနေရာ၌ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် ချိပ်ပိတ် ခံထားရသည်။</p> <p>များသောအားဖြင့် ထောင်ထျဲ နှင့်သာ စကားပြောလေ့ရှိသော်လည်း..... ထောင်ထျဲမှာမူ စကားမပြောတတ်ပေ...။</p> <p>“ငါ နားထောင်ပေးပါ့မယ်.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား ဘာတွေပြောမလဲဆိုတာကို သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ..... ထို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသော အချစ်ပုံပြင်မှလွဲ၍ အခြားပြောစရာ များများစားစား ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှောင်ပိုင်မှာတော့ နားစွင့်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်များကို ဂျိချန်းဖန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ကာ..... သူ၏ နောက်ကွယ်မှ စပ်စုလိုဟန်ဖြင့် ခေါင်းလေးပြူထွက်ရင်း..... သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကျောက်တံခါးဆီသို့ ကြည့်နေသည်။</p> <p>ပုံပြင်တစ်ပုဒ်.....</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားလို ထူးဆန်းတဲ့ တည်ရှိမှုမှာလည်း ပုံပြင်ရှိနေတာလား.....</p> <p>သူမသည် သားရဲနတ်ဘုရား အကြောင်းကို ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု ထံမှ ကြားဖူးခဲ့ရုံသာ ရှိသည်။</p> <p> သူသည် လောက၏ အကြီးမားဆုံးသော မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်ကြောင်းသာ သိထားပြီး..... သူ ဘယ်ကနေ စတင်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူမ မသိခဲ့ပေ...။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ အစပျိုးမှုမှာ။</p> <p>သူနှင့် စုန်းမ လင်းလုံ တို့ နှစ်ယောက်သာ သိရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟူး.....”</p> <p>ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်မှ သက်ပြင်းချသံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံမှာ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့၏ နားထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည် .....</p> <p>“လောက က ငါ့ကို ကောင်းကင်အောက်က အကြီးမားဆုံးသော ထူးဆန်းမှုလို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား..... ဒါပေမဲ့ ငါဆိုတဲ့ အရာက လူသားတွေ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာဆိုတာကိုတော့ သူတို့ မသိကြဘူး...”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်.......</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ..... “ဘာ..... အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..........” ဟု အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်မိသည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားရဲ့ မွေးဖွားလာမှုက..... လူသားတွေ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာတဲ့လား.....</p> <p>ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..........</p> <p>မသေနိုင်တဲ့ သားရဲနတ်ဘုရားကို လူသားတွေက ဖန်တီးခဲ့တာလား..........</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အမူအရာမှာတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် သားရဲနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်တိုင် ပြောပြနေသော စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။</p> <p>“ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် သတိဝင်လာတုန်းက..... ငါ သူ့ကို မြင်ခဲ့တယ်။ သူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေတာကို ငါ သိသာတယ်။ နောက်ပိုင်း အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ ငါလည်း တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်တည်လာခဲ့တယ်...”</p> <p>“အဲဒီအချိန်မှာပဲ ငါ သူ့ရဲ့ နာမည်ကို သိခဲ့ရတယ်.....”</p> <p>“သူ့နာမည်က လင်းလုံ တဲ့..... သူက လူသားတစ်ယောက်ပေါ့.....”</p> <p>“ငါကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့.....”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ အသံမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း..... သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ မထင်မရှားသော နူးညံ့မှုရိပ်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် .....</p> <p>“ငါ့ကို လင်းလုံက ရှေးဟောင်း စုန်းအတတ်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီး..... တောင်ပိုင်းနယ်စပ်  ရဲ့ မိစ္ဆာ စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပြီး ဖန်တီးခဲ့တာပဲ.......ငါက အဆုံးမရှိတဲ့ မိစ္ဆာ စွမ်းအင်တွေကနေ မွေးဖွားလာခဲ့တာကြောင့်..... မသေနိုင်သလို ဖျက်ဆီးလို့လည်း မရဘူး...”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်</p> <p>ရှောင်ပိုင် တစ်ယောက် လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘာ..... သားရဲနတ်ဘုရားကို စုန်းမ လင်းလုံက ဖန်တီးခဲ့တာ ဟုတ်လား..........</p> <p>ဒါကတော့...</p> <p>“ယုံရခက်တယ် မဟုတ်လား.....”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားမှာ ရှောင်ပိုင်၏ အမူအရာကို သတိပြုမိပုံရသည်။ သူသည် အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်ဟန်ဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပြီး .....</p> <p>“အကယ်၍ အဲဒီ စုန်းမျိုးနွယ်စုဝင်တွေသာ သူတို့ အကြည်ညိုဆုံး နတ်ဘုရားမက ငါဆိုတဲ့ အရာကြီးကို ဖန်တီးခဲ့တာဆိုတာကို သိသွားရင်...</p> <p>သူတို့ ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတာကို ငါ သိချင်မိတယ်..... .....”</p> <p>ရှောင်ပိုင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒီပုံပြင်ထဲက အချက်အလက်တွေက များပြားလွန်းလှသည်။</p> <p>သူမ ယုံရခက်နေသော်လည်း သားရဲနတ်ဘုရား အနေနှင့် သူမကို လိမ်ပြောရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။</p> <p>“ငါ လင်းလုံကို အမြဲတမ်း မေးလေ့ရှိတယ်..... ဘာလို့ ငါ့ကို ဖန်တီးခဲ့တာလဲ ဆိုတာကိုပေါ့..... သူက အမြဲတမ်း ပြောဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်..... နောက်ပိုင်းကျမှပဲ...”</p> <p>“ငါ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့တယ်.....”</p> <p>“အမှန်တော့ လင်းလုံကလည်း ထာဝရအသက်ကို ရှာဖွေခဲ့တာပါပဲ.....”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။</p> <p>သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် ..... “လူသားတွေမှာ အဆုံးမရှိတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိပေမဲ့..... နောက်ဆုံးတော့လည်း အချိန် ဆိုတဲ့ စကားလုံး နှစ်လုံးကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး...”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်......</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ ကျောက်တံခါး အပြင်ဘက်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးထံသို့ ရောက်သွားပြီး ..... “မင်းကော... ထာဝရအသက်ကို ရှာဖွေနေတာလား..........” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သေချာတာပေါ့” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထာဝရအသက်..... ဘယ်သူကများ မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ.....</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူက လင်းလုံနဲ့တော့ မတူဘူး။ သူရှိနေတဲ့ ခေတ်မှာတော့ 'ကောင်းကင်ကျမ်း ငါးတွဲ' ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထာဝရအသက်ဆိုတာ လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ လင်းလုံသာ ထိုအချိန်က ကောင်းကင်ကျမ်း ငါးတွဲကို ရရှိခဲ့လျှင်..... သူမလည်း ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် ထာဝရအသက် ရရှိမည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့မှာ အသေအချာပင်...။</p> <p> အချိန်နဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဟု ပြောရပေမည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save