Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါက မင်းကို ညီအစ်ကိုလို သဘောထားတာ</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းက ငါ့မိန်းမ ဖြစ်ချင်နေတာလား.......</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အနှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်နဲ့ ညီအစ်ကို တော်ရတာ ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုးလဲလို့ မေးရင်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်ကတော့ "ငါ ကောင်းကောင်းသိတာပေါ့" လို့ ဖြေပါလိမ့်မည်။</p> <p>စကားလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ဆိုရင် ....... "လန်းတယ်"</p> <p>စကားလုံးနှစ်လုံးနဲ့ဆိုရင်တော့ ....... "အရမ်းလန်းတယ်"ဟု ပြောရပေမည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အဓိကမဟုတ်သေးပေ။ အဓိကက ဘာလဲဆိုလျှင်... သူ့ရဲ့ ဒီညီအစ်ကိုမှာ သားတစ်ယောက်တောင် ရှိနေတာပါပဲ.......</p> <p>ဂျိချန်းဖန် : "ဟေး... ခြောက်မြီးပါတဲ့ တာအိုညီနောင်၊ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး၊ မင်းအမေနဲ့ငါက ညီအစ်ကိုတွေပါ"</p> <p>...</p> <p>မျှော်စင်တောင်တန်း</p> <p>ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ တောနက်ကြီးတစ်ခုအတွင်းတွင်……….မီးပုံလေးမှာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်လောင်နေပြီး အပူရှိန်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>လူရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထပ်လျက်သား ရှိနေကြရာ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ အလွန်ပင် ချိုမြိန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။</p> <p>"အင်း..."</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပျော့ခွေကျသွား၏။</p> <p>သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား မှီတွယ်နေမိသည်။ သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးမှာ အနည်းငယ် ကျေမွနေပြီး...........</p> <p>အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ထိုနုနယ်သော ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလွှာကို အသာအယာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများ ကွေးတက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်မိ၏။ ရှောင်ပိုင်၏ ပြစ်ချက်မရှိ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းနေပြီး နုနယ်သော နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း အနည်းငယ် ဖူးယောင်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။</p> <p>သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိ၏။</p> <p>သူမက ရုန်းကန်ချင်သလိုလို ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အလျှော့ပေးလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p>ဒါပေမဲ့လည်း... ထိုရုန်းကန်မှုက အသုံးမဝင်ခဲ့ပါဘူး။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူမမှာ သူ့စိတ်ကြိုက် ခွင့်ပြုပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ နုနယ်သော ကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွား၏။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး အဆုံးမဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုများကို ဖော်ပြနေလေတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး မျက်နှာကို အသာအယာ လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံရ၏။</p> <p>သို့သော် သူမ ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိသည်မှာ... သူမဘက်က အရှုံးပေါ်နေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>မဖြစ်နိုင်ဘူး....... အရှုံးမခံနိုင်ဘူး.......</p> <p>ပြတ်သားရမယ်....... ငါ ပြတ်သားဖို့ လိုတယ်.......</p> <p>ဤအတွေးနှင့်အတူ...</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်ဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သွယ်လျသော လက်ညှိုးလေးဖြင့် ဂျိချန်းဖန်၏ မေးစေ့ကို ပင့်မလိုက်ကာ မောက်မာသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ညီအစ်ကို... ငါက မင်းကို နေလို့ကောင်းအောင် လုပ်ပေးပြီးပြီနော်၊ အဲဒီတော့ မင်းကလည်း ငါ့ကို နေလို့ကောင်းအောင် ပြန်လုပ်ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p>"....................." ဂျိချန်းဖန် ကြောင်သွားမိသည်။</p> <p>သို့သော် သူ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ရှောင်ပိုင်က သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အင်အားဖြင့် တွန်းလှဲလိုက်ပြီး သူမက သူ့အပေါ်မှ ခွထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ရှူးးး......"</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ရာ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p>အနည်းငယ် ဖူးယောင်နေသော အနီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးက သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် လွှမ်းမိုးသွားပြန်လေသည်။</p> <p>...</p> <p>အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်.....</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ပြန်ပြင်နေလေသည်။</p> <p>"အဟွတ် အဟွတ်"</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို ပြန်ပြင်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏။ "ညီအစ်ကိုကောင်းလေး... နောက်တစ်ခါကျရင် ဒီလောက်ကြီး မကြမ်းပါနဲ့ဦး"</p> <p>"..." ရှောင်ပိုင် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိ၏။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို သေအောင် ထိုးသတ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးထားရင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရ၏။</p> <p>"ကဲ... အခုဆိုရင် အဲဒီ 'တန်ဖိုး' က လုံလောက်ပြီလား"</p> <p>ရှောင်ပိုင်က သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"တန်ဖိုး......." ဂျိချန်းဖန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဘာတန်ဖိုးလဲ။ ဘာက လုံလောက်တာလဲ။ မင်း ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ ငါ မသိဘူး"</p> <p>"....................." ရှောင်ပိုင်၏ ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် တွန့်သွား၏။</p> <p>သူမက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘာဆိုလိုတာလဲ။ မင်းက အကုန်စားပြီး သောက်ပြီးမှ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ချင်တာလား.............."</p> <p>"အော်... မင်းကို ငါ ဟင်းချက်ကျွေးတာကို ပြောတာလား"</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြောထားတယ်လေ။ ငါ့လက်ရာကို နေ့တိုင်း စားရဖို့ဆိုတာ ငါ့မိန်းမပဲ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပါ။ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာကို၊ မင်းက..."</p> <p>ဒီနေရာတွင် ဂျိချန်းဖန်၏ လေသံက အနည်းငယ် တုံ့သွား၏။</p> <p>သူက ရှေ့မှ ရှောင်ပိုင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက... ငါ့မိန်းမ ဖြစ်ချင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p>ငါက မင်းကို ညီအစ်ကိုလို သဘောထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့မိန်းမ ဖြစ်ချင်နေတာလား..............</p> <p>ငါ့ထမင်းကို စား၊ ငါ့အိပ်ရာပေါ်မှာ အိပ်ပြီးတော့ နောက်ကျရင် ငါ့ကလေးကိုတောင် ရိုက်ဦးမှာ... မင်းက... တော်တော်ဆိုးနေတာပဲ....... မင်းက သိပ်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်.......</p> <p>"ဂျိ....... ချန်း....... ဖန်......." ရှောင်ပိုင် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူ့နာမည်ကို အပြည့်အစုံ အော်ခေါ်လိုက်ရာ သူမ၏ မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရင်ဘတ်ကလည်း ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"အဟွတ် အဟွတ်"</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ထပ်ပြီး မစရဲတော့ပေ။</p> <p>သူက မီးပုံဘေးရှိ ကင်ထားသော အသားများကို အမြန်ပြန်နွှေးလိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်နားသို့ လာကာ ပြောလိုက်၏။ "စားပါ... စားပါ"</p> <p>"ဟွန့်......." ရှောင်ပိုင်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရင်ဘတ်ကို လက်ပိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။ သူမ ရှေ့က လူကို လုံးဝ မကြည့်ချင်တော့ခြင်းပင်။</p> <p>"မြန်မြန်စားပါ၊ အေးသွားရင် ပြန်ကင်ရလိမ့်မယ်၊ တူးသွားရင် မကောင်းတော့ဘူး" ဂျိချန်းဖန်က ဖျောင်းဖျလိုက်၏။ အရသာရှိသော အစားအစာ၏ မြှူဆွယ်မှုအောက်တွင် ရှောင်ပိုင်က နောက်ဆုံးတော့ အလျှော့ပေးလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ငါတို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို နဂါးသား ကျွေးမယ်"</p> <p>"နဂါးသား.............." ရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးလေးများ အရောင်တောက်သွား၏။</p> <p>သူမက ဂျိချန်းဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုကောင်းလေး... ငါ အကြံပေးချင်တာက နောက်ဆို ငါ့အပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံဖို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင်တော့... ဟွန့် ဟွန့်"</p> <p>မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ မဟုတ်ရင်... သူမက ငါ့မိန်းမ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ငါ့ထမင်းကို စားပြီး ငါ့အိပ်ရာပေါ်မှာ နေ့တိုင်း အိပ်မယ်၊ ပြီးရင် ဟိုဟာမကြိုက် ဒီဟာမကြိုက် ဂျီကျမယ်၊ နောက်ဆုံးကျရင် ငါ့ကလေးရဲ့ တင်ပါးကို နေ့တိုင်း ရိုက်လိမ့်မယ်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ကြက်သီးတောင် ထသွားမိသည်။</p> <p>ဘယ်လောက် ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာမလေးလဲ။</p> <p>သူက ရှောင်ပိုင်၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်၏။ "ညီအစ်ကိုကောင်းလေး... ငါတို့က ပထမဆုံး မြင်ရုံနဲ့တင် တည့်ကြတာပါ။ အခုကစပြီး မင်းကိစ္စက ငါ့ကိစ္စပဲ၊ မင်းသားက ငါ့သားပဲ။ ငါတို့တွေ တစ်သက်လုံး ညီအစ်ကိုကောင်းတွေပဲ လုပ်သွားကြရအောင်..."</p> <p>တကယ်ပါ။ တခြား ဘာမှ လျှောက်မတွေးပါနဲ့......။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က သူမလက်ထဲက အသားကင်ကို စားရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆို၏။ "ဒါကတော့ မင်းရဲ့ အပြုအမူပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့"</p> <p>တကယ့်ကို ကံကြမ္မာ၏ ပြောင်းပြန်လှန်မှုပါပဲ။</p> <p>"ဟင်း......" ဂျိချန်းဖန် ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက ရှောင်ပိုင်ကို သတိထားကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် အတည်ပေါက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... တကယ်တော့... ငါ့မှာ မိန်းမ ရှိပြီးသား"</p> <p>ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့မှာ မိန်းမ ရှိသည်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်ပိုင် ခဏမျှ တုံ့သွား၏။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ သူမ၏ မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများက ဂျိချန်းဖန်ကို ခပ်ပြုံးပြုံးကြည့်ကာ လက်ထဲမှ အသားကင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့၊ အခုကစပြီး မင်းမိန်းမက ငါ့မိန်းမပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက် ထပ်တိုးဖို့ စိတ်မရှိဘူးမလား..."</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>သူမက တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာမလေးပဲ....... မဟုတ်ဘူး....... ဒီလို မိစ္ဆာမလေးကို သူ့နားမှာပဲ နှိမ်နင်းထားရမယ်၊ လုံးဝ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင်တော့... ဒါက အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်.......</p> <p>အနန္တတန်ခိုးရှင် တာအိုနတ်မင်းကြီးရေ....... ငါသာ ငရဲထဲမဆင်းရင် ဘယ်သူ ဆင်းမှာလဲ။ ဂျိချန်းဖန် ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုပဲ ဒီဒုက္ခကို ခံစားပါရစေတော့။</p> <p>ဝဝလင်လင် စားပြီးသွားသောအခါ ရှောင်ပိုင်က လက်ခုပ်တီးပြီး ထရပ်လိုက်၏။ သူမက လက်တွင် ပေနေသော အဆီများကို သူမ၏ ညီအစ်ကိုကောင်းလေး၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ပွတ်သုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့... အိမ်ပြန်ကြစို့"</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ကြောင်သွား၏။ "ဘယ်အိမ်လဲ"</p> <p>ရှောင်ပိုင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... ငါတို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်မှာလေ၊ မင်းအိမ်က ငါ့အိမ်ပဲ မဟုတ်လား..."</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြတာပေါ့" ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးလေး ပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူ့တွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု အမြဲ ရှိနေသလို ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ထိုအတိတ်နိမိတ်က ဘယ်ကနေ လာသလဲဆိုတာကိုတော့ သူ မသိသေးချေ။</p> <p>...</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save