Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၉၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ပိုင် - ငါက နင့်ကို အစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားတာကို</h2> <h2 style="text-align: center;">နင်က ငါ့ကို ကြံစည်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဝူး....."</p> <p>ညမှောင်ရီ ပျိုးလာလေပြီ။</p> <p>ညင်သာသော လေပြေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p>တောအုပ်ထဲမှ သစ်ရွက်ကလေးများမှာ တရှဲရှဲ မြည်ဟည်းနေ၏။</p> <p>မီးပုံလေးမှ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေပြီး လူရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရစ်ပတ်နှောင်တွဲနေကြသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးအလှကို ပေါ်လွင်စေသည့် အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်ကို တစ်ချက် လှည့်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဂါဝန်စများ ကားထွက်သွားရာမှ ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ခြေတံတစ်စုံ ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p>သူမက လက်တစ်ဖက်ကို ဂျိချန်းဖန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး၊ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ကာ အနီရောင်နှုတ်ခမ်းဖူးလေးတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ဆင်မြန်းထားသည်။</p> <p>"ဟင်း....."</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ညည်းသံလေး တစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ သွယ်လျသော ဖူးယောင်ယောင် လက်ကလေးကို မြှောက်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ မေးစေ့ကို ဆွဲမလိုက်ပြီး စနောက်သော လေသံဖြင့် "အပိုဆောင်း အခကြေးငွေလား" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူမက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်သဖြင့် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မွှေးပျံ့သော ရနံ့များမှာ လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲလာသည်။</p> <p>ထို့နောက် နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံလေးက ထွက်ပေါ်လာသည် -</p> <p>"ဒီအခကြေးငွေကော ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ့အတွက် ထမင်းတစ်နပ်လောက် ချက်ပေးဖို့ လုံလောက်ရဲ့လား"</p> <p>သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဂျိချန်းဖန်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ခုက ညင်သာစွာ ထိတွေ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်...သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွား၏။</p> <p>တောက်..... သူ အစနောက် ခံလိုက်နေရပြီဖြစ်သည်။</p> <p>တကယ်ပါပဲ..... ကိုးမြီးမျက်လှည့်မြေခွေး ဆိုတာ တကယ့်ကို ကိုးမြီးမျက်လှည့်မြေခွေး ပါပဲလား။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူ့ရှေ့မှ ရှောင်ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>လှပသော အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး၊ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းနေကာ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းလေးများမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ငြင်းဆန်နေသလိုလို၊ ဖိတ်ခေါ်နေသလိုလို ဖြစ်နေသည်။ အကြည့်များက</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး....." ဟု ပြောနေသယောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မေးစရာရှိသည်မှာ....... မည်သူကများ ဤသို့သော အပြုအမူကို ငြင်းဆန်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ စနောက်သော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသော်လည်း ဂျိချန်းဖန်က တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>နင်က ဒီလိုမျိုးနဲ့ ငါ့ကို လာစမ်းနေတာလား......နင့်ရှေ့မှာ ဘယ်သူရပ်နေတယ် ထင်နေလဲ။</p> <p>ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ.....</p> <p>အနာဂတ် အထက်လမ်းစဉ် ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေနဲ့ ဂျိချန်းဖန်က ဒီလို အလှအပလေးနဲ့ လွယ်လွယ်နဲ့ ယိမ်းယိုင်သွားမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>မဖြစ်နိုင်ပေ.....လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ပေ.....။</p> <p>သို့သော် သူမအနေဖြင့်  ထပ်မံဆွဲဆောင်နေမည်ဆိုလျှင် နောက်ဆက်တွဲများအား ခန့်မှန်း၍ ရမည်မဟုတ်ပေ.....။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ပိုင်မှာ လုံးဝကို ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>သူမက ရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်လေးကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်မှု ဝေဒနာက ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>ဒါဟာ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တက်ကြွစွာ ဆွဲဆောင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်.....</p> <p>သို့သော် ဒီအတိုင်းကြီး ရှုံးနိမ့်သွားသည်လော.......။</p> <p>သိထားရမှာ သူမဟာ နတ်ဘုရားနယ်မြေပေါ်မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကိုးမြီးမြေခွေး ဖြစ်ပြီး မကုန်ခမ်းနိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုစွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူမကို ငြင်းပယ်နိုင်တဲ့သူ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ.....။</p> <p>ကောင်းပြီလေ....သူ့.ရှေ့က လူကတော့ နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်။</p> <p>သူက ထိုက်ကျင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ရှိထားတာကိုး ဒါပေမဲ့ ထိုက်ကျင်း အဆင့် ဖြစ်နေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။ ထိုက်ကျင်း ဖြစ်နေရင် ယောက်ျားမဟုတ်တော့ဘူးလား။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ရှုံးနိမ့်မှုကို အရှုံးမပေးချင်ပေ။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ဤလောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p>သူမသာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်လျှင် ကောင်းကင်အောက်ရှိ မည်သည့်ယောက်ျားမှ သူမ၏ လက်ခုပ်ထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤသို့ တွေးလိုက်ရင်း.....ရှောင်ပိုင်က နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် ဆူလိုက်သည်။ သူမက ကိုယ်ကို ပြန်လှည့်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ ခွထိုင်လိုက်ပြန်သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့ထံသို့ ပိုမို ကပ်ကပ်လေး ဖိကပ်ထား၏။ အစောပိုင်းက အနည်းငယ် အကွာအဝေး ရှိသေးသော်လည်း ယခုမူ... သူမ အရှုံးမပေးတော့ပါ။</p> <p>"ဟေ့..... ဂျိချန်းဖန်....."</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ့ကော်လာကို ဆွဲလိုက်ပြီး ကလေးဆန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p>"ငါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဟုတ်လား"</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ဖြောင့်မတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည် "ငါကပဲ နင့်ကို ပြန်မေးရမှာ၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား"</p> <p>"နင်က ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဖျားယောင်းနေတာနော်"</p> <p>"နင့်ရဲ့ အပြုအမူက ဘယ်လောက်ထိ ကြီးလေးလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား"</p> <p>"ငါ..." ရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာလေးမှာ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p>သူမက ဖြောင့်မတ်လှသော ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ငါက လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အပြောခံနေရတာလဲ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ဆက်လက်၍ ပြောဆိုလေသည်</p> <p>"နင်က ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းချုပ်သခင် ငါ့ကို နင့်အတွက် ထမင်းချက်ခိုင်းချင်သေးတယ်ပေါ့..... ဒါက ငါ့မိန်းမပဲ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးဟ.........."</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ရှောင်ပိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ခြုံငုံကြည့်ရလျှင်တော့... အခကြေးငွေက မလုံလောက်သေးခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>သူမက ထပ်ပေးဖို့ လိုနေတာပေါ့၊ ဟုတ်လား။</p> <p>ဟွန်း..... ယောက်ျားတွေ.....</p> <p>နင့်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်လှတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ကျနေတာပဲ။</p> <p>"တော်တော့၊ မပြောနဲ့တော့"</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသာ သူ့ကို ဆက်ပြောခွင့်ပေးထားလျှင် သူမက ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးမည့် ဆိုးသွမ်းသော ရာဇဝတ်ကောင်ကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤသို့ တွေးလိုက်ရင်း ရှောင်ပိုင်က နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်လေးဆီသို့ ကျရောက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ 'နင်ကတော့ ကံကောင်းသွားပြီ ကောင်လေး' ဟု တွေးလိုက်၏။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူမက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ နူးညံ့သော အနီရောင် နှုတ်ခမ်းလွှာလေးမှာ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိကပ်သွားလေသည်။</p> <p>အနမ်းတစ်ချက်.....</p> <p>ခဏတာ ထိတွေ့မှုမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူမက ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်မှာ မြဲမြံစွာ ဖိကိုင်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"နင် ဘာလုပ်တာလဲ"</p> <p>ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"..." ဂျိချန်းဖန်က အနည်းငယ် စကားမရှိ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟုတ်လား၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲလို့ ငါက ပြန်မေးရမှာ။ ငါ့ဆီက အမြတ်ထုတ်ပြီးတော့ ပြေးဖို့ ကြည့်နေတာလား"</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p>သူက အမြဲတမ်း သူများဆီက အမြတ်ထုတ်တတ်သူသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုမူ သူ အမြတ်ထုတ်ခံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။</p> <p>"ငါက နင့်ဆီက အမြတ်ထုတ်တယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ရှောင်ပိုင်မှာ မှင်တက်သွား၏။</p> <p>ယခုလို ရှက်ရကောင်းမှန်းမသိတဲ့ လူမျိုးကို သူမ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည် "အမြတ်ထုတ်တာတွေ ဘာတွေ လာမပြောနဲ့၊ ဒီလောက်ဆိုရင်ကော အခကြေးငွေက လုံလောက်ပြီလား။ ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ် ချက်ပေးတာ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ"</p> <p>"ဟမ့်....." ဂျိချန်းဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>သူက အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည် "ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ တခြားသူတွေအတွက် ထမင်းချက်ပေးတာက ငါ့မိန်းမပဲ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးလို့"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ပိုင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ မျက်နှာထားက ထူးဆန်းသွားပြီး အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ဂျိချန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ထစ်ထစ်အအဖြင့်</p> <p>"နင်... ငါက နင့်ကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို သဘောထားတာကို၊ နင်က ငါနဲ့ အိပ်ချင်နေတာလား"</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ သူက လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် "နင်က ငါ့ကို မိတ်ဆွေလို သဘောထားတယ် ဟုတ်လား။ ဒါက နင့်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေအပေါ် ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံလား"</p> <p>သူက သူ့အပေါ် ခွထိုင်နေသော ရှောင်ပိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မိတ်ဆွေ.....</p> <p>ဒါကို မိတ်ဆွေလို့ ခေါ်တာလား။</p> <p>နင်က နင့်မိတ်ဆွေဆီကတောင် အမြတ်ထုတ်သေးတာလား။</p> <p>နင်ကတော့ တကယ့် သားရဲတိရစ္ဆာန်ပဲ.....</p> <p>"ငါ..." ရှောင်ပိုင်မှာ သူပြောသည့် စကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်သော မျက်နှာလှလှလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူမက အရှုံးမပေးနိုင်သည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>"ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ"</p> <p>"ငါတို့က မိတ်ဆွေတွေပဲဟာ"</p> <p>"ငါ နည်းနည်းလောက် ပျော်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>"..." ဂျိချန်းဖန်က ရှောင်ပိုင်ကို လက်မ ထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။</p> <p>ဒီတော့ နင်က ဒီလို ကစားချင်တာပေါ့၊ ဟုတ်လား။</p> <p>ဒါဆိုရင်တော့ ဒီတာအိုမိတ်ဆွေက ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘူး။</p> <p>ရှလူး.....</p> <p>ညီမလေး... နင်က အရမ်းမွှေးတာပဲ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ရှေ့မှ ရှောင်ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဦးရေခွံများပင် စိမ့်တက်သွားပြီး ကြက်သီးများပင် ထသွားသည်။</p> <p>"နင်..."</p> <p>"နင် ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"</p> <p>ရှောင်ပိုင်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟီးဟီးဟီး....." ဂျိချန်းဖန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက လက်ကို မြှောက်ကာ ရှောင်ပိုင်၏ ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားရွက်နားသို့ ကပ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်</p> <p>"ငါတို့က မိတ်ဆွေတွေပဲဟာ"</p> <p>"သိပ်ပြီး အားနာမနေပါနဲ့"</p> <p>"လိမ္မာပါတယ်..... နင့်အစ်ကိုကို နည်းနည်းလောက် ပျော်ပါရစေဦး"</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p>သူမ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့်၊</p> <p>သူမ၏ နားထဲတွင် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်။</p> <p>"ညီလေး... နင်က အရမ်းမွှေးတာပဲ....."</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ ရှေ့မှ လူရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်။</p> <p>"အု..."</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>သူမက ရှေ့မှ လူငယ်ကို အတင်း တွန်းထုတ်နေမိ၏။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ အားနည်းလှသော အင်အားမှာ ငြင်းဆန်နေခြင်းထက် ဖိတ်ခေါ်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေလာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဒါက ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲ။ အစောပိုင်းက ဂျိချန်းဖန် ဆီက အမြတ်ထုတ်တုန်းက ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save