Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှယ်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ ဆုံတွေ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသလို သုံးမြီးမြေခွေးမှာလည်း မှင်တက်သွား၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တစ်ဦး၏ပုခုံးကို တစ်ဦးက ဖက်ထားသော ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>“အဟွတ်... အဟွတ်...” ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေး၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် သူ အနည်းငယ် နေရခက်သလို ခံစားရ၏။</p> <p>မှန်ပါသည်... သူ အနည်းငယ်တော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ရှောင်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ်ကိုပင် မက်မောမိသည် မဟုတ်လား။</p> <p>ဒါကိုလည်း ရှောင်ပိုင်အပေါ် သူ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ ရှောင်ပိုင်ကလည်း ဒါကို သိနေသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုဆက်ဆံရေးကို အတင်းအကျပ် တိုးတက်အောင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြဘဲ သဘာဝအတိုင်းသာ လွှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အတူတူ အချိန်ဖြုန်းရင်းနှင့် သူတို့မှာ ' ညီအစ်ကို' တွေ ဖြစ်လာကြခြင်းပင်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ခြောက်မြီးမြေခွေးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ခြောက်လေး... ငါနဲ့ ဂျိချန်းဖန်က တွေ့တွေ့ချင်းပဲ အပေးအယူ တည့်သွားကြလို့ အခုဆိုရင် ကျား၊ မ မရွေးတဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။ အခုကစပြီး ငါ့ကိစ္စက သူ့ကိစ္စပဲ၊ ငါ့သားကလည်း သူ့သားပဲပေါ့”</p> <p>“ဒါကြောင့် အခုကစပြီး မင်း သူ့ကို ခေါ်ရမှာက...”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် ရှောင်ပိုင် ခဏမျှ တုံ့သွားသည်။</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေးကို ဂျိချန်းဖန်အား မည်သို့ခေါ်ခိုင်းရမလဲဆိုသည်ကို သူမ မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။</p> <p>“အဖေ... လား......” ခြောက်မြီးမြေခွေးက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် တစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“..................” ရှောင်ပိုင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>“...” ဂျိချန်းဖန်လည်း ဆွံ့အသွား၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p>ထိုအခြေအနေကြောင့် သုံးမြီးမြေခွေးမှာလည်း ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ခြောက်မြီးမြေခွေး၏နောက်မှ လိုက်၍ ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“အဖေ.........”</p> <p>“အဟွတ် အဟွတ်” ဂျိချန်းဖန် အမြန်ပင် ချောင်းဟန့်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူက ရှောင်ပိုင်ကို စိတ်တိုတိုဖြင့် တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ဘေးသို့ အသာတွန်းထုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအကို ခြောက်မြီး... မင်းအမေရဲ့ လျှောက်ပြောနေတာတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့။ ငါတို့ကို အရင်လိုပဲ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ခေါ်ကြရအောင်”</p> <p>“...” ခြောက်မြီးမြေခွေးမှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။</p> <p>ပုံမှန်အတိုင်း ခေါ်ကြမယ် ဟုတ်လား။</p> <p>ဆိုလိုတာက မင်းက ငါ့ကို စီနီယာအကိုလို့ခေါ်ပြီး ငါက မင်းကို အဖေလို့ ခေါ်ရမှာလား............</p> <p>ဂျိချန်းဖန်မှာလည်း သူ၏စကားမှာ အဓိပ္ပာယ် ဝေဝါးသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p>“ရှောင်ပိုင်နဲ့ ငါက တကယ်ကို အပေးအယူတည့်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ။ အခုကစပြီး သူမရဲ့ကိစ္စက ငါ့ကိစ္စပဲ။ မင်းနဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ စီနီယာအကို ခြောက်မြီး...”</p> <p>“ငါတို့ အရင်လိုပဲ ဆက်ဆံကြတာပေါ့”</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေးက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်”</p> <p>ရှောင်ပိုင်ကတော့ ဘေးတွင်ရပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းလေးစူနေ၏။</p> <p>“ကဲ... မင်းတို့ အမေနဲ့သား စကားပြောကြဦး၊ ငါ အရင်သွားတော့မယ်” ဂျိချန်းဖန် အမြန်ပင် လစ်ထွက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါ... ဒီနေရာက သိပ်ကို အနေခက်လွန်းလှသည်။</p> <p>အဓိကကတော့ ခြောက်မြီးမြေခွေးကို ဘယ်လိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ရမလဲ သူ မသိခြင်းပင်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူနဲ့ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အနည်းငယ် ထူးခြားနေတာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်သည် မဟုတ်လား။</p> <p>သူ့အမေကို ကယ်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးမှ... ကိုယ့်အိပ်ရာပေါ်ကို ကယ်တင်လာခဲ့သလို ဖြစ်နေတာက တကယ့်ကို ရှက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေးသည် ဂျိချန်းဖန် အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရှောင်ပိုင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အမေ... အမေက...”</p> <p>ရှောင်ပိုင်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “ကလေးတွေက အများကြီး သိစရာမလိုပါဘူး” ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“...” ခြောက်မြီးမြေခွေး ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဝင်းထဲတွင် လက်ပိုက်ရပ်ရင်း ရှေ့မှ ခြောက်မြီးမြေခွေးကို ကြည့်ကာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြည့်မရဖြစ်လာသည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p>“မင်းတို့ လူငယ်တွေပဲ မင်းတို့ဘာသာ နေကြတော့”</p> <p>“မင်းတို့အမေကတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားဦးမယ်”</p> <p>ထိုသို့ဆိုကာ သူမက တိုက်ရိုက်ပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေးသည် ဂျိချန်းဖန် ပျောက်ကွယ်သွားရာ ဘက်သို့ အမြန်လိုက်သွားသော ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p>ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားမယ်ဆိုတာက အမေဖြစ်သူရဲ့ အလိမ်အညာဖြစ်ပြီး... အဖေတစ်ယောက် သွားရှာတာကသာ အမှန်တရား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ခြောက်လေး... ဒါက...” သုံးမြီးမြေခွေးမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့” ခြောက်မြီးမြေခွေးက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်သည်။ “အမေက ဒီနှစ်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခဲ့တာကြာပြီ၊ အခု မှီခိုအားထားရမယ့်သူ တစ်ယောက် ရှာတာကလည်း အချိန်တန်ပါပြီ”</p> <p>“သခင်ကလည်း တကယ့်ကို လူတော်တစ်ယောက် မဟုတ်လား”</p> <p>“အသက်ကငယ်သေးပေမဲ့ ကျင့်စဉ်က အရမ်းမြင့်မားတယ်၊ နောက်ပြီး အနာဂတ်မှာ အထက်လမ်းစဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ကလည်း သေချာနေတာပဲ”</p> <p>“အရမ်းကောင်းပါတယ်... အရမ်းကောင်းပါတယ်”</p> <p>ခြောက်မြီးမြေခွေးသည် သုံးမြီးမြေခွေးကို ရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>အဆင်ပြေပါတယ်... အဖေတစ်ယောက်ရတာ ဘာမှမမှားပါဘူး။</p> <p>ဟဲဟဲ......</p> <p>...</p> <p>ယူကျင်းခန်းမသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ။</p> <p>အခြား တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာ ရောက်မလာကြသေးပေ။</p> <p>ခန်းမကြီးအတွင်းတွင် တောက်ရွှမ်း တစ်ဦးတည်းသာ အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။</p> <p>တောက်ရွှမ်းသည် တစ်ဦးတည်း ပြန်လာသော ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စပ်စုလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းသခင်လောင်း ဂျိချန်းဖန်... မင်းနဲ့ အဲဒီ ကိုးမြီးမြေခွေးနဲ့က ဘယ်လို ပတ်သက်မှုမျိုးလဲ”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>သူက ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်မိသည်။ ဂိုဏ်းသခင် စီနီယာဦးလေးတောင်မှ သူနဲ့ ရှောင်ပိုင်ကြားက ထူးခြားတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သတိထားမိလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“ဂိုဏ်းသခင် စီနီယာဦးလေး... တပည့်နဲ့ ရှောင်ပိုင်က သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ”</p> <p>ဒါကို ပြောနေရင်းနှင့်ပင် သူကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>“သူငယ်ချင်းတွေ ဟုတ်လား......”</p> <p>တောက်ရွှမ်းက ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာသပ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “အေး... ငါ နားလည်ပါပြီ”</p> <p>“...” ဂျိချန်းဖန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>ဦးလေးက ဘာကို နားလည်သွားတာလဲ............</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်...</p> <p>ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။</p> <p>ထုံထျန်းတောင်ထိပ်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော လုံရှောတောင်ထိပ်မှ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင် ရှီဟောင် မှာ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှီဟောင်သည် ဂျိချန်းဖန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် တောက်ရွှမ်းကို အရင် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးမှ ဂျိချန်းဖန်ကို နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေး ဂျိ... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p>မကြာသေးမီက သူသည်လည်း အာဏာလွှဲပြောင်းပွဲ အခမ်းအနားအတွက် ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂျိချန်းဖန်မှာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းတွင် မရှိသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“စီနီယာအကို ရှီ” ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် စကားမဆက်နိုင်ခင်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ နောက်ထပ်တစ်ယောက် ဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ...</p> <p>အေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ယူကျင်းခန်းမထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် လွင့်ပျံ့နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောင်းကင်ပြာရောင် ဆံထိုးလေးဖြင့် ဆံပင်များကို စည်းနှောင်ထားသည်။</p> <p>သူမ၏ ပုံစံနှင့်မတူဘဲ လှပလွန်းသော မျက်နှာလေးတွင် မျှော်လင့်ချက်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ထိုအေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်မှာ အရပ်ရှည်သလို ......သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်နုနယ်ကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွတ်နေပြီး အဝတ်အစားမှာလည်း ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေရာ ကိုးပါးသော ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သမီးတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် ယူကျင်းခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် တောက်ရွှမ်းကို ဂါရဝပြုရန်ပင် မေ့လျော့သွားကာ ဂျိချန်းဖန်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးလာတော့သည်။</p> <p>“ရှူးးး.......”</p> <p>ထိုအေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပင် တိုးဝင်သွားလေသည်။</p> <p>“စီနီယာအကို ဂျိ......”</p> <p>သူမ၏ ကြည်လင်သော အသံလေးတွင် လွမ်းဆွတ်မှုရိပ်များ ပါဝင်နေပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော လက်ကလေးများဖြင့် သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလေသည်။</p> <p>ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှီဟောင်က ပြုံးလျက် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤနတ်သက်ကြွေသော ချစ်သူစုံတွဲအတွက် နေရာလွတ် ပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“ရွယ်ချီ...”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ လှပသော အမျိုးသမီးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း လုရွယ်ချီ ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လာတာလဲ”</p> <p>ရွယ်ချီက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှက်သွေးအနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ မြောက်ယင်းတောင်ထိပ်ကနေ ပြန်လာတာနဲ့ ကြေးခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရတာ။ ဒါ စီနီယာအကို ပြန်လာလို့ ဖြစ်ရမယ်လို့ ထင်ပြီး တန်းလာခဲ့တာပါ...”</p> <p>“အော်... ဒါကြောင့်ကိုး” ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။</p> <p>ရွှယ်ယွဲ့က အခုဆိုရင် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း (မြောက်ယင်းတောင်ထိပ်) ကိုတောင် သွားလည်နေပြီလား။ ရှောင်ပိုင်က ဆက်ဆံရေးတွေကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပုံရသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် လုရွယ်ချီသည် ယခုအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အမြန် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အားနာစွာဖြင့် တောက်ရွှမ်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“တပည့် လုရွယ်ချီ၊ ဂိုဏ်းသခင် စီနီယာဦးလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ တပည့်ကို... တပည့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”</p> <p>“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” တောက်ရွှမ်းက အားရပါးရ ရယ်မောရင်း လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ရှူးးး.......”</p> <p>ရုတ်တရက် ယူကျင်းခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ထိုခဏမှာပင် လုရွယ်ချီသည် တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ပေါ်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အရပ်မှာ ရှည်လျားပြီး ဆံပင်များမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်မိသွားသည်။</p> <p>...</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save