Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၃၈) - နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချင်... မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို အပိုစကားတွေ အများကြီး ပြောနေရတာလဲ”</p> <p>တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော လေထုကို ခပ်သံသံ အသံကြီးတစ်သံက ရုတ်ချည်း ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းအသံနှင့်အတူ ပုခုံးအိမ် ကျယ်ကျယ်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ထွားကျိုင်းလှသော လူ့ဘီလူးကြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>ထိုသူသည် အရပ် ခုနစ်ပေကျော် မြင့်မားပြီး ကြွက်သားအဖုအထစ်တို့မှာ တောင့်တင်းခိုင်မာလှသည်။</p> <p> </p> <p>အပေါ်ပိုင်းတွင် အနက်ရောင် လက်ပြတ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဦးခေါင်း၊ လည်ပင်း၊ ရင်ဘတ်၊ ပုခုံးနှင့် လက်မောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆေးမင်ကြောင် အပြည့်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ့ဘီလူးကြီးမှာ ကတုံးတုံးထားပြီး ရုပ်သွင်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှရာ နတ်ဆိုးတစ်ပါးနှင့်ပင် တူလှချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆရာကြီးချင်၏ ဘေးတွင် ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ချန်ကို ကြည့်ကာ သွားဖြဲပြရင်း "ကောင်လေး... မင်းက တော်တော်လက်ရဲဇာတ်ရဲ ရှိတာပဲ၊ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးကို သတ်ခဲ့တယ်ပေါ့လေ" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့်ပင် "မင်းက နဂါးနက်အသင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား" ဟု ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့နာမည်က ဟေကွီ  တဲ့..."</p> <p>ထိုလူ့ဘီလူးကြီးက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း "ဒီနာမည်ကို မှတ်ထားလိုက်တော့" ဟု ခပ်ထေ့ထေ့ ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ကလည်း "အင်း..." ဟုသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ တစ်ဖက်လူမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားရလေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဆရာကြီးချင်နှင့် ဟေကွီတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝမ်ချန်၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို အကဲခတ်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။</p> <p>ဤတည်ငြိမ်မှုမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံသံများကို အရေးမစိုက်သည့် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော အေးချမ်းမှုမျိုး ဖြစ်ပေရာ ဝမ်ချန်၌ မည်သို့သော နောက်ခံအင်အားများ ရှိနေသနည်းဟု တွေးတောဖွယ် ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ခန်းမအတွင်း၌ လက်နက်အပြည့်အစုံ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်ရာကျော် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် နဂါးနက်အသင်း၏ အထူးရွေးချယ်ထားသော အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြပြီး ခေတ်မီတိုက်ခိုက်ရေး ရိုင်ဖယ်များအပါအဝင် သေစေနိုင်သော လက်နက်များကို စွဲကိုင်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးချင်နှင့် ဟေကွီတို့မှာလည်း အားနည်းသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ဟေကွီသည် မျိုးရိုးဗီဇ မြှင့်တင်မှု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော A-အဆင့် စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဆရာကြီးချင်မှာမူ စူပါပါဝါ စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှအင်အားမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ဝမ်ချန်အနေဖြင့် စစ်နတ်ဘုရား မက်ကာများကို ခေါ်ယူတိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း မရှိပါက အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်း လုံးဝမရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဟေကွီသည် အပြင်ပန်း၌ မောက်မာရိုင်းစိုင်းပုံ ပေါက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ အသက်ပေး၍ ရိုက်ကူးခဲ့သော ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းများတွင် ဝမ်ချန်၏ ရုပ်သွင်မှာ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားစိစစ်၍ မရခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဝမ်ချန်သည် ယနေ့ညတွင် ဤနိုက်ကလပ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လာရဲလိမ့်မည်ဟုလည်း သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိမိညီအစ်ကိုများအတွက် ကမ္ဘာကြွေးကို သွေးဖြင့် ဆပ်ရန် ဟေကွီက ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အကဲခတ်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ကော..."</p> <p>ဝမ်ချန်က တစ်ဖက်လူထံမှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ "မင်းတို့က ကြောက်နေတာလား" ဟု ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ပန်း၌ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အတွင်းစိတ် စေ့စပ်လှသော ဟေကွီသည် ဝမ်ချန်၏ စကားကြောင့် ဒေါသအဟုန် ထိန်းမရဖြစ်သွားပြီး "မင်းက သေချင်နေမှတော့ ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့" ဟု ဟိန်းဟောက်ကာ "သူ့ကို ဖမ်းကြစမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူ၏ အမိန့်သံမှာ ခန်းမအတွင်း၌ တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ပတ်ပတ်လည်ရှိ နဂါးနက်အသင်းဝင်များမှာ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြပြီး ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်ကို လုံးဝ မနာခံကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးချင်နှင့် ဟေကွီတို့သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။ ဟေကွီက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ "မင်းတို့အားလုံး ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ" ဟု ဒေါသတကြီး ကြွေးကြော်လိုက်စဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p>လဲကျသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုလဲကျသံမှာ အစပြုချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် နဂါးနက်အသင်းဝင်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျကုန်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပုံပျက်ရှုံ့တွလျက် ဖြူဖျော့နေကြပြီး မျက်လုံးများမှာမူ ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် အသက်ရှူခြင်း ကင်းမဲ့သွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကပင် ဝမ်ချန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် အသုံးချကာ မမြင်ရသော ဆူးချွန် ၁၁၇ ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ဟေကွီ ဒေါသထွက်နေစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်နက်ကိုင်များ၏ ဦးနှောက်များကို ဖောက်ထွင်းပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ ရှစ်ဆင့်မြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အရာခပ်သိမ်းကို မတတ်စွမ်းနိုင်သေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မြို့ပြကြီးတစ်ခုရှိ လူသန်းပေါင်းများစွာကိုမူ သူအလိုရှိလျှင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သုတ်သင်နိုင်စွမ်း ရှိပေရာ ဤလူတစ်ရာခန့်မှာမူ သူ၏သွားကြားထိုးရန်ပင် မလုံလောက်လှချေ။</p> <p> </p> <p>"သေပေတော့"</p> <p>ထိုခဏ၌ ဝမ်ချန်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ဆရာကြီးချင်က ရုတ်ခြည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင် မည်သည့်အချိန်ကပင် ရောက်ရှိနေမှန်းမသိသော ငွေရောင်ဓားမြှောင်တစ်လက်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ဝမ်ချန်၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ဦးတည်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသားမှာ နှစ်ကိုက်ပင် မဝေးလှသဖြင့် ဆရာကြီးချင်၏ တိုက်ကွက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှ၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟေကွီကလည်း သူ၏ သံမဏိလက်သီးဖြင့် ဝမ်ချန်၏ ဦးခေါင်းကို လွှဲရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော သတ္တုလက်သီးစွပ်မှ ချွန်ထက်သော ဓားသွားများမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အပေးအယူ မျှတစွာဖြင့် လက်ဝဲ၊ လက်ယာ နှစ်ဖက်ညှပ်၍ မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဆရာကြီးချင်၏ ဓားမြှောင်ဖြစ်စေ၊ ဟေကွီ၏ လက်သီးစွပ်ဖြစ်စေ ဝမ်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်လက်မအကွာတွင် တန့်သွားပြီး မည်မျှပင် အားစိုက်ထုတ်သော်လည်း ရှေ့သို့ တိုးမရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်မြင့် စစ်သည်တော်နှင့် စွမ်းအားရှင်တို့မှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက်ပင် ဟေကွီ၏ လက်သီးကို ဖမ်းဆွဲကာ နောက်သို့ ပြန်လည် တွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း..</p> <p>ဟေကွီသည် ပေပေါင်းများစွာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ချိုင့်ဝင်ကာ အရိုးများစွာ ကျိုးကြေသွားရလေသည်။</p> <p>သူသည် ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထုတ်ရင်း နံရံနှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ရိုက်မိကာ နံရံ၌ပင် ကပ်လျက်သား ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးချင်မှာမူ မိမိ၏ တိုက်ကွက် တားဆီးခံရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ တံခါးဝသို့ ရုတ်ချည်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စွမ်းအားမှာ လူသားတို့၏ အမြန်နှုန်းထက် သာလွန်သော အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤစွမ်းအားကြောင့်ပင် သူသည် သေဘေးမှ အကြိမ်ကြိမ် လွတ်မြောက်ခဲ့ဖူးပြီး ယနေ့ခေတ်တွင် ဆရာကြီးချင်အဖြစ် ထင်ရှားလာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဟေကွီသည် A-အဆင့် စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဆရာကြီးချင်ကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ လျှို့ဝှက် မဟာမိတ် ဖွဲ့ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်၌ ဆရာကြီးချင် ခံစားနေရသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ဖော်ပြ၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>အကြောင်းမှာ ဝမ်ချန်သည် သူတွေ့ကြုံဖူးသမျှ ရန်သူများထဲတွင် အလျှို့ဝှက်ဆုံးနှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးချင်မှာ အနိုင်ရရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိသဖြင့် အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>သို့ရာတွင် သူသည် တံခါးဝသို့ မရောက်မီမှာပင် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြင်္သေ့နှလုံးသားမြို့၌ ဆရာကြီးဟု ဘွဲ့အမည်တပ်ခံထားရသော ထိုသူမှာ ဝမ်ချန်၏ လက်ထဲတွင် ခွေးကလေး၊ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမဖမ်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြန်လည် ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးချင်၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး စိတ်ဓာတ်မကျဆင်းသေးသည်မှာပင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို ပြနေပေသည်။</p> <p>သူသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ "မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟေကွီ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သလို နဂါးနက်အသင်း၏ အထူးအဖွဲ့ဝင်များလည်း အကုန်အစင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အသက်ရှင်လိုပါက သူ လိုက်လျောရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက်ပင် ကြမ်းပြင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းကာ "ဒီအောက်မှာ ဘာရှိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုရိုးရှင်းသော မေးခွန်းကြောင့် ဆရာကြီးချင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လည်ချောင်းထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံ ပြုလိုက်ပြီး ဝမ်ချန်ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ချည်းပင် ကြီးထွားလာပြီး အင်္ကျီများမှာလည်း စုတ်ပြတ်ထွက်ကုန်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝံပုလွေလူသား တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။</p> <p>သို့သော်လည်း ဆရာကြီးချင်မှာ ဝမ်ချန်၏ အနီးသို့ မကပ်နိုင်မီမှာပင် ဝမ်ချန်၏ ကန်ချက်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p>သူသည် ဟေကွီ၏ အနီးရှိ နံရံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟေကွီထက် ပိုမိုတောင့်တင်းသဖြင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မဆုံးရှုံးသေးဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ခုန်ဆင်းကာ ခေါင်းကိုမော့၍ ပြင်းထန်စွာ အူဟောက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အူးးးးးးး...</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save