Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၀၁၇</h2> <h2 style="text-align:center">သင်္ချိုင်းထဲမှ အရိုးတောင်ကုန်း ... </h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify">“ တာအိုမိတ်ဆွေ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေရှန်းက ဘုံကျောင်းတံခါးဝသို့ ထလျှောက်သွားကာ တံခါးဖွင့်ပြီးမေးမြန်းခဲ့၏။ တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအဘိုးအိုသည် တာအိုဆံထုံးကို ထုံးထားပြီး လေနှင့်မီးကိုယ်စားပြုသင်္ကေတများ ပါရှိသော ဝတ်ရုံကိုလွှမ်းခြုံထားကာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညား ထည်ဝါလှ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တာအိုစုကိုဂါဝရပြုဖို့ပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးအိုက ပြုံးလျက်ဆိုသည်။ ဝေရှန်းမှ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်ဖြင့် တစ်ဖက်လူသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းထံမှလာသော ရောင်ဝါဖိအားသည် နယ်ပယ်ဘုရင်များထက် သာလွန်နေ၏။ သို‌သော် စုရီရှိနေသဖြင့် ဝေရှန်းမှ မကြောက်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါမင်းကို မေးနေတာ ဒီမှာဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုမေးခွန်းကြောင့် အဘိုးကြီးသည် သိသိသာသာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အဆုံးတွင် ပြုံးရယ်ပြကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လို ဘာလို့ပြုမူနေရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မှတ်ချက်ပေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေရှန်းမှ စကားမဆိုတော့ဘဲ ဘုံကျောင်းတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ သူက ဒီမှာဧည့်သည် မဟုတ်လား ဘာလို့ ငါ့ကိုဝေဖန်ရဲတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေရှန်းမှ စုရီကို ခိုးကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ စုရီမှ မည်သည့်တုန့်ပြန်မှုမှ မပြသဖြင့် စိတ်မဝင်စားကြောင်း မြင်သာ၏။</p> <p style="text-align:justify">( ဒီအဘိုးကြီးက ရှေးခေတ်တုန်းက နာမည်ကြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဘီလူး တစ်ကောင်ပဲ သူ့ကိုစော်ကားတဲ့သူ မှန်သမျှ ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးအိမ်အဖြစ်သန့်စင်ပြီး ...</p> <p style="text-align:justify">... ဝိညာဉ်ကိုတော့ မီးစာထဲမှာ ပိတ်လှောင်တတ်တယ် ... အသက်ရှင်လို့လည်း မရ၊ သေလို့လည်းမရဘဲ ထာဝရ ဒုက္ခမျိုး ပေးစွမ်းကြတယ် ... ဘယ်လိုလဲ မင်း ... စမ်းကြည့်ချင်လား။ )</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးထဲမှ လီပေ့ရှန်က ဝေရှန်းကိုသတိပေးလိုက်သည်။ ဝေရှန်ခမျာ ပြုံးလျက် ဂရုမစိုက်ဘဲ၊</p> <p style="text-align:justify">( စီနီယာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ )</p> <p style="text-align:justify">-ဟု တုန့်ပြန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">( ဟမ့် ... ငါက မင်းကိုခဏလောက်ပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ ထာဝရကာကွယ်ပေးမယ် ထင်နေလား ... သူ့ကိုဝင်ခွင့်ပေးလိုက် နောက်ထပ် မောက်မာမနေနဲ့။ )</p> <p style="text-align:justify">“ အဟွတ် ... အဟွတ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် ဝေရှန်းတစ်ယောက် တံတွေးနင်သွားပြီး ဘုံကျောင်းတံခါးပြန်ဖွင့်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုတ်ခွာလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့၏။  </p> <p style="text-align:justify">အဖိုးအိုမှ ပြုံးလျက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထို့‌နောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်တောင့် သက်သာ လဲလျောင်းနေသောစုရီကိုမြင်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှေးခေတ်တွင် မိစ္ဆာဘုရင်ကိုးပါးရှိပြီး တစ်ပါးချင်းစီ၌ ကောင်းကင်ကိုကျော်လွန်သည့် ခွန်အားများရှိသည်။ သူ လီကျုံးသည်လည်း ထိုကိုးပါးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး <strong>တောင်ဖြိုမိစ္ဆာ</strong> ဘုရင်အဖြစ် လူသိများ၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ့သက်တမ်းတလျှောက် ဤမျှယဉ်ကျေးမှုမရှိ မောက်မာသောလူငယ်မျိုး မမြင်ဖူးချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘာကိစ္စလဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ကုလားထိုင်ပေါ်မှ မထဘဲ မေးလိုက်သည်။ သို့မှသာ လီကျုံးတစ်ယောက် သတိဝင်လာပြီးပြုံးလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါတို့မိန်းကလေးရဲ့အမိန့်နဲ့ တာအိုစုကိုမိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ လာတာပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြန်ဖြေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ ပျင်းရိသွားကာ မျက်ဝန်းများ ပြန်မှိတ်လျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းရဲ့မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">လီပေ့ရှန်သည်လည်း ထိုမေးခွန်းကို သိချင်နေသည်။ လီကျုံးကဲ့သို့ နတ်ဆိုးဘုရင် အနေဖြင့် အခြားသူတစ်ဦးထံ အစေခံသည်မှာ အံ့ဩစရာပေပင်။ လီကျုံးက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မိန်းကလေးနာမည်က မိုချင်းချောင်ပါ မူလဇာတိက အင်မော်တယ်နယ်မြေကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိုချင်းချောင်ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီပေ့ရှန်တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ သူမ ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ မေးသည်။ ထိုသို့လျစ်လျူရှုသော အမူအရာများကြောင့် လီကျုံးခမျာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း အပြုံးမပျက်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ မိန်းကလေးရဲ့ဆန္ဒက လောကကြီးတစ်ခုလုံးတာအိုစုကို ဘုံရန်သူ အဖြစ် သတ်မှတ်နေကြတာ ...</p> <p style="text-align:justify">... အရမ်းအန္တရာယ်များပါတယ် ဒါကို ဒီအတိုင်းဆက်ထားရင် သွေးချောင်းစီးတဲ့အထိ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ် ဒါကြောင့် တာအိုစုကို ဒီအကျပ်အတည်းကနေ ကူညီချင်တာပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြားသောအခါ ဝေရှန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ လာရင်းကိစ္စကိုနားလည်သွား၏။ သို့သော် စုရီမှ စိတ်မဝင်စားချေ။ ယင်းအစား အနည်းငယ်ပင် အံ့ဩနေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် ကူညီနိုင်သည်ဟု ကမ်းလှမ်းနေခြင်းသည် သူမ၌ မည်မျှယုံကြည်မှု မြင့်မားကြောင်းပြသနေ၏။ လီကျုံးက၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့မိန်းကလေးက တာအိုစုလို ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ကိုတန်ဖိုးထားတယ် သူမအမြင်မှာ တာအိုစုဟာ သေဆုံးသွားဖို့ မသင့်ပါဘူး ...</p> <p style="text-align:justify">... အဲဒါကြောင့် သူမနဲ့အတူ ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် ဒီဘေးဒုက္ခကိုကျော်လွှားပြီး ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို အလွဘ်တကူ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အာမခံပါလိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ရှင်းပြလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် ဝေရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုများ ထွက်ပေါ် လာတော့၏။ အင်မော်တယ်ဘဝသို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် ယနေ့ခတ် ကျင့်ကြံသူတိုင်း၏ အိပ်မက်ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤသည်မှာ သူ့အမြင်ဖြစ်၏။ စုရီအတွက်မူ စိတ်မဝင်စားချေ။ မျက်လုံးပင် ဖွင့်မကြည့်ဘဲ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းရဲ့မိန်းကလေးက အင်မော်တယ် နယ်မြေကနေလာပေမယ့် ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ပဲ ရှိပါသေးတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... ငါက သူ့ရဲ့အကူအညီကို မလိုဘူး ... တကယ်ဆိုသူကသာ ငါ့အကူအညီကို လိုနေတာ မဟုတ်လား ဒါကြောင့် ငါစိတ်မဝင်စားဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ငြင်းဆန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးခမျာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို လွယ်လွယ် ငြင်းပယ်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ အဆုံး၌ သက်ပြင်းချကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ အနာဂါတ်မှာ ဒုတိယမျိုးဆက်တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာလိမ့်မယ် လူတိုင်းက ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ဒုတိယ အဆင့်မှာ ရှိနေမှာမို့ သူတို့က ဝင်စားခြင်း ဥပဒေကို ခုခံနိုင်ပါတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... အခုချိန်တည်းက ငါတို့မိန်းကလေးနဲ့ ပူးပေါင်းတာက တာအိုစုကိုအန္တရာယ်ထဲကနေ ဘေးကင်းရာကို ရောက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ထပ်မံပြောကြားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ... ဒုတိယမျိုးဆက် သေလွန်ဝိညာဉ်တစ်စုလား ငါမျှော်လင့်ပါတယ် ကောင်းပြီ မင်းရဲ့စေတနာကို ငါနားလည်တယ် ဝေရှန်း ... ဧည့်သည်ကို ပြန်လိုက်ပို့လိုက်။ ”</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးမှ မိမိစကားကို ရှင်းအောင်ပြောပြပြီးပါလျက် ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရ သဖြင့် အနည်းငယ်မှင်သပ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ထွက်သွားသင့်ပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေရှန်းမှ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ သို့သော်လီကျုံးသည် သူ့အပေါ်လျစ်လျူရှုလျက် စုရီထံစိုက်ကြည့်ကာ စကားအချို့ဆိုပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ တချို့လူတွေက ရှင်သန်ဖို့အတွက် ... ဒူးထောက်ကြတယ် တချို့ကကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဖောက်ကြတယ် ရှုံးနိမ့်သွားရင်တောင် ...</p> <p style="text-align:justify">... ဘယ်တော့မှ ဒူးမထောက်တတ်ကြဘူး တာအိုစု ... မင်းကဒုတိယလူစားမျိုးပဲ ကောင်းပြီ မိန်းကလေးကို သေချာပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ ရေငတ်သွားဟန်ဖြင့် ဝိုင်အိုးကို ထုတ်ယူကာ တစ်ငုံမော့သောက်လိုက်သည်။ သည့်‌နောက် ကောင်းကင်ပေါ် မော့ကြည့်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ရက်စက်လွန်းတယ် အရာအားလုံးအပေါ် ကောက်ရိုး ခွေးတွေလိုပဲ သဘောထားတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... အဲဒီလိုပဲ ငါလည်း ... ငါ့ရဲ့ရန်သူတွေအားလုံးကို သင်္ချိုင်းမှာစုပုံနေတဲ့ အရိုးတောင်အဖြစ်ပဲ မြင်တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။ လီကျုံးခမျာ မျက်ခုံးပင့်လျက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် စုရီထံပြန်ကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ တာအိုစု ... မင်း ငြင်းရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူးလို့ မိန်းကလေးကမှာလိုက်ပါတယ် မင်းအတွက် စဉ်းစားဖို့ သူမ အချိန်ပေးပြီး စောင့်နေပါ့လိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ စကားမဆိုတော့ဘဲ လက်ပြကာ နှင်ထုတ်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူ၏ အမြင်တွင် သူသည် ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဒူးထောက်လိမ့်မည်ဟု ယူဆနေပုံပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော စေတနာ မဟုတ်သောကြောင့် ယဉ်ကျေးခြင်းမရှိသည်မှာ သာမန်ဖြစ်ချေ၏။ သူ့အတွက် ထိုသို့သော အပေးအယူမျိုးကို မုန်းတီးချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးတစ်ယောက် စကားမဆိုတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အင်မော်တယ်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတိုင်းအတွက် တစ်သက်လုံး မက်ရတဲ့ အိမ်မက်ပဲ ... ဒါပေမဲ့ သခင်စုက အလွယ်တကူပဲ ပယ်ချလိုက်တယ် ဒီလိုစိတ်ဓာတ်မျိုးက တကယ်ကို လေးစားဖို့ကောင်းပါတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... တစ်ခါက မဟာယနဗုဒ္ဓကမိန့်ဖူးတယ် ... ငါသည်လောကကိုကျော်လွန်ရန် ရည်မှန်းပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး လမ်းစဉ်ကိုလျှောက်နေတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... အဲဒီလမ်းကို မရောက်မချင်း ဉာဏ်အလင်းကို မယူဘူးတဲ့ ... အခု သခင်စုမှာ ဒီလိုမျိုး အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓားလမ်းစဉ်ကိုရှာဖွေဖို့ ရည်မှန်းချက်မျိုးရှိနေတာပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဆုံး၌ လီပေ့ရှန်အသံသည် သက်ပြင်းချလျက် ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ဝေရှန်းမှပြုံးလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ခေါင်းငုံ့ပြီးမှရမယ့် အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက လေးစားစရာ မကောင်းတော့ပါဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ တခြားသူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒီအခြေအနေက ငါ့အတွက်ငရဲတစ်ခုပဲ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ဒါဟာစမ်းသပ်မှုတစ်ခုထက် မပိုနိုင်ပါဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရာမှ သူတို့၏စကားဝိုင်းအပေါ် ဝင်ရောက် ပြောကြားလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အင်မော်တယ် တားမြစ်နယ်မြေရှိ မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသော ကျွန်းငယ်တစ်ကျွန်း ပေါ်တွင် မိုချင်းချောင်သည် ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ငြိမ်သက်စွာရပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် အမျိုးသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ မိန်းကလေးမို ... စုရီက မိန်းကလေးရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆန်လိုက်ပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးက ခေါင်းငုံ့ကာ သတင်းပို့သည်။ မိုချင်းချောင်မှ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ သူက ဒီလောက်တောင် မာနကြီးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ညည်းတွားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက မာနကြီးတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတာပါ မိန်းကလေးမို။ ”</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးမှ မကျေမနပ် ပြန်ဖြေသည်။ မိုချင်းချောင်တစ်ယောက် သက်ပြင်းချကာ ပြုံးပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ သူက ထူးခြားတဲ့လူပဲ ... ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်အင်မော်တယ် အစည်းအဝေးမှာ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြလိမ့်မယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... ဘယ်သူမဆို သူတို့ခေါင်းပေါ်မှာ ပျံဝဲနေတဲ့ ... ဓားတစ်လက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ရွေးချယ်ကြမှာ သဘာဝပပါပဲ။”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအင်မော်တယ် အစည်းအဝေးသည် ယနေ့ခတ် အကြောင်းအရာနှစ်ရပ်ကြောင့် စုဝေးလိုခြင်းပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ယနေ့တွင် ရှေးခေတ် ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုများမှကျန်ရစ်ခဲ့သော သေလွန်ဝိညာဉ် များနှင့် လက်ရှိခေတ် ထိပ်တန်းအင်အားစုများ ပူးပေါင်းကာ ခေတ်သစ်ကို အုပ်စိုးရန်ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်အကြောင်းအရာသည် စုရီကို (၆)အတွင်းတစ်စုံတစ်ဦးမှ အနိုင်ယူနိုင်ခြင်း မရှိပါက သတ်ရန်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသတင်းသည် ကြယ်တာရာ လွင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည်မှာ သေချာသည်။ လက်ရှိအချိန်၌ ထိုစုရီသည် မုန်တိုင်း၏ဗဟိုချက်ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save