Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းက ငါ့ကို ကျွေးထားမှာလား............</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်။</p> <p>မျှော်စင်တောင်တန်းနယ်မြေမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများမှာ တောင်တန်းကြီးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး..... သူတို့၏ တောက်ပြောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မှောင်မိုက်ထဲတွင် သားကောင်များကို ရှာဖွေနေကြသည်...။</p> <p>“ဝူး......”</p> <p>မီးပုံလေးမှာ လင်းထိန်နေသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>ကင်ထားသော အသားတုတ်များမှာ မီးပုံဘေးတွင် စိုက်ထားပြီး..... အသားထဲမှ ဆီစက်များမှာ မီးတောက်ထဲသို့ တဖျစ်ဖျစ်နှင့် ကျဆင်းနေကာ အပူရှိန်များကို ထွက်ပေါ်စေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် သည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကင်ထားသော အသားများပေါ်သို့ အသာအယာ ဖြူးလိုက်၏။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင်........</p> <p>အသားကင်၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့မှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် သည် မီးပုံဘေးတွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ထိုင်နေသည်..... သူမ၏ ဝတ်စုံအောက်မှ ဖြူဖွေးဝင်းပသော ခြေသလုံးလေးများမှာ ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများမှာ မီးပုံကို ငေးကြည့်နေပြီး..... ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသားကင်နံ့ကို ရှူရှိုက်နေသော်လည်း မျက်နှာတွင်တော့ မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိပေ...။</p> <p>ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ မွှေးပျံ့သောအသားကင်ကို မြင်လျှင် သူမသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး..... ဂျိချန်းဖန်ဆီမှ အတင်းဆွဲလုကာ ဝအောင်စားကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ယနေ့တွင် သူမ တိတ်ဆိတ်သဖြင့် ၎င်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ......”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ရှောင်ပိုင်၏ ထူးခြားသောအမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး......” ရှောင်ပိုင် ခေါင်းအသာ ခါလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ရှေ့မှ မီးပုံဆီသို့သာ စိုက်နေပြီး..... သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် အထီးကျန်ဆန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်...။</p> <p>ဤလောကကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူမအတွက်တော့ ခိုနားရာ နေရာမရှိပေ။</p> <p>မြေခွေးတောင်းတန်းမှ မြေခွေးမျိုးနွယ်စု အားလုံး သေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်ပြီး..... ကျန်ရှိနေသော မြေခွေးမျိုးဆက်သစ်များသည်လည်း သူမနှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်ကြပေ။ သူမ သိထားသော မြေခွေးမျိုးနွယ်စုထဲတွင်...</p> <p>ရှောင်လျို ကလွဲ၍ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး သေကုန်ကြပြီ။</p> <p>အခု သူမ ဖန်ရှန်းတောာင်တန်းမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲဆိုသည်အား သူမ မသိပေ............။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် နဲ့ လမ်းခွဲပြီးနောက် သူမဟာ ဖန်ရှန်းဂူရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။</p> <p>သို့သော် ဂျိချန်းဖန် နဲ့ လမ်းမခွဲရင်လည်း သူ့ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်...။</p> <p>ဟူး...........</p> <p>ဂျိချန်းဖန်တွင် ဂိုဏ်း ရှိနေသော်လည်း သူမအနေဖြင့် တခြားလူတစ်ယောက်ကို အရှက်မရှိ ကပ်တွယ်နေလို့ မရပေ...... ၎င်းမှာ သူမအနေဖြင့် သူ့ဆီကို ဘေးဒုက္ခတွေ သယ်ဆောင်လာသလို ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤလောကတွင် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဂျိချန်းဖန်ကို ခွဲခွာဖို့ ဝန်လေးနေမိသည်။</p> <p>အဓိကကတော့ ဒီမွှေးပျံ့တဲ့ အသားကင်တွေကို ခွဲခွာဖို့ ဝန်လေးနေခြင်းမှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပါဝင်ပေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူမ ဂျိချန်းဖန်နဲ့ လမ်းမခွဲရင် သူ့အတွက် ပြဿနာတွေ သယ်လာပေးသလို ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဖန်ရှန်းဂူ ဆိုသည်မှာ... အဓိက ဂိုဏ်းသုံးခုထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းအနေနဲ့လည်း ဘာမှပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ............။</p> <p>ထို့အပြင် သူမအနေဖြင့် အရှက်မရှိ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ဘေးမှာ ကပ်နေသော်လည်း ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း က သူမကို ခိုလှုံခွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိ..... မရှိ ဆိုတာကလည်း နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟူး......”</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ရှောင်ပိုင် သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်မိသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး..... သူ့လက်ထဲမှ အသားကင်များကိုသာ ဆက်လက်ပြင်ဆင်နေပြီး..... ဘာမှထပ်မမေးတော့ပေ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ...... ရှောင်ပိုင်မှာ ပိုမို စိတ်တိုလာသည်။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ...... “ဟေး...... ဘာလို့ ဆက်မမေးတော့တာလဲ...... ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား............” ဟု စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မိန်းမတွေက ဒီလိုပါပဲ။</p> <p>ပါးစပ်က တစ်မျိုး..... စိတ်က တစ်မျိုး.......... မေးရင်လည်း မပြောဘူး..... မမေးတော့လည်း စိတ်တိုပြန်လေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>သူသည် ရှေ့မှ လူကို လှည့်ကြည့်ကာ ...... “မင်းက ငါတို့ သူငယ်ချင်းဆိုတာ သိသေးတာပဲလား...... ပြောစရာရှိတာကို ပြောလိုက်ပေါ့...... ငါ မေးတော့လည်း မပြောဘူး..... မမေးပြန်တော့လည်း စိတ်တိုနေတယ်” ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟွန်း......” ရှောင်ပိုင်က နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ဘက်မှ ခေါင်းကို လွှဲလိုက် ၏။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အမူအရာကတော့ တစ်ကယ် ဖြစ်နေသည်နှင့် တစ်ခြားစီပင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်ကတော့ သူမရဲ့ ဆိုးပေမှုများကို အလိုလိုက်ရန် ပျင်းနေပေသည်။</p> <p>သူသည် လက်ထဲမှ အသားကင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြင်ဆင်ပြီးသွားမှ..... ရှောင်ပိုင်၏ နူးညံ့သွယ်လျသော ခါးလေးကို လက်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ............”</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများမှာ ဂျိချန်းဖန်ကို ခပ်ဆိုးဆိုးလေး စိုက်ကြည့်နေသည်..... ၎င်းမှာ ...... 'ငါ့ကို လာမစနဲ့......' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အသားကင်တုတ်တစ်‌ေချာင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့..... အရင်ဆုံး စားလိုက်ကြရအောင်......”</p> <p>သူမရှေ့မှ မွှေးပျံ့သောအသားကင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ..... ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို မသိမသာ စေ့လိုက်မိသည်။ သူမသည် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ..... အသားကင်ကို ယူပြီး စားတော့သည်။</p> <p>“ဟူး......”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် သက်ပြင်းအသာချကာ..... သူမဘေးသို့ လာထိုင်ပြီး ...... “ဒါဆိုရင် မင်း တကယ်ပဲ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ......” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ကို ပြောပြဦးမလား......”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ရှောင်ပိုင် ခဏ ရပ်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ...... “မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းလည်း ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ရဲ့ တည်နေရာကို သိသွားပြီပဲဥစ္စာ...” ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“..................”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် စကားပျောက်သွားသည်။</p> <p>သူသည် သူ့ရှေ့မှ လှပသော အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ကာ ...... “ဘာလဲ...... မင်းက ငါ့ကို အခုပဲ ထားခဲ့တော့မှာလား............” ဟု မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူမက ...... “ငါက ရှေ့ဆက် ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာကိုပဲ တွေးနေမိတာပါ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လောကကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှသည် သို့သော် သူမအတွက် ခိုနားရာ မရှိပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်လိုက်ပြီး ...... “ဘယ်သွားရမှန်း မသိဘူးလား...... ဒါဆိုရင် ငါနဲ့အတူ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ကိုပဲ ပြန်လိုက်ခဲ့ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ သားနဲ့ ချွေးမလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။</p> <p>သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ...... “ငါ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ကို သွားမှာပါ။ ရှောင်လျို တို့ကို သွားတွေ့မယ်..... ပြီးရင်တော့ ငါ ထွက်သွားမှာပါ...”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် နားလည်သွားသည်။</p> <p>“မင်းက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးမိမှာ ကြောက်နေတာလား......” သူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ...... “မင်းပဲ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေလို့ ပြောခဲ့တာပဲ..... သူငယ်ချင်းတွေဆိုမှတော့...”</p> <p>“ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို ဒုက္ခပေးနိုင်မှာလဲ......”</p> <p>“မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာကပဲ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးပါ။ ငါက မင်းကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးဦးမယ်ဆိုရင်..... အဲဒါက လက်တစ်ဖက်ကမ်းပေးတာကို လက်မောင်းအထိ လိုချင်နေတာမျိုး ဖြစ်မနေဘူးလား............”</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် သူမဘေးမှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ..... သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားမှုများ ရှိနေသည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်သည် အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ...... “မင်းက ဖန်ရှန်းဂူ အတွက် စိုးရိမ်နေတာဆိုရင်တော့..... အဲဒါက မလိုအပ်ပါဘူး...” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ......” ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ရှင်းပြသည် ...... “ဖန်ရှန်းဂူ ဟာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က လူရိုင်းတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းပြီး..... သားရဲနတ်ဘုရား ကို ချိပ်ပိတ်ဖြည်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်..... ဒါဟာ လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားတာပဲ။ ဒီကိစ္စကို...”</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ကတော့ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး......”</p> <p>ထိုစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် ရှောင်ပိုင်လည်း နားလည်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ ...... “ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း က ဖန်ရှန်းဂူ ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေတာလား............” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း က ဖန်ရှန်းဂူ ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး......”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအသာ ခါလိုက်ပြီး ...... “သူတို့ကိုယ်တိုင်က သေလမ်းရှာနေတာပါ” ဟု အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တောင်ပိုင်းနယ်စပ် လူရိုင်းတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းပြီး..... သားရဲနတ်ဘုရားအား လွှတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်............။</p> <p>ဒီကိစ္စသာ လူသိရှင်ကြား ပေါက်ကြားသွားရင်......ဖန်ရှန်းဂူ ကတော့ သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အဲဒီအချိန်ကျရင်......ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း က ဖန်ရှန်းဂူ ကို တိုက်ခိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘဲ..... ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင်ရှိသော ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးက ဖန်ရှန်းဂူ ကို ဝိုင်းတိုက်ကြလိမ့်မည်။</p> <p>“ဒါကြောင့်......”</p> <p>“မင်း စိတ်အေးအေးထားပြီး ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း မှာ နေနိုင်ပါတယ်......”</p> <p>“အကယ်၍ ဖန်ရှန်းဂူ က လူတွေသာ လာရဲမယ်ဆိုရင်......”</p> <p>“ဟဲဟဲ.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အရှိန်အဝါ မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး..... အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် ......</p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း လာခိုင်းလိုက်ပေါ့......”</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ပိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများမှာ တောက်ပလာသည်။</p> <p>သူမသည် ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ကာ..... နှာခေါင်းလေးရှုံ့ပြီး မာနကြီးစွာ ပြောလိုက်သည် ......</p> <p>“ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း မှာ နေရမယ် ဟုတ်လား......”</p> <p>“ဘာလဲ...... မင်းက ငါ့ကို တင်ကျွေးထားမှာလား............”</p> <p>“ငါက နေ့တိုင်း အများကြီး စားတာနော်............”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည် ...... “ငါ့ရဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း က မြေခွေးတစ်ကောင်ကိုတောင် မကျွေးနိုင်လောက်အောင် မဆင်းရဲပါဘူး......”</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ...... “ငါက မင်းချက်တဲ့ ဟင်းတွေကိုပဲ စားချင်တာ......” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း အများကြီး တွေးနေပြီ။ ငါလို ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းအတွက် နေ့တိုင်း ချက်ပေးနေရမှာလား............”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ရှေ့မှ လူကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် ......</p> <p>“အဲဒါက အပိုကြေး ပေးရလိမ့်မယ်......”</p> <p>“အပိုကြေး ဟုတ်လား......” ရှောင်ပိုင်၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများမှာ မသိမသာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး..... တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် မွှေးပျံ့သော လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒီဈေးနှုန်းဆိုရင်ကော...... မင်း ငါ့အတွက် ချက်ပေးရကျိုး နပ်ရဲ့လား............”</p> <p>နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံလေးတစ်ခုမှာ သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်...။</p> <p>...</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save