Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၂၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါကတော့ မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်နေပြီ ... </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ ဒီလူစိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံဝံ့ပါ့မလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ပန်းချီဆရာက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက်ဖြင့် ကျန်လူများထံပြုံးကာမေး၏။ အချိန်အားဖြင့် နေမွန်းတည့်ချိန် ကျော်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ သူ လာပါလိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">တျန်ကျောက်မှ သံသယမရှိ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားက ဓားလိုပဲ... ဘယ်အရာနဲ့မှတားဆီးမရသလို၊ ဘယ်အရာမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူး ... ဒါကြောင့်လည်း ဒီကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကြီးရဲ့ ...</p> <p style="text-align:justify">... ကြယ်စုအသီးသီးဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သူ့ဓားအောက်မှာ ငြိမ်ဝပ်ခဲ့ရတာမဟုတ်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရန်ထောင်လင်မှလည်း တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။ တံငါသည်သည် အဝေးဆီသို့ ငေးမောနေရာမှ သက်ပြင်းချလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုတ်တယ်... ဒီလောကမှာ အသက်နဲ့သေခြင်းကို မကြောက်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာ အပေါ် တန်ဖိုးထားနိုင်တဲ့သူဆိုလို့ ... ဒီလူပဲ ရှိလိမ့်မယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> -ဟု ဖြည့်စွက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သည် တစ်ဖက်လူနှင် နှစ်ပေါင်းများစွာရန်သူများဖြစ်ပြီး လျှော့တွက်၍ မရသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်ထား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟိုမှာ တစ်ယောက်ယောက်လာနေပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လူအုပ်ကြီးထံမှ အာမေဍိတ်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံများသည် ပို၍ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး လေထုထဲ ပွက်ပွက်ဆူ လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရန်ထောင်လင်၊ ပန်းချီဆရာ၊ တံငါသည်နှင့် တျန်ကျောက်တို့သည် အဝေးဆီသို့ မျှော်ကြည့် လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးတွင် ပုံရိပ်တစ်ရိပ်သည် လျင်မြန်စွာချဉ်းကပ်လာနေ၏။ ဤသည်မှာ လောကသခင်ဝင်စားသူ ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းရောင် ဝတ်ရုံစသည် လေထုအလယ်လွင့်မျောလျက် လက်နှစ်ဖက် နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်တွင် တစ်လှမ်းချင်း တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များမှာ သူ့ထံသို့ စုပြုံကျရောက်နေသည်။ သေလွန် ဝိညာဉ်များပင် ချွင်းချက် ကျက်သရေတွင် နစ်မျောကုန်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ လူတစ်ယောက် သေသွားရင် ... အရာအားလုံးအချည်းနှီးပါပဲ ... ငါသာသူဆိုရင် နတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကိုရောက်မှ လူတိုင်းကို စိန်ခေါ်သတ်ပစ်မိမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ သူ့လိုလူမျိုးကိုတော့ သတ္တိရှိတယ်လို့ ခေါ်လို့မရတော့ဘူး ... မိုက်ရူးရဲဆန်တယ်လို့သာ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုတစ်ခုမှ သေလွန်ဝိညာဉ်မျာသည် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ကြီးစိုးလွန်းသော အမူအရာကြောင့် မကျေမနပ် စကားဆိုကုန်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တာအို ကာကွယ်သူ မျိုးနွယ်စု(၆)ခုမှ အကြီးအကဲအချို့သည် ထိုစကားကြားသော အခါ ထူးဆန်းစွာ ပြန်ကြည့်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့သော ဝေဖန်ချက်မျိုးသည် အခြားသူများအတွက် မှန်ကန်နိုင်သော်လည်း လောကသခင်အပေါ် အကျုံးမဝင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">လောကသခင်ဟူသည် ကြယ်လွင်ပြင်အတွင်း၌ မြောက်များစွာသော စိန်ခေါ်ပွဲများကိုဆင်နွှဲပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေကို တည်ဆောက်ထားသူဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ထိုသူသည်သာ ယခုပြောကြားနေသကဲ့သို့ သည်းခံပြီး အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့မည်ဆိုသော ဒဏ္ဍာရီဆန်လွန်းသည့် ဂုဏ်သတင်းမျိုး ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ကြည့်စမ်း ... ဒီလူတွေအားလုံး ... ငါ့ရန်သူတွေလား ... ဘယ်လောက် ဝမ်းသာစရာ ကောင်းလိုက်လဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက မြေပြင်မှ လူအုပ်ကိုငုံ့ကြည့်လျက် ပြုံးကာရေရွတ်လိုက်လေသည်။ သူ့အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း လူအုပ်ကို ကောင်းစွာကြားစေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သေလွန်ဝိညာဉ်များမှာ မျက်ခုံးပင့်ကုန်သည်။ မည်သူသည် ရန်သူများကို မြင်ကာ ပျှော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">“ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ... ရန်သူ ဖြစ်ကုန်တာကို ပျော်စရာတဲ့လား ဟားဟားဟား ငါ့အမြင်မှာတော့ ဒီနေ့ဟာ မင်းအတွက် အချည်းနှီးဖြစ်မယ့် ပျော်ရွှင်မှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် အေးစက်စက်အသံဖြင့် လှောင်ပြောင်လာသောကြောင့် စုရီအကြည့်များ ကျရောက်သွားတော့၏။ ဤသည်မှာ တာအို ကာကွယ်သူ ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ ကျိုးဟန်ရှန်း ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ကျိုးဟန်ရှန်းက မုန်းတီးနေသောအသွင်ဖြင့် စုရီထံ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီမှာသေချာကြည့်စမ်း ... နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတင် တစ်ရာထက်မနည်း ရှိနေကြတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... ပြီးတော့ အမှောင်ထဲမှာ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်အထိ ရှိနေဦးမလဲမသိနိုင်ဘူး ... မင်းတကယ်ပဲ ပျော်နေနိုင်သေးတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သောလများအတွင်း နတ်ဘုရား ပန်းပဲရုံတိုက်ပွဲတွင် စုရီသည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ့အနေဖြင့် ဤအညှိုးအတေးကို မေ့နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ... စကားပြောချင်ရင် ဘာလို့ ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်ကို တစ်ခေါက်လောက် လိုက်လာပြီး မပြောရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ပြုံးလျက် တုန့်ပြန် ပြောကြားလိုက်၏။ ကျိုးဟန်ရှန်းမှ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း အသက်ရှင်အောင် အရင် ကြိုးစားလိုက်ပါဦး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု တုန့်ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟား ဟား ဟား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက လှောင်ပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကိုဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဆက်၍လျှောက်လှမ်း သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ကျိုးဟန်ရှန်းတစ်ယောက် မျက်နှာ သိသိသာသာပျက်ယွင်းသွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ် စကားစစ်ထိုးပွဲတွင် သူ ရှုံးနိမ့်သွားကြောင်း မြင်သာနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ တာအိုကွမ်ကျိုး ခဏနေပါဦး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် မြင့်မားသော ခေါင်းပေါင်းကို ဆောင်းထားသော အဖိုးအိုတစ်ဦးလှမ်းထွက်လာ တော့၏။ စုရီမှ လှည့်ကြည့်သည်။ ဤသည်မှာ ကျုံးမျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေးကျုံးထျန်းချွမ်ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည်လည်း ယနေ့တွင် လူအများ၏အာရုံစိုက်ခံသော နတ်ဝိညာဉ် အဆင့် တက်လှမ်းထားနိုင်သူဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယနေ့ခေတ် နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ပထမဆုံးသော တက်လှမ်းထားနိုင်သူအဖြစ် ကောလာဟလထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါတို့အင်မော်တယ်အစည်းအဝေးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ နောက်ခြောက်လအတွင်းမှာ မင်းသာအညံခံမယ်ဆိုရင် အသက်ချမ်းသာခွင့် ပေးမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် စုရီက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီနေ့ ငါတောင်ထိပ်မှာ ရှိနေတယ် မင်းလိုချင်တဲ့ ဖြေကို ကိုယ်တိုင်လာယူနိုင်တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဆိုကာ တောင်ထိပ်ပေါ် ဆက်လျှောက်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤမြင်ကွင်းက လူငယ်မျိုးဆက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေးစွမ်းနေသည်။ စုရီသည် ပြတ်သားပြီး ရဲရင့်ချေ၏။ သူ့ရန်သူများအပေါ် လုံးဝကြီးစိုးနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်အတွင်းမှ လှောင်ပြုံးများဖြင့် အကြည့်ခံရသော ကျုံးထျန်းချွမ်တစ်ယောက် မျက်နှာနီရဲလျက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ... ကောင်းပြီ မင်းရဲ့နောက်ဆုံးစကားကို မပြောနိုင်ခင် ဒီနေ့ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်မလားတိုတာ အရင်ကြည့်ရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု တုန့်ပြန်လိုက်၏။ သို့သော် စုရီသည်သူ့စကားကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်သည် ကြည်လင်နေပြီး လေထုအတွင်းတွင် ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ရန်ထောင်လင်၊ တံငါသည်၊ ပန်းချီဆရာနှင့် တျန်ကျောက်သည် သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလျက် စုရီကိုစိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီနေ့တိုက်ပွဲက တကယ်ပဲ ရှက်စရာကောင်းပါတယ် မင်း ရောက်လာတော့ ငါ့ကိုပိုပြီးတော့တောင် ရှက်ရွံ့စေတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">တျန်ကျောက်မှ အဝေးမှ လျှောက်လှမ်းလာသော စုရီထံမော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလျက်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ကဲ့သို့ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် အဖိုးကြီးလေးဦးသည် တစ်ဖက်လူကိုစိန်ခေါ်ခဲ့ သည်မှာ အမှန်ပင် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့လှ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ အတိတ်က အာဃာတတွေကို ဖြေရှင်းကြဖို့ပဲ ဘာလို့ ဂုဏ်သိက္ခာအကြောင်း ပြောနေရတာလဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုန့်ပြန်၏။ ထို့နောက် ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်ထိပ်ကြီးနှင့် ပေတစ်ရာအကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ တျန်ကျောက်မှ ခေါင်းညိတ်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါ အမှန်ပါပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ အခုအချိန်ကစပြီး ဒီတိုက်ပွဲထဲကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တဲ့သူ ဘယ်သူကိုမဆိုငါတို့ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရန်ထောင်လင်က ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီးထံဝေ့ကြည့်ကာ ကြေငြာလိုက်၏။ သူ့အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား အချိန်အတော်ကြာအောင် ပဲ့တင်ထပ်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သေလွန်ဝိညာဉ်များနှင့် နိုးထလာသော ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များအပါအဝင် တာအို ကာကွယ်သူမျိုးနွယ်စု (၆)ခုသည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤလူလေးဦးသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လွန်းချေပြီ။ ဓမ္မအဆုံးခေတ်၌သာ ဆိုပါက ပထမတန်းစားပါရမီရှင်များဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">တံငါသည်က သူ့လက်ဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ် ပေါ်လာသည်။ သူက စုရီထံ မော့ကြည့်လျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ အပ်ချုပ်သမားက မင်းသာနိုင်ခဲ့ရင် ဒီကျောက်စိမ်းပြားကိုပေးလိုက်ဖို့ မှာထားတယ် ဒီထဲမှာ မင်းသိချင်နေတဲ့ အဖြေတွေပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆိုရင် ခဏလောက် သိမ်းထားပေးပါဦး။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ကွမ်ကျူး ... တိုက်ပွဲမစခင် မင်းရဲ့ပုံတူကို ဆွဲခွင့်ပြုနိုင်မလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ပန်းချီဆရာမှ ပြုံးလျက် ဝံပုလွေမွှေး စုတ်တံကိုထုတ်ယူကာ တိမ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ စုရီပုံတူကို ရေးဆွဲတော့၏။ စုရီတစ်ယောက် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းလည်း အရင်အတိုင်းပါပဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ... ငါတို့တွေက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာတည်းက အချင်းချင်း လေးစားရတဲ့ ရန်သူတွေပဲ မဟုတ်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ပန်းချီဆရာမှ ရယ်သည်။ စုရီက ခေါင်းခါ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ... မင်းတို့က အပ်ချုပ်သမားနဲ့ပေါင်းပြီး ဒီလိုရွံစရာပြိုင်ပွဲမျိုး ပြုလုပ်လာကြတယ် အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီသတင်းကြားတည်းက ငါမင်းတို့အပေါ်မှာ စိတ်ပျက်သွားပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တျန်ကျောက်မှ သက်ပြင်းချသည်။ တံငါသည်နှင့် ရန်ထောင်လင်မှာမူ တိတ်ဆိတ် နေ၏။ ပန်းချီဆရာက ရယ်မောလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား သေတော့မယ့် လူတစ်ယောက်က ငါတို့ကိုစိတ်ပျက်နေတယ် ဆိုတာ ... တကယ် ရယ်စရာပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု တုန့်ပြန်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင် စုရီသည် စကားစစ်ထိုးရန် ပျင်းရိသွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် တိုက်ရိုက်စိန်ခေါ် လိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းစကားအရမ်းများတယ် လာတိုက်ရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save