Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြောက်ယောက်မြောက်ညီနောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါက မင်းကို သားလို့ခေါ်ပြီး မင်းက ငါ့ကိုကျတော့...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ယုံကြည်မှုရှိတာ ကောင်းတာပေါ့"</p> <p>တောက်ရွှမ်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ ဂျိချန်းဖန် ကိုယ်တိုင်က ထိုသို့ ပြောလာသည်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမရှေ့ရှိ ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက တကယ်ပဲ တန်ပြန်နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှာထားပြီးသားလား။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းများမှာ သူမ၏ နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းအတွင်း အေးချမ်းသာယာမှုအရှိဆုံး ကာလများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်နေစရာမလို၊ ဘာကိုမှ ပူပင်နေစရာမလိုဘဲ အစားကောင်းသောက်ကောင်း စားကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လည်ပတ်နေရုံသာ။ သူမ၏ တစ်နေ့တာ တစ်ခုတည်းသော ပူပန်မှုမှာ "ဒီနေ့ ဘာစားရမလဲ" ဆိုသည်မှာပင်။</p> <p>ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ကြောင်း ရှောင်ပိုင်က ဆိုပါလိမ့်မည်။</p> <p>ဟွန့်... ဒီညီအစ်ကိုကောင်းလေး နောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်တော့မယ်။ သူက အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘူး၊ ရုပ်ကလည်း ချောသေးတယ်။ ငါ စိတ်ပါရင် သူ့ကို ဆွဲပြီး စားလို့တောင် ရသေးတယ်။ တကယ့်ကို ဇိမ်ပဲ....... အင်း... ဒါနဲ့ သူ့မိန်းမကော လှပါ့မလားမသိဘူး။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p>ဘေးရှိ ဂျိချန်းဖန်မှာမူ ရုတ်တရက် ကြက်သီးတောင် ထသွားမိ၏။ "ဘာလို့ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားနေရတာလဲ" သူက သံသယဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် တောက်ရွှမ်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းသခင်လောင်း ဂျိချန်းဖန်... နောက်တစ်လမှာ ကျင်းပမယ့် အာဏာလွှဲပြောင်းပွဲက အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ စီနီယာဦးလေး" ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>တောက်ရွှမ်းက ဆက်လက်ပြောပြသည်မှာ "မင်း ဖန်ရှန်းဂူထဲကို ဝင်မွှေခဲ့တဲ့ကိစ္စက တစ်လောကလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီ။ ဖန်ရှန်းဂူက လူတွေကလည်း ဒါကို ရွှမ်ချာဂိုဏ်း နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာ ခြေရာခံမိသွားကြပြီ"</p> <p>"ဒါ့အပြင် ဖန်ရှန်းဂူရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ယွီယန်ကျီ က အခုဆိုရင် ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်ပြီး ထိုက်ကျင်း အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီ။ နောက်တစ်လ အခမ်းအနားမှာ သူက ရှင်းလင်းချက်တောင်းဖို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"</p> <p>ရွှမ်ချာဂိုဏ်းသည် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသလို၊ 'ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား' မှာ ဂျိချန်းဖန် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ အထက်ပိုင်းလူကြီးများ သိထားကြသည်။</p> <p>ဤကိစ္စမှာ လူသိရှင်ကြား လုံးဝ မပေါက်ကြားသေးသော်လည်း အထက်လမ်းဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများက ခန့်မှန်းမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန်ရှန်းဂူမှာ အလွန်ဝေးကွာလှသဖြင့် 'ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား' ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အတိအကျ မသိသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။ "လာချင်ရင်လည်း လာခိုင်းလိုက်ပါ......."</p> <p>ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့နေ့မှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြရမှာပဲ။ ကြောက်နေစရာ ဘာရှိလဲ။</p> <p>တောက်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်နေသည်။</p> <p> အကယ်၍ ဂျိချန်းဖန် ပြောသကဲ့သို့ ဖန်ရှန်းဂူက လူရိုင်းတွေနဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းနေတာဆိုရင်တော့ မျက်နှာသာပေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>"ဒီကိစ္စကို မင်းရဲ့ စီနီယာဦးလေးတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးရဦးမယ်" ဟု တောက်ရွှမ်းက ဆိုသည်။</p> <p>ကျင်းယွမ် ခုနစ်တောင်ထိပ်၏ ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း ဂျိချန်းဖန်၏ ကိစ္စကို လာရောက်စုံစမ်းနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တောက်ရွှမ်းသည် ယူကျင်းခန်းမအတွင်းရှိ ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒေါင်......."</p> <p>ခေါင်းလောင်းသံမှာ ကျင်းယွမ် ခုနစ်တောင်ထိပ်လုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ရှောင်ပိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ရှောင်ပိုင်... ငါ မင်းကို ခြောက်မြီးတို့ဆီ အရင် ခေါ်သွားပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ" ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် အစည်းအဝေး ကျင်းပတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမအနေနှင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေရန် မသင့်တော်ပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ရှောင်ပိုင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယူကျင်းခန်းမမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ခြောက်မြီးမြေခွေးနှင့် သုံးမြီးမြေခွေးတို့မှာ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ရှိ ဘိုးဘွားစင်္ကြံနှင့် နီးသော ဝင်းလေးတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်......."</p> <p>တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မြင်လျှင် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ဘေးရှိ ရှောင်ပိုင်ကို မြင်သောအခါ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ရှင်က..." သုံးမြီးမြေခွေး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် တစ်ဖက်လူထံမှ သူမတို့ မျိုးနွယ်စုဝင်၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိနေသည်။</p> <p>"မင်းက ရှောင်စန်း လား" ရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်... ရှင်က..." သုံးမြီးမြေခွေး၏ လေသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝင်းထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ခြောက်မြီးမြေခွေးပင်။ သူက မည်သူရောက်လာသနည်းဟု ထွက်ကြည့်ရန် လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း တံခါးဝရှိ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။</p> <p>"အမေ......."</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် တံခါးဝသို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လာကာ ရှေ့မှ ကျော့ရှင်းလှပသော ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူကျသွားတော့သည်။</p> <p> ရှောင်ပိုင်က ရှေ့မှ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ စိတ်အေးသွားသည့် အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ခြောက်လေး... မင်း ကြီးလာပြီပဲ"</p> <p>"ဘုန်း......."</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေးသည် နေရာမှာတင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အမေဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် စီးကျလာသည်။</p> <p>"အမေ... ဟီးးး"</p> <p>သူသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှာ ပျက်စီးခဲ့ရပြီး ရှောင်ပိုင်၏ မွေးစားသားသမီးများစွာထဲတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့ခြင်း မဟုတ်လား။</p> <p>သုံးမြီးမြေခွေးကလည်း ခြောက်မြီး၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ခြောက်မြီး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း မိခင်မေတ္တာရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p>"လိမ္မာတဲ့ ကလေးပဲ၊ အမြန်ထကြပါ" သူမက ခြောက်မြီးနှင့် သုံးမြီးကို လက်ဖြင့် မကူညီဘဲ သူမ၏ စွမ်းအားဖြင့် မပေးလိုက်သည်။</p> <p>သားဖြစ်သူထက် ချွေးမဖြစ်သူက ပိုအရေးကြီးသည် မဟုတ်လား။</p> <p>"ရှောင်စန်း... ငါ မင်းကို အဲဒီလို ခေါ်လို့ရမလား" ရှောင်ပိုင်က ပြုံးကာ မေးသည်။</p> <p>သုံးမြီးမြေခွေးမှာ အားနာစွာဖြင့် "အကြီးအကဲ... စိတ်ကြိုက် ခေါ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်ကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါ ကြားပြီးပြီ။ ခြောက်လေးကို ဒီနှစ်တွေမှာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရှောင်ပိုင်က သုံးမြီးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ နွေးထွေးစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲလို့ မခေါ်ပါနဲ့။ စိတ်မရှိရင် ခြောက်လေးလိုပဲ အမေလို့ပဲ ခေါ်ပါ"</p> <p>"ရှင်......." သုံးမြီးမြေခွေး၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသည်။ သူမက ခြောက်မြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခြောက်မြီးက ဘာမှမပြောသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် "အမေ" ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"အိုကွယ်... လိမ္မာတဲ့ကလေးမလေး"</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြောက်မြီးမြေခွေးက ဂျိချန်းဖန်ကို အရိုအသေပြုကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်... ကျွန်တော့်အမေကို ဖန်ရှန်းဂူကနေ ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့လို့..." သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကိုပါ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"နေဦး......."</p> <p>သို့သော် သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို ဆွဲမလိုက်သည်။ ရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် လျှောက်လာပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခြောက်လေး... သူ့ကို အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ"</p> <p>"ဗျာ......."</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေး၏ မျက်နှာမှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အမေ... အမေ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p>"စကားလုံးအတိုင်းပဲလေ......." ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်၏ ပုခုံးကို ညီအစ်ကိုတွေလို ဖက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save