Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ပန်းပဲရုံသို့ ... </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး စုရီထံစိုက်ကြည့်တော့၏။ သည့်နောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ... မင်းက ငါ့ကို လိမ်နေတာပဲ ဒါကြောင့် ငါလည်း ဘာအဖြေမှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">စုရီက စကားမဆိုတော့ဘဲ မူလနေရာမှပျောက်ကွယ်သွား၏။ ခဏအကြာ၌ သလဲသီးရောင်စကတ်ဖြင့် အမျိုးသမီးထံသို့ ဝင်စားခြင်းစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည့် ဓားအလင်းတစ်လက် ကျရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ဒီလောက်လွယ်မယ်ထင်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးက လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဓားတစ်လက် ဆင့်ခေါ်လျက်ဖြင့် ထိပ်တိုက်ခုခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">လက်နက်ချင်း ထိမှန်သံနှင့်အတူ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လွင့်စင်သွားသည်။ အမျိုးသမီးခမျာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝင်စားခြင်းစွမ်းအားသည် အလွန်ပင် စွမ်းပကားကြီးမားလှချေပြီ။ စွမ်းအင်အလွှာကို ချိုးဖြတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါက်ကွဲမှု အသေးစားများဖြစ်ပေါ်လာကာ မျက်နှာပြင် ဖြူဖျော့လျပ် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်သည့် ဝေဒနာများ ခံစားလာရတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် ထိန်းညှိနိုင်ခြင်းမရှိခင်မှာပင် စုရီသည် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဓားရောင်ဝါသည် မီးခိုးရောင် လှိုင်းလုံးကြီးအလား ပျံ့နှံ့လာသဖြင့် ပေါ့ဆခြင်း မပြုဝံ့တော့ဘဲ အဖြူရောင်အရိုးတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူကာ အသက်သွင်းလိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">နတ်အလင်းများ ဖြာလျက်ဖြင့် လေထုအလယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စုရီမှ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ များမကြာမီ ပေတစ်သောင်းခန့်အကွာတွင် ပြန်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... လူယုတ်မာလေး ... နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်တွေ့ရင် ငါ့ရဲ့ခွန်အား အစစ်အမှန်ကို ပြပေးမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဆိုကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်တာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ကြေးဝါတံဆိပ် တစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသဖြင့် အဖြူရောင်အရိုးဖြင့် ချက်ချင်း ခုခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ နောက်သို့ လွင့်သွားရပြန်၏။ လီပေ့ရှန်သည် လေထုအလယ်ပေါ်လာပြီး ဝေရှန်းသည်လည်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါကို မှတ်ထားလိုက်မယ် ငါ့နာမည်က နင်ယုလောင် အနာဂါတ်မှာပြန်လာပြီး ... နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် မိန်းကလေးက ချက်ချင်းလှည့်ပြေးတော့သည်။ သို့သော်စုရီမှ ခွင့်မပြုချေ။ သူ့လက်ကိုမြှောက်ကာ (၉)လက်မ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ပြီး ပစ်ခတ်လိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ရွှပ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သောနတ်ဝါးဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည့် လနန်းတော်ဝါးဓား ပေပင်။ စစ်မှန်သောလူသား ဟုန်ယွင်ထံမှ လက်ဆောင်ရထားခြင်းဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">လနန်းတော်ဝါးဓားသည် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ကောင်းကင်ဖြတ်ပြီး ပျံသန်းသွားချေပြီ။ လမ်းတလျှောက် မီးလျှံများ တောက်ပလျက် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ လူယုတ်မာ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ပေတစ်ထောင်အကွာတွင် မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူမအသွင် ပြန်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ပျက်စီးကာ သွေးများ ရေတံခွန်အလား စီးကျနေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ကြည့်နေဆဲမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်စစီပဲ့ကြွေလျက် ဝိညာဉ်နှင့် ပျံဝဲနေသော အဖြူရောင်အရိုးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုနဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ရတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော လီပေ့ရှန်တစ်ယောက် တုန်လှုပ်စွာမှတ်ချက်ချ လိုက်လေသည်။ ဤရတနာသည် မိန်းကလေး ဟုန်ယွင်ကိုယ်တိုင် သန့်စင်ထားသော ရတနာ တစ်ပါးပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">စုရီကမူ ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်အားပဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မိန်းကလေးဝိညာဉ်ကို ကြည့်ကာ၊ ‘အသက်ရှင်သေးတာလား’ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမလက်ထဲရှိသော အဖြူရောင်အရိုးမှာ အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ရတနာဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် အမှန်အတိုင်း ပြောပြနိုင်တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးဝိညာဉ်က လောင်းကစား မပြုဝံ့တော့ဘဲ စုရီနှင့်သူမအသက် အပေးအယူ လုပ်ရန် ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ပြောပါ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက မေးဆက်ပြလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါတို့အဖွဲ့ဟာ အပ်ချုပ်သမားလို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတယ် သူက ဒီဝမ်လျိုမြို့မှာစောင့်ပြီး မင်းကိုဖမ်းပေးဖို့ အကူအညီတောင်ထားတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ အပ်ချုပ်သမားလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုတ်တယ် ဒုက္ခိတဝေကို ... ငါးစာအဖြစ်သုံးရင် မင်းကိုဖမ်းမိဖို့မခက်ဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက ရှင်းပြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အဖိုးကြီးဝေ အသက်ရှင်သေးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ငါမသိဘူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းရဲ့ နောက်ခံကဘာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ငါက အမှောင်ဖုံးကွယ်ရေးဂိုဏ်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ပဲ ငါတို့ဂိုဏ်းက ရှေးခေတ်က အလွန်စွမ်းအားကြီးခဲ့သော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းပါ ...</p> <p style="text-align:justify">... ဒါပေမယ့် ဓမ္မအဆုံးခေတ်မှာ ပျက်စီးခဲ့ရတယ် အခုတော့ လူတိုင်းက သေလွန် ဝိညာဉ်တွေအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းပြီ ... မင်းသွားနိုင်ပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက မိန်းကလေးကို ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။ မိန်းကလေးဝိညာဉ်ခမျာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု အထပ်ထပ်အခါခါ ဦးညွှတ်ကာ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ သခင်လေး ... ဘာလို့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">လီပေ့ရှန်မှ နားမလည်ဖြစ်သွားသည်။ ဝေ့ရှန်းက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက သခင်လေးရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားပဲ သူလွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် သေချာပေါက်လွှတ်ပေး လိမ့်မယ် ဘယ်တော့မှ ကတိမဖျက်ဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">လီပေ့ရှန်တစ်ယောက် နားလည်သွားတော့သည်။ ကျင့်ကြံမှုလမ်းတွင် လူ့နှလုံးသားသည် နားလည်ရအခက်ခဲဆုံးပင် ဖြစ်ချေပြီ။ ဤကဲ့သို့သော ခိုင်မာသည့်လမ်းကို ရရှိနိုင်ရန်မှာ အလွန်ရှားပါးချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝေလေး ... ကျိဟဲမြို့ကိုသွားရအောင် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းခရီး၌ ဖမ်းဆီးထားသော အနက်ဝတ်လူကို သူ့ကတိ အတိုင်းစုရီက ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤလူများသည် သူတို့၏ကျိန်စာများကို ချေဖြတ်ပေးမည်ဟူသော ကတိစကားများဖြင့် အပ်ချုပ်သမား၏ သွေးဆောင်ခံရသူများ ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">စစ်မှန်သော ဒုက္ခသည် အပ်ချုပ်သမားတွင် ဖြစ်သည်။ သုံးရက်အကြာတွင် ဝမ်ကျိုးမြို့တော် အတွင်း အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော <strong>ခရမ်းရောင်</strong> <strong>မြစ်မြို့သို့</strong> ရောက်ရှိလာသည်။ (ကျိဟဲမြို့)</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်မြို့တော် ကြယ်နယ်မြေတွင် လက်နက်ထုလုပ်ရာ၌ သန့်ရှင်းသောမြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော နတ်ဘုရားပန်းပဲရုံသည် ခရမ်းရောင်မြစ်မြို့တွင် တည်ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးမှပင် ခရမ်းရောင်မြစ်မြို့၏ ရှေးဟောင်းအသွင်အပြင်နှင့် ထည်ဝါလွန်းသော ပုံစံကိုမြင်နိုင်နိုင်ချေပြီ။ မြို့ကောက်ကြောင်းထံ ငေးမောလျက် စုရီတစ်ယောက် အတိတ်ကို ပြန်အမှတ်ရကာ ပြုံးမိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">နတ်ဘုရားပန်းပဲရုံ အပြင်ဘက်တွင် ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးရှိလေ၏။ ထိုကျောက်တုံးသည် နတ်တောင်တစ်တောင် ထက်ပင် ပိုမိုလေးလံသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ်က နတ်ဘုရားပန်းပဲရုံပိုင်ရှင် ဝမ်ပူသည် ဤထူးဆန်းသောကျောက်တုံးကို ပင့်မြှောက်နိုင်သူတိုင်း နတ်လက်နက်တစ်ခု အခမဲ့သွန်းလုပ်နိုင်သည်ဟု ကြေငြာခဲ့ဖူး၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် လူအများသည် ဤသို့လာ၍စမ်းကြည့်သည်။ သို့သော် တုံ့ယွီ အဆင့် နယ်ပယ်ဘုရင်သည်ပင် ကျရှုံးခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤအဖြစ်ပျက်သည် ကောင်းကင်မြို့တော် ကြယ်နယ်မြေတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်စေခဲ့ပြီး လူသိများသော ဇာတ်လမ်းဖြစ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">လောကသခင်သည်လည်း သေမျိုးနယ်ပယ်ဓားကို သွန်းလုပ်ချင်သောအခါ ဤပန်းပဲရုံသို့ လာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">လူအများက ထူးဆန်းသော ထိုကျောက်တုံးကို မတင်ကြည့်ရန်တိုက်တွန်း လာသဖြင့် စိတ်ဝင်စားစွာ မကြည့်မိသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အလွယ်တကူ မတင်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် စောင့်ကြည့်နေသူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဝမ်ပူကို လောကသခင် အတွက် လက်နက် အခမဲ့သွန်းလုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ပူမှ ပြုံးပြီး ကျောက်တုံးအောက်ခြေက စာတန်းကို ကြည့်ရန်အကြံပြု၏။ ကျောက်တုံး အောက်တွင် ကွမ်ကျိုးတစ်​ယောက်တည်းသာ မတင်နိုင်၏ဟု ကြိုတင်ရေးသားထားသည်။ ယင်းကြောင့် လူတိုင်းပျော်ရွှင်စရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ နှစ်တွေအရမ်းကြာခဲ့ပြီ ... အဲဒီအဖိုးကြီးဝမ်ပူရှိသေးလားလို့ ... ငါ တွေးမိပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအရာကိုစဉ်းစားနေစဉ် စုရီသည် ခရမ်းရောင်မြစ်မြို့ထဲ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီဖြစ်၏။ လမ်းမအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်း သွားလျက်ဖြင့် နတ်ဘုရားပန်းပဲရုံသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မြို့အနောက်ဘက်ရှိ နတ်ဘုရား ပန်းပဲရုံထံသို့ရောက်သောအခါ စုရီမှရုတ်တရက် ရပ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ပန်းပဲရုံတံခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာတည်ရှိနေသော ထူးဆန်းသည့် ကျောက်တုံးသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ သခင်လေး ဒီမှာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေရှန်းမှ တိတ်ဆိတ်နေသော ပန်းပဲရုံကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ ပြောကြားလေသည်။ စုရီမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လျက် အနည်းငယ် တွေဝေနေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ပန်းပဲရုံအဝင်ဝတွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ရှုပ်ပွနေသောလူရွယ်တစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ထိုလူရွယ်သည် လှေကားပေါ် ကျောမှီချကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save