Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ပိုင်၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု.....</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားသော်...</p> <p>ရှောင်ပိုင် သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> ထိုလူငယ်လေးသည်လည်း ဆုပ်ကိုင်ရခက်လှသော ထာဝရအသက်ကို လိုက်စားနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ.....</p> <p>သို့သော်လည်း။</p> <p>သူ၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင်........</p> <p>တကယ်ပဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကောင်း တွေ့ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်မှ သားရဲနတ်ဘုရား မှာ  ခပ်မှိန်မှိန် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆုတောင်းပေးလိုက်သည် ..... “ဒါဆိုရင် မင်းအတွက် ကံကောင်းပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်.....”</p> <p>“မင်းရဲ့ ဆုတောင်းတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်  က ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သားရဲနတ်ဘုရားသည် သူ၏ ပုံပြင်ကို ဆက်လက် ပြောပြနေသည်။</p> <p>သူ၏ အသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး..... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာ စွမ်းအင်နှင့် ရန်လိုမှု များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ..... သာမန် လူသား တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့်...........</p> <p>သူသည် 'လူ' အစစ်အမှန် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ငါ မွေးဖွားလာတုန်းက ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရတဲ့ လူက လင်းလုံ ပဲ..... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ...”</p> <p>“အစပိုင်းမှာတော့ သူက ငါ့ကို ပြုံးပြတတ်တယ်..... ဒါပေမဲ့ ငါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ မကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဆက်ပြီး စုပ်ယူရင်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာတဲ့ အခါမှာတော့...”</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“...”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ အသံမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>သူ၏ ပုံပြင်ထဲတွင် သူကိုယ်တိုင် နစ်မျောနေပုံရသည်..... မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများ မဟုတ်ပါလော.....</p> <p>“တစ်နေ့မှာ.....”</p> <p>“ငါ လင်းလုံ ထားခဲ့တဲ့ ကန့်သတ်ချက် ကို ချိုးဖျက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးခဲ့တယ်.....”</p> <p>“အပြင်လောကမှာတော့ နေရာတိုင်းမှာ လူတွေ ရှိနေကြပြီး..... သူတို့ ငါ့ကို မြင်တာနဲ့ ငါ့ကို ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူးဆိုပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို့ ပြောပြီး သတ်ဖို့ ရူးရူးမူးမူး လိုက်ကြတော့တာပဲ........”</p> <p>“ငါ လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ဘူး..... ငါလည်း ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်ဖို့ အစွမ်းကုန် ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်..... နောက်ဆုံး လူတစ်ယောက်ကို သတ်မိသွားတဲ့ အထိပဲ...”</p> <p>“အဲဒီနောက်မှာ လင်းလုံ ပြန်ရောက်လာတယ်..... သူ ငါ့ကို မျက်နှာဖြူလျော်လျော်နဲ့ ကြည့်ပြီး ငါ့ကို သတ်ချင်နေခဲ့တယ်.....”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ စကားလုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ရူးသွပ်လာပြီး..... အဆုံးမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့် အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>“ငါ နားမလည်ဘူး.....”</p> <p>ငါ ဘာမှားလို့လဲ.....</p> <p>“ငါလို မိစ္ဆာကောင်တွေက သေသင့်တာလား..........”</p> <p>“ဝုန်း.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ ရှေ့မှ အဆုံးမရှိသော ဒေါသနှင့် ရန်လိုမှုများကို တားဆီးရန် လက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ ဘာမှမပြောဘဲ သားရဲနတ်ဘုရား၏ ဒေါသကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူ့နောက်တွင် ပုန်းနေသော ရှောင်ပိုင်မှာတော့ လည်ပင်းလေး ကျုံ့နေမိတော့သည်။</p> <p>'မင်း မသေရင် ငါ သေရမှာလား.....'</p> <p>'မင်းရဲ့ အခု အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးပြီး လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးခိုင်းရမှာလား.....'</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားမှာ ခဏမျှ ဒေါသထွက်နေပြီးနောက်..... သူ၏ လေသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ဆက်ပြောသည် .....</p> <p>“နောက်ပိုင်း.....”</p> <p>“လင်းလုံက 'နတ်ဆိုးရှစ်ပါး နက်နဲသော မီးအစီအရင်' ကို ဖန်တီးပြီး ငါ့ကို ဒီမှာ ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်..... ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့အတွက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်လေး တစ်ခုတော့ ချန်ထားပေးခဲ့သေးတယ်.....”</p> <p>“သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချခဲ့ပြီး.....”</p> <p>“ငါ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ထုဆစ်ပေးခဲ့တယ်.....”</p> <p>“အကယ်၍ ငါသာ 'မြင့်မြတ်သော ရတနာ' ငါးခုလုံးကို စုစည်းနိုင်ရင်..... ငါ ပြန်လည် နိုးထလာနိုင်ပြီး အစီအရင်ရဲ့ ချိပ်ပိတ် ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မယ်...”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ အသံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေသည်။</p> <p>သူ့မှာ လွတ်မြောက်ချင်စိတ် အလွန်အမင်း ရှိပုံမရပေ။</p> <p>ထို့နောက် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည် .....</p> <p>“အမှန်တော့ ငါ လိုချင်တာက လင်းလုံနဲ့ ထာဝရ အတူရှိနေဖို့ပဲ..... တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူး...”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူ သေသွားပြီ.....”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ အဆုံးမရှိသော ရန်လိုမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ တစ်ခုလုံးမှာ သောင်းကျန်းနေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ အသံမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲပြည်မှ လာသကဲ့သို့ အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏ .....</p> <p>“လင်းလုံ သေသွားပြီဆိုမှတော့.....”</p> <p>“ဒီလောကကြီးကလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး.....”</p> <p>“ဒီလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို သူ့ရဲ့ အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်...............”</p> <p>ထိုစကားများ ပြောလိုက်သည့်အခါ........</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်ခဲသွားသည်။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်မှ သားရဲနတ်ဘုရားကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိသည်..... သူ၏ အတွေးအခေါ်ကြောင့် သူမ အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>ဝိုး.....</p> <p>လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို လင်းလုံနဲ့အတူ မြှုပ်နှံရမယ် ဟုတ်လား.....</p> <p>ဒါက တကယ့်ကို 'အချစ်ကြီး' တာပဲ.....</p> <p>အကယ်၍ လင်းလုံသာ ပြန်ရှင်လာရင်..... မင်းကို အရှင်လတ်လတ် ထပ်သတ်ဦးမှာပဲ မဟုတ်လား..........</p> <p>ရှောင်ပိုင် စကားပျောက်သွားမိသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ဘာကြောင့် စောစောက သူတို့ရဲ့ တာအို တွေက မတူကြဘူးလို့ ပြောခဲ့လဲဆိုတာကို သူမ အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘယ်သူကမှ မင်းနဲ့ တာအိုလမ်းစဉ် တူမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>မင်းက ငါတို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲဥစ္စာ.....</p> <p>“ဟူး.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်လည်း အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>လွန်ကဲလှပေသည်..........</p> <p>ဒါက တကယ့်ကို လွန်ကဲလွန်းလှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ မကောင်းသော ဝိညာဉ်များ၏ ပြယုဂ်ဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောနိုင်တော့သည်။</p> <p>အကယ်၍ လင်းလုံသာ ထိုအချိန်က သားရဲနတ်ဘုရားနှင့် အတူရှိခဲ့ရင်တောင်မှ.....</p> <p>လင်းလုံ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်တွင် သားရဲနတ်ဘုရားသည် ဤလမ်းစဉ်အတိုင်းပင် လျှောက်လှမ်းဦးမည်မှာ အသေအချာပင်...။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူကိုယ်တိုင်ကပင် လွန်ကဲသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။</p> <p>တို့ထိလိုက်ရုံနှင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားမည့်သူမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ကို ဖန်တီးခဲ့သည့် လင်းလုံမှလွဲ၍</p> <p>အခြား မည်သူမျှ သူ့ကို ထိ၍ မရပေ..... 'ကျူးရှန်းဓား' ကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ ဖြစ်တည်မှုချင်းတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ အင်္ကျီလက်ကို အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြီး ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ ..... 'သွားကြစို့..... ဒီကောင်က တကယ့်ကို အရူးကြီးပဲ.....' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေ၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော်........</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအသာ ခါလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် သားရဲနတ်ဘုရား၏ အတွေးအခေါ်အပေါ် မည်သည့်မှတ်ချက်မှ မပေးတော့ဘဲ..... ရှောင်ပိုင်ကို ခေါ်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားမှာတော့ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ ထိုအချိန်တွင် မည်သူမျှ ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>...</p> <p>“ဟူး.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ပုတ်လိုက်ရင်း..... သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ပေါ်နေ၏။</p> <p>“ဒီကောင်က တကယ့်ကို အရူးကြီးပဲ.....”</p> <p>“အတိအကျ ပြောရရင်..... သူ့ကို လူသားတစ်ယောက်လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ မရဘူး” ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>စုန်းမ လင်းလုံ၏ ကျောက်ရုပ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ပိုင် ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ သူမရှေ့မှ ကျောက်ရုပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ မေးလိုက်သည် .....</p> <p>“စုန်းမ လင်းလုံက သူ့ကို တကယ်ပဲ ချစ်ခဲ့မယ်လို့ မင်း ထင်လား.....”</p> <p>“မချစ်ပါဘူး.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက ဆိုသည်မှာ .....</p> <p>“သူမရဲ့ ထာဝရအသက် ရရှိလိုတဲ့ ဆန္ဒကြောင့်..... သားရဲနတ်ဘုရားဟာ စုန်းမ လင်းလုံ အတွက်တော့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။ သူမက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ချစ်နိုင်မှာလဲ..........”</p> <p>“စုန်းမ လင်းလုံက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလဲ..... သူမရဲ့ တာအိုနှလုံးသား  က ဘယ်လောက်တောင် ခိုင်မာလိုက်လဲ..... သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ချစ်မိသွားမှာလဲ.....”</p> <p>“ဖြစ်နိုင်တာက သံယောဇဉ်တော့ ရှိနိုင်ပါတယ်.....”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ့် အချစ်စစ်တော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်.....”</p> <p>“မိခင်နဲ့ သားကြားက သံယောဇဉ်မျိုး ဖြစ်နိုင်မလား..... သားရဲနတ်ဘုရားက သူမရဲ့ သားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာပဲဥစ္စာ.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမလည်း ထိုသို့ပင် တွေးမိသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်.........</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းက အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အနေနှင့်..... စုန်းမ လင်းလုံသည် သားရဲနတ်ဘုရားကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အရာမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင်..... သူမ၏ အစွမ်းမှာ ထိုက်ကျင်း နယ်ပယ်ထက် များစွာ သာလွန်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် သားရဲနတ်ဘုရားကဲ့သို့ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ချစ်မိသွားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ..........</p> <p>မိခင်နှင့် သားကြားက သံယောဇဉ်မှာ ပြော၍ မရပေ။</p> <p>မဟုတ်လျှင် လင်းလုံသည် သူမ၏ အသက်ကို စတေးပြီး........</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားအတွက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် အချစ်အကြောင်း ပြောမယ်ဆိုရင်.....</p> <p>“ဟူး.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမရှေ့မှ ကျောက်ရုပ်ကို နှမြောတသဟန်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည် ..... “ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတောင်မှ အချိန်ရဲ့ စေခိုင်းမှုအောက်မှာ ကျရှုံးခဲ့ရပြီပဲ..... ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကကော ဘာဖြစ်လာမှာလဲ.....”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။</p> <p>သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ 'ထူးခြားသော မီးမှန်' မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး..... သူ၏ အကြည့်မှာ သူ့ရှေ့မှ ကျောက်ရုပ်ဆီသို့ မသိမသာ ရောက်သွားသည်။</p> <p>စုန်းမ လင်းလုံက တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား.....</p> <p>ဖြစ်နိုင်တာက သူမ သေသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူမ လုံးဝကြီး သေဆုံးသွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သားရဲနတ်ဘုရား၏ ပုံပြင်ကို ကြားပြီးနောက်..... သူမသည် စကားပျောက်နေသလို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကိုလည်း ခံစားနေရသည်...။</p> <p>သူမသည် ယခုအခါ ဖန်ရှန်းဂူ မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း…</p> <p>သူမ၏ အနာဂတ်က ဘာဖြစ်လာမှာလဲ..... မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး ရှောင်လျို ကို သွားတွေ့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်လျိုမှာ အခု မိသားစု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့်.....</p> <p>ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ယူပြီး ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း မှာပဲ အမြဲ နေ၍ မရနိုင်ပေ.....</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ..</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမကို ကယ်ခဲ့စဉ်တွင်  သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမသာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း မှာ နေမယ်ဆိုရင်.....  သူမကို ကယ်ခဲ့တဲ့လူက ဂျိချန်းဖန် ပါလို့ ဖန်ရှန်းဂူ ကို လူသိရှင်ကြား ပြောလိုက်သလို ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်..........</p> <p>၎င်းအနေဖြင့် ကျေးဇူးကို စော်ကားရာ ရောက်နေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p>...</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save