Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၁၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါဆို သွားကြည့်ကြမလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align:justify">ဤရက်များအတွင်း စုရီသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ဝိုင်သောက်ပြီး နှင်းများကျဆင်း နေသည်ကို အေးအေးလူလူ စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ပြင်ပတွင် မုန်းတိုင်းလာနေသည် မသိသည့်အလား တည်ငြိမ်ပြီးပေါ့ပါးချေပြီ။ ဝေရှန်းသည် မနီးမဝေးတွင် ကြက်တစ်ကောင် ကင်လျက်ဖြင့် စုရီအသွင်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ခိုးခိုးကြည့်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ စီနီယာ ဘာလို့ထွက်လာပြီး စကားမပြောရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဆုံး၌ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လီပေ့ရှန်ကိုခေါ်ထုတ်ကာ စကားစမြည်ပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် နှင်းမိုးများကြား အနက်ရောင် ဦးထုပ်အဝိုင်းဆောင်းထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဘုံကျောင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ခြေတစ်လှမ်းသည် ပေတစ်ရာကျယ်ချေပြီ။ နှင်းပွင့်များသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းနေပြီး လေပြင်းများမှာ အရိုးထိအောင် အေးစက်၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအဘိုးအိုသည် အအေးဒဏ်ကိုအမှုမထားဘဲ နွေးဦးရာသီတွင် လမ်းလျှောက်ထွက်သည့်အလား ဘုံကျောင်းရှေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ လောကသခင် ... မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းက အလည်လာပါတယ်  မင်းနဲ့တွေ့ခွင့်ရနိုင်မလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် အဘိုးအို၏အသံသည် တိုးညှင်းသော်လည်း နှင်းများကိုဖြတ်ကျော်ကာ ဘုံကျောင်းအတွင်းသို့ ကြည်လင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်လာချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဝေရှန်းမှ ခေါင်းမော့ကြည့်၏။ စုရီတစ်ယောက် မျက်ခုံးပင့်လျက် တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းကိုယ်တိုင်ဖွင့်ပြီး ဝင်နိုင်တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ကျွီ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီစကားကြောင့် အဖိုးအိုသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ဘုံကျောင်းတံခါးကို ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> တံခါးဝတွင် မြင့်မားပြီး ပိန်သွယ်သော အနက်ရောင်ဦးထုပ်အဝိုင်း ဆောင်းထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရပ်နေချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ အပ်ချုပ်သမား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေရှန်းမှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဖိုးအိုကဝေရှန်းထံ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါက ကိုယ်ပွားတစ်ယောက်ပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ပြုံးလျက် ဝေရှန်းနှင့် လီပေ့ရှန်ကိုလျစ်လျူရှုကာ စုရီထံလျှောက်လှမ်း သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">နှင်းများဖုံးနေသော ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် စုရီသည် ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်၌ အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝိုင်ကောင်းပဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အပ်ချုပ်သမားက လေထဲမှ ဝိုင်ရနံ့ကိုရှူရှိုက်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။ သို့သော် စုရီမှ စိတ်မဝင်စားချေ။ ယင်းအစား၊</p> <p style="text-align:justify">“ စိတ်မကောင်းစရာပဲ ... မင်းက ငါနဲ့အတူသောက်ဖို့အတွက် ဒီမှာအရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု တုန့်ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အပ်ချုပ်သမားခမျာ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း ဟိုဟိုသည်သည် ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ အဆုံးတွင် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ အရက်ဖြတ်ထားတာ ကြာပါပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းလာရင်းကိစ္စကိုပြောပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက တိုက်ရိုက်မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ နောက်ခုနစ်ရက်အကြာမှာ ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်မှာ မင်းရဲ့မိတ်ဆွေတွေ မင်းကိုစိန်ခေါ်လိမ့်မယ် ဒါက သေရှင် တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အပ်ချုပ်သမားက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြားလာသည်။ စုရီမှ မျက်ခုံးပင့်သွား၏။ ထိုနေရာသည် အပ်ချုပ်သမားကို ပထမဦးစွာ အနိုင်ယူခဲ့သော အရပ်ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘယ်သူတွေပါသေးလဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းရောက်ရင် သိမှာပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အပ်ချုပ်သမားက ပြုံးပြီးဖြေ၏။ စုရီမှ ဆက်လက်မေးမြန်းရန် ပျင်းရိသွားသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းစီစဉ်ထားတာဆိုတော့ ငါလာမယ်ဆိုတာ သေချာအောင် ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ပေးရလိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">အပ်ချုပ်သမားက အင်္ကျီလက်ထဲမှ အနက်ရောင်ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသော ကြေးနီဒင်္ဂါးတစ်ပြား ထုတ်ပေးလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဘာလဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီဒင်္ဂါးထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိတယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းရောင်းဝယ်သူက ဒီအထဲမှာ ပုန်းနေတယ် ငါတံဆိပ်ကို မချိုးနိုင်ဘူး မင်းစမ်းကြည့်လို့ရတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ မျက်ဝန်းများ မှေးစင်းသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို လင်းလန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့တရားခံထဲ မင်းလည်းပါတာပေါ့။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မဟုတ်ဘူး ... ငါသာဆိုရင် ဝေရှန်းနဲ့သူ့သမီး အသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး အဲဒီ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းရောင်းဝယ်သူက မင်းလိုပဲ ငါ့ကိုတရားခံထင်ပြီးလာခဲ့တာ ...</p> <p style="text-align:justify">... ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေလုမတတ်ဖြစ်ပြီး ဒီကြေးနီဒင်္ဂါးပြားထဲကို သူ ဝင်ပြေးသွားခဲ့တယ် သူ့အသက်နဲ့ မင်းကို မခြိမ်းခြောက်ချင်လို့ ဒီအတိုင်းလာပေးတာ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့မှသာ စုရီက ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားကို ယူလိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့စရိုက်ကို မင်းသိနေတာပဲ ဒီလိုခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးကို ငါဘယ်တော့မှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်၏။ အပ်ချုပ်သမားမှ ဂရုမစိုက်ဘဲဆက်၍၊</p> <p style="text-align:justify">“ လင်းလန်နယ်မြေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ တရားခံတွေ ဘယ်သူလဲဆိုတာငါသိတယ် မင်း ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်မှာအနိုင်ရရင် အဖြေကို မင်းရမယ် ... ပြီးတော့ အဖိုးကြီးဝေရဲ့ နေရပ်ကိုလည်း သိခွင့်ရမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။ စုရီမှ အပ်ချုပ်သမားထံ ပြန်ကြည့်၏။ တစ်ဖက်လူမှ တိုက်ပွဲကိုလက်ခံစေရန် ကမ်းလှမ်းမှုများဖြင့် ဆွဲဆောင်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... မင်းတကယ်ပဲ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေတာပဲ မင်းလိုမြေခွေးအိုကြီးက ဘာလို့ဒီလောက် လူရှေ့မှာ အတင်းအကျပ် စိန်ခေါ်ချင်နေရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုမေး​ခွန်းကြောင့် အပ်ချုပ်သမားက သက်ပြင်းချကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ နောက်နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဒိုမိန်းတိုက်ပွဲကွင်းပွင့်လိမ့်မယ် အဲဒီမတိုင်ခင် မင်းကို တခြားသူတွေလက်ထဲမှာ သေတာမျိုး မမြင်ချင်ဘူး ... အဲဒါကြောင့် ငါ့လက်နဲ့ပဲ မင်းကိုအဆုံးသတ်ပေးချင်တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စုရီတစ်ယောက် အပ်ချုပ်သမားကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ပျင်းရိကာ မျက်လုံးများ ပြန်မှိတ်လျက်ဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ဓားညွှန်ရာအရပ်ကို သွားဖို့ ငါဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်ဖူးဘူး ဒီတိုက်ပွဲက ငါ့ကိုပျော်ရွှင်မှုပေးနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်။”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify">ထိုနေ့မှာပင် ကောင်းကင်ကိုးပါး နန်းတော်သခင် ရန်ထောင်လင်း၊ နှလုံးသား​​ပြခန်းမှပန်းချီဆရာ၊ ကြယ်မြစ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ထိုက်ရီဂိုဏ်းမှဘိုးဘေးသည် စုရီကို စိန်ခေါ်ကြောင်း သတင်းများ ပျံ့လွင့်လာချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ကြယ်လွင်ပြင်တစ်ခုလုံး အကြီးအကျယ်ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်တော့၏။ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ထိုသတင်းသည်သာ စကားဝိုင်းဖွဲ့စရာဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေက လောကသခင်ကွမ်ကျူးကို စိန်ခေါ်နေတာ အရမ်းထူးဆန်းမနေဘူးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ဘာများထူးဆန်းလို့လဲ သေလွန်ဝိညာဉ်တွေက ဝင်စားခြင်းစွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့ကြတယ် မဟုတ်လား ...</p> <p style="text-align:justify">... ဒါဆို လောကသခင်ကို တိုက်ရိုက်စိန်ခေါ်ဝံ့တာ လက်ရှိ​ခေတ်ကြီးရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းလာနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲရှိတော့တယ် ...  သူတို့ဟာ ဝင်စားခြင်းဥပ​ဒေကို မကြောက်ဘူး ...</p> <p style="text-align:justify">... အခုစိန်ခေါ်နေတဲ့ အဖိုးကြီးတွေက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းပေါ် ပထမဆုံးရောက်ရှိပြီး သူတို့ရင်ထဲမှာ လောကသခင်ကိုသတ်ဖို့ ရည်ရွယ်​နေတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါပေမယ့် လောကသခင်က ဒီစိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံပါ့မလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုမေးခွန်းသည် လူတိုင်းအတွက် အဖြေမရှိချေ။ မည်သူသည် သေမည့်တိုက်ပွဲကို တိုက်လိုသနည်း။ စုရီသည် အစွမ်းထက်သော်မှ နယ်ပယ်ဘုရင်သာဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">စစ်မှန်သော နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အားနည်းနေသေး၏။ ဤသတင်းမှာ ရှေးဟောင်း ကာကွယ်သူမျိုးနွယ်များ၏ အာရုံကိုလည်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ခရမ်းရောင်တိမ်​တောင်က ဘယ်မှာလဲ ငါတို့တွေကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုလုပ်ထားပါ ဒီပွဲကို သွားကြည့်ရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မှန်တယ် ... သူတို့လိုဂိုဏ်းကြီးတွေက လှုပ်ရှားဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီ ... ဒီလို အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံလို့မရဘူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းပြီ အဲဒီလူတွေကို လောကသခင်နဲ့ တိုက်ဖို့အတွက် ဘယ်သူညွှန်ကြားနေလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်ပါဦး။ ”</p> <p style="text-align:justify">သေလွန်ဝိညာဉ်များကြားတွင်လည်း ဆွေးနွေးမှုများ ပြည့်လျှံနေ၏။ ဤသတင်းသည် သူတို့အတွက် အကျိုးရှိချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">အကန့်အသတ်မဲ့ ကျယ်ပြောသော နတ်ဆိုးပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ခွေးဝါကြီးသည် ထိုကောလဟာလကြောင့် ရွှင်မြူးသွားသည်။ စုရီသည် လူထု၏ဘုံရန်သူဖြစ်ချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်များနှင့် အင်မော်တယ် သားစဉ်မြေးဆက်များသည် သားကောင်အဖြစ် ရှုမြင်လာကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်တိုက်ပွဲ၌ သေလွန်ဝိညာဉ်များနှင့် နိုးထလာသော သားစဉ် မြေးဆက်များသည် မလွဲမသွေ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... အခြေအနေက ဖရိုဖရဲဖြစ်လေ အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ပိုကောင်းလေပဲ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ ...</p> <p style="text-align:justify">... အဲဒီစုမျိုးရိုးနာမည်နဲ့ လူက ဒီစိန်ခေါ်မှုကိုလက်ခံဝံ့ရင် သေချာပေါက် ကံဆိုးရလိမ့်မယ် ဟားဟားဟား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ခွေးဝါကြီးက ဝမ်းသာအားရဆိုသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မောက်မာမှုအပေါ် လုံးဝကြည့်မရချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် မိန်းကလေးဟုန်ယွင်ထံ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ပန်းခြင်းတောင်းကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေရာမှ စိတ်ဝင်စားမှုမပြချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ သခင် ... ဘယ်လိုထင်လဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဆုံး​၌ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။ မိန်းကလေးဟုန်ယွင်မှာ တိတ်ဆိတ်မြဲတိတ်ဆိတ်နေ​၏။ ထို့ကြောင့် ခွေးဝါကြီးမှ ဆက်မမေးတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် မိန်းကလေးသည်  ပြုပြင်ပြီးဖြစ်သော သူမ၏ပန်းခြင်းတောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ကာ ကျေနပ်သွားခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ လှလား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ အရမ်းလှတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးက ခွေးဝါကြီးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ခွေးဝါကြီးမှ ခေါင်းညိတ် ပြတော့၏။ မိန်းကလေးက ပန်းခြင်းတောင်းကို ပြန်ချလိုက်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းက တာအိုစုကို ဂရုစိုက်နေတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မှတ်ချက်ပေးသည်။ ခွေးဝါကြီးမှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းငြင်းဆန်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... သူ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို သဘာဝအတိုင်း ငါဝမ်းသာတယ် ဒီလူအပေါ် ဘယ်လိုများ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို သွားကြည့်ကြမလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးမှ ပြုံးကာ ထရပ်လိုက်၏။ ခွေးဝါကြီးခမျာ မျက်ခုံးပင့်လျက် အံ့အားသင့် သွားတော့သည်။ အဆုံးတွင် သူ့သခင်သည် သေမျိုးကမ္ဘာသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် စိတ်ဝင်စားလာပြီဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save