Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၀၉</h2> <h2 style="text-align: center;">အစားထိုးအဆောင်... </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align:justify">အမှောင်ထုကြီးစိုးနေသော ဝမ်လျိုမြို့၏ညဉ့်ဦးယံသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ခြောက်ကပ်လျက် ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">မြေအောက် ပေတစ်ထောင်အနက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လျှပ်စီးပမာ ပြေးလွှားနေ၏။ ထိုသူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၊ ပါးစပ်ချွန်ချွန်၊ ပါးချောင်ချောင်ဖြင့် မျောက်နှင့်တူသော ရုပ်သွင်ရှိသူဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤမျှနက်ရှိုင်းသော မြေအောက်၌ ထိုသူ၏ရွေ့လျားမှုကို သာမန်ကျင့်ကြံသူတို့ သိရှိနိုင်စွမ်းမရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ မျက်နှာတွင်မူ အစွမ်းကုန်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သတင်းအချက်အလက် မှားနေတာပဲ တိမ်ပေါ်ပျံသန်းခြင်းအဆင့် ရတနာက အဲဒီလူရဲ့ ဝင်စားခြင်းစွမ်းအားကို မချိုးဖြတ်နိုင်ဘူး ...</p> <p style="text-align:justify">... ငါအမြန်ပြန်ပြီး အမှောင်ဖုံးကွယ်ရေးသခင်ကို သတင်းပို့နိုင်မှ ဖြစ်တော့မယ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေစဉ် မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်ခြည်းပျက်ယွင်းကာ ရွေ့လျားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်းတစ်လက် မြေပြင်ကိုထိုးဖောက်ကာ သူ့ရှေ့သက်ဆင်းလာချေသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့်လူသည် စဉ်းစားရန်အချိန်မရှိတော့ဘဲ အသက်လုကာ လမ်းကြောင်းပြောင်း၍ လှည့်ပြေးတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သော ချွေးများ စိုရွှဲနေကာ ဝိညာဉ်ပါ တုန်ခါနေသည်။ တစ်စက္ကန့်မျှ နောက်ကျသော် ထိုဓားချက်တွင် အမှုန့်ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီလူ ငါ့ကိုတကယ်ပဲ ဘယ်လိုများ ခြေရာခံနိုင်ရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။”</p> <p style="text-align:justify">သူ့ အတွေးမဆုံးမီမှာပင် နောက်ထပ် ဓားအလင်းတစ်လက် မြေပြင်ကိုဖောက်ကာ ကျဆင်းလာသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လမ်းတိုင်းတွင် ဓားအလင်းများသည် မိုးရေစက်များပမာ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင် မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ချေ။ အချင်းပေတစ်ထောင်ရှိသော မြေပြင်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားစေသည့် ဓားချက် တစ်ချက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝေါ့ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သွေးတစ်လုတ်အန်ထုတ်လျက် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်သွေးစို့နေသော ဓားဒဏ်ရာ တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">မြေပြင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်သည် ကြီးမားသည့်ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုသဖွယ် ပြိုကျပျက်စီးနေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုချောက်ကမ်းပါးအထက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသောပုံရိပ်က လေထုအလယ် ရပ်တန့်ပြီး သူ့ကိုငုံ့ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘာလို့ ဆက်မပြေးတော့တာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ပြုံးလျက်မေးသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက အသက်ကို ခက်ခဲစွာရှူလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ... မင်းရဲ့ ခွန်အားအစစ်အမှန်ကို ဘာလို့ အခုမှသုံးရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြန်မေး၏။ တစ်ဖက်လူသာ စောစောက အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးခဲ့သော် သူသည်လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းကပင် အသက်ပျောက်နေမည် ဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ သိချင်တာလေးတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ရိုးသားစွာပင် ပြန်ဖြေကြားသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ခေါင်းခါယမ်းပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းဘာမေးမလဲဆိုတာ ငါသိတယ် ဒါပေမဲ့ငါတို့အားလုံးက အမိန့်အရလုပ်ဆောင် နေရတာ မင်းသိချင်တဲ့ အမှန်တရားကို ငါလည်းမသိဘူး ...</p> <p style="text-align:justify">... ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မင်းရှာဖွေရင်လည်း အလကားပဲ ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ တားမြစ်တံဆိပ်တွေရှိတယ် မင်းထိလိုက်တာနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားမှာ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို မင်းက ငါ့အတွက် ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ခဏလေး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ဓားကိုမြှောက်နေစဉ် ထိုသူက ထိတ်လန့်တကြား ဟန့်တား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ကိုဘယ်သူအမိန့်ပေးလဲ မင်းမသိချင်ဘူးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ပြောပါဦး ... မင်းရဲ့စကားက မင်းအသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ကောင်း ကယ်တင် နိုင်လိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ငါတို့အားလုံးကို အမှောင်ဖုံးကွယ်ရေးသခင်က အမိန့်ပေးနေတာ အခု သူ ဝမ်လျိုမြို့မှာ ရှိနေတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ သူ့ကို ဘယ်လိုရှာရမလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ထပ်မေးသည်။ ဝမ်လျိုမြို့သည် ကြီးမားလှသဖြင့် တိကျသောသဲလွန်စမရှိသော် ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသူသည် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ လှမ်းပေးလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီတံဆိပ်က အမှောင်ဖုံးကွယ်ရေးသခင်ရဲ့ တည်နေရာကို ညွှန်ပြပေးလိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ထူးဆန်းသော နတ်ဆိုး ရူရ်များနှင့် သွေးနီရောင်တံခါးပုံသဏ္ဌာန် တံဆိပ်တစ်ခုပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါသူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ မင်းကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify"> စုရီက တစ်ဖက်လူကို ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်လျိုမြို့။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် မြို့တွင်းရှိလမ်းမများသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး မှောင်မိုက်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ခန့်ညားသော စံအိမ်တစ်ခုအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် သလဲသီးရောင် စကတ်ဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ထိုင်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် အလွန်လှပကာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းနေသော်လည်း ရောင်ဝါနှင့် အငွေ့အသက်သည် လူသားတစ်ဦးနှင့် မတူချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝင်လာပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးက မော့မကြည့်ဘဲ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ခြံဝင်းတံခါးပွင့်သွားပြီး စုရီလှမ်းဝင်လာ၏။ မိန်းကလေးကို မြင်လိုက် သည်နှင့် စုရီမှ မျက်ခုံးပင့်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သေလွန်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်လား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းက ဝင်စားခြင်းဥပဒေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အဲဒီလူဖြစ်ရမယ် ထိုင်ပါ ငါမင်းကို စောင့်နေတာကြာပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးက ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါလာမှာကို မင်းသိနေတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမအနီးသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မဟုတ်ဘူး မင်းသေသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ ဒါပေမဲ့ ... မင်းမသေမှာကိုလည်း စိုးရိမ်လို့ ဒီမှာကိုယ်တိုင်စောင့်နေရတာ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် အစာပြေချထားသော သလဲသီးများကို ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ အားရပါးရဝါးနေတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို မင်းက အမှောင်ဖုံးကွယ်ရေးသခင်ပေါ့။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ငါကသူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပါ မင်းငါ့ကိုရာဇဝတ်သားတစ်ဦးလို မေးမြန်းနေတာ တကယ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် မိန်းကလေးက လက်ဖျောက်တီးလိုက်ရာ အရပ်လေးမျက်နှာမှ သေလွန်ဝိညာဉ်လေးကောင် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့အားလုံးသည် အနက်ရောင် အလံများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အင်မော်တယ် ရောင်ဝါများ ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝင်္ကပါလား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးကခေါင်းညိတ်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက သာမန်အစီရင် မဟုတ်ဘူး။ တောင်နှင့်ပင်လယ်ကိုမြှုပ်နှံခြင်း အစီရင်ခံလို့ ခေါ်တယ် ရှေးခေတ်က တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့် ပညာရှင်တွေကိုတောင် သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... အခုတော့ ရှေးခေတ်လောက် စွမ်းအားမကြီးတော့ပေမယ့်လည်း မင်းလိုလူကို နှိမ်နင်းဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို စမ်းကြည့်ရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ ဓားအလင်းတစ်လက် မိန်းကလေးထံ ပြေးဝင် ထိမှန်သွားလေသည်။ သို့သော် မိန်းကလေး ပုံရိပ်သည် အဝါရောင် စက္ကူဆောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လောင်ကျွမ်းသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ အဆင့်မြင့်အစားထိုးအဆောင်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သူ့ကိုသတ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးက ဝေးလံသောအမိုးပေါ်တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး အမိန့်ပေး၏။ ခဏအတွင်း ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသည် တောက်ပသော နတ်ဆိုး ရူရ်များနှင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ကြယ်ကြွေကျခြင်း၊ တောင်များမြင့်တက်လာခြင်း စသည့် ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သတိထား ... သူ့ကို တကယ်မသတ်မိစေနဲ့။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းထံ မိန်းကလေးက လက်ပိုက်ကာငေးကြည့်လျက် မောက်မာစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဝင်္ကပါအတွင်းရှိ စုရီ၏ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲသွားကာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်လာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝိုင်းရံထားသော သေလွန်ဝိညာဉ်များမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဝေးရှိ မိန်းကလေးမှ မျက်နှာပျက်ယွင်းလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မဟုတ်ဘူး ... သူလည်း အစားထိုးအဆောင်တစ်ခုပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု အော်ဟစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ထံ ဝေ့ကြည့်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ထက်ရှလွန်းလှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ပေါ် ထိုးတက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ဝင်သားခြင်းဥပဒေများ ပါရှိချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါ ... ဝင်စားခြင်း စွမ်းအားပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မလုပ်နဲ့ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သေလွန်ဝိညာဉ်လေးပါးသည် ထိတ်လန့်တကြား အစွမ်းကုန်ခုခံခဲ့သော်လည်း ဝင်စားခြင်းစွမ်းအားအောက်တွင် နှင်းခဲများ နေထိသကဲ့သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အရည်ပျော်ကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤနည်းဖြင့် တောင်နှင့်ပင်လယ် မြှုပ်နှံခြင်းအစီရင်သည်လည်း ပျက်ပြယ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးမှ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ မိန်းကလေးသည် ဒေါသနှင့်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်ရင်လာသည်။  သူမ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘယ်လိုလဲ သူတို့ကတော့ ငါစမ်းသပ်ကြည့်ရုံနဲ့သေသွားကြပြီ ... မင်းကော ထပ်စမ်းကြည့်ချင်သေးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းရောင်ဝတ်ရုံစများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လျက် လက်နှစ်ဖက်နောက်ပို့ကာ စုရီက အမှောင်ထဲမှ လှမ်းထွက်လာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save