Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၂၄ </h2> <h2 style="text-align: center;">အချိန်ကျပြီ ... </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ နှမြောစရာပဲ ... အဲ့ဒီရတနာက အက်ကွဲနေတယ် ဓမ္မအဆုံးခေတ်မှာ ကပ်ဘေး သင့်ခဲ့ပုံရတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်စုံတစ်ယောက်မှ ရတနာ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လောင်ကျွမ်းရာများစွာနှင့် ပျက်စီးမှုများကို သတိပြုမိသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုသို့ပျက်စီးနေသည့်တိုင် ၎င်းထွက်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင်မူ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဖိနှိမ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တာအိုတံဆိပ်တုံးသည် စုရီပေါ်သို့ ပြိုကျလာသည်။ နတ်အလင်းများမှာ ရေတံခွန် တစ်ခုပမာ စီးဆင်းလျက် ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကြီး သုံးထောင်ကို ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖိအားသည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကြည့်ရှုနေသော နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သေလွန် ဝိညာဉ်များပင် သူတို့၏ကျင့်ကြံမှုများကို အသက်သွင်းကာ ခုခံလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ သေမျိုးနယ်ပယ်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလျက်ဖြင့် တံဆိပ်တုံး၏ ဖိအားအပေါ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဓားတစ်လက်သည် ရောင်ဝါများဖွင့်ချကာ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွား လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ စုရီခမျာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းများစွာ ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့၏။ သို့သော် အသက်ရှူရန် အချိန်မရှိသေးချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝူး ... ။”</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းသေလိုက်တော့ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတစ်လက်သည် လေထုကိုဆုတ်ဖြဲလျက် ဆင်းသက်နေပြီဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ နှစ်ပေခန့်ရှည်သော သံချေးနှင့် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည့် တျန်ကျောက်၏ ဓားဖြစ်ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ ကလန် ... ကလန် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ ဓားဖြင့် တုန့်ပြန်ပယ်ဖျက်သည်။ လေထုအလယ်တွင် သတ္တုချင်းတိုက်မိသံများ ဆူညံသွားတော့၏။ ကောင်းကင်တခွင် သွေးချင်းချင်း နီသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ချွင် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီတစ်ယောက် ပခုံးမှသွေးများ ပန်းထွက်လျက် ဆုတ်ခွာလိုက်ရ၏။ ဤဓားကျိုး စွမ်းအားသည် ပြင်းထန်လွန်းချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက ... အင်မော်တယ် သွေးသောက်ဓားပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်းမျိုးရိုးထံမှ သေလွန်ဝိညာဉ်အိုကြီးတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှေးခေတ်တွင် အင်မော်တယ်များသည် သေမျိုးလောကသို့ ဆင်းသက်ပြီး စစ်မှန်သော နတ်ဝိညာဉ်ရတနာများဖန်တီးကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသွေးသောက် အင်မော်တယ် သွေးသောက်ဓားသည် ထိုခေတ်ကနာမည်ကြီး တားမြစ်ရတနာပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မိစ္ဆာအင်မော်တယ်တစ်ပါးမှ သွန်းလုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ ပြိုင်ဘက်များ၏ သွေးများကိုစုဆောင်းကာ ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ နှိမ်နင်းစမ်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ပိုင်းဖြတ်လိုက် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တံငါသည်က မြေကမ္ဘာနတ်ဘုရားများ တံဆိပ်တုံးကိုထိန်းချုပ်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ တျန်ကျောက်သည်လည်း ကျိုးပဲ့နေသော ဓားဖြင့် အဆက်မပြတ် လိုက်ပါလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“  ဟားဟားဟား ... ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီတစ်ယောက် ဖိအားများအနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး တိုက်ပွဲဝင်ဆန္ဒများ ပြည့်လျှံလာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားကာ အထိန်းအကွပ်မဲ့လှသော အမူအရာဖြင့် ဓားကိုထိုးညွှန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အသက်တရှိုက်စာအတွင်း သေမျိုးနယ်ပယ်ဓားအတွင်းမှ ရှုပ်ထွေးသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ရွှပ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ယင်းသည် နေမင်းကြီးအလား စူးရှတောက်ပနေကာ ပြိုင်ဘက်နှစ်ယောက်၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ထိုးဖောက်ပစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ပန်းချီဆရာနှင့် ရန်ထောင်လင်သည် အရပ်မျက်နှာခွဲလျက်ဖြင့် တိုက်ပွဲအတွင်း ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ပန်းချီဆရာသည် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းပေတံတစ်ချောင်းကို ပြောင်းလဲ ကိုင်ဆောင်ထားချေပြီ။ ပေတံသည် နတ်တောင်အလား လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ အင်မော်တယ်တောင်တန်း ကျောက်စိမ်းပေတံ ဖြစ်လေသည်။ စစ်မှန်သော နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက် မဟုတ်သော်မှ အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ပါးပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ သွား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ခရစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်တွင် ရန်ထောင်လင်သည် ကြေးဝါရောင် ဓားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ရိုက်ချလာ၏။ ထိုဓားသေတ္တာကျဆင်းလာသည့် အခါ လေဟာနယ်သည် စက္ကူတစ်ချပ်ပမာ အလွယ်တကူ အက်ကွဲနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အတိုင်းအဆမရှိ ပြင်းထန်လှ၏။</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ သေမျိုးနယ်ပယ်ဓားကို အသုံးပြု၍ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း ၎င်းသည် သဘာဝအတိုင်း ကျော်လွှား၍မရသော အတားအဆီးကြီးတစ်ခုကို ကြုံလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသော ဓားသေတ္တာကို အနည်းငယ်မျှပင် ရွေ့လျား သွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက ဘယ်လိုရတနာမျိုးလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကြည့်ရှုနေသူ အများအပြားသည် မျက်ခုံးပင့်ကုန်၏။ သူတို့သည် ထိုကြေးဝါရောင် ဓားသေတ္တာ၏မူလကို မသိကြချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့တိုင် ထိုဓားသေတ္တာ ကျဆင်းလာသည့် အဟုတ်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှ နတ်တောင် တစ်လုံးဖြင့် ရိုက်နှက်လာသည့်အလား ကြောက်စရာကောင်းနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်အောက်တွင် ပေသုံးသောင်းခန့်ရှိသော ဧရိယာကြီးတစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်နက်များသည် အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ သဖြင့် လေထုသည် အဖျက်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတုန်ခါလျက် နေနှင့်လ၏အလင်းရောင်များ ကွယ်ပျောက်ကုန် တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိခေတ်၏ အကြီးအကျယ်ဆုံးသော ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များသည် သေစေလိုသောဆန္ဒများဖြင့် ပြိုက်ဘက်ကို သတ်ရန်ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် မျက်စိတမှိတ်အတွင်း စုရီခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းစွာသောဒဏ်ရာများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲကာ သွေးများ စီးကျနေသည်။ အစမှအဆုံးတိုင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒဏ်ရာများ ရရှိလာခြင်းဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ပွဲများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွား လာသည်နှင့်အမျှ စုရီ၏ဒဏ်ရာများသည် ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။ ဝတ်လုံအနှံ့တွင် သွေးများ စွန်းထင်းလျက် ချက်ချင်း အန္တရာယ်များသော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်ကုန်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ တကယ်ပဲ ဒီလိုလူတစ်ယောက်သာ သေဆုံးခဲ့ရင် သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ အစွမ်း အထက်ဆုံးနဲ့ အတောက်ပဆုံး ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာနဲ့ အတူတူပါပဲ နှမျောစရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကျိုးဟန်ရှန်းက သက်ပြင်းချကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ သေလွန်ဝိညာဉ်များ၏ အမူအရာများမှာမူ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အချို့သည် လှောင်ပြုံးပြုံးနေကြပြီး အချို့သည် သနားကရုဏာသက်ဟန်ဖြင့် စုရီကို ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် တစ်ဖက်တွင်မူ စုရီ၏ပြိုင်ဘက်များသည် အနည်းငယ်မျှပင် မပေါ့ဆရဲကြချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့သည် ပို၍ပင်လေးနက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ခိုက်မှုများကို မြန်ဆန်ပြီး ပိုမိုပြင်းထန်သည်အထိ ထုတ်ဖော်လာကြ၏။ ဤနှစ်များအတွင်း သူတို့သည် စုရီနှင့် အကြိမ် ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူတို့ပြိုင်ဘက်သည် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သိရှိထားကြ၏။ လုံးဝ မပေါ့ဆဝံ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ တာအိုကွမ်ကျိုး မင်းရဲ့ဝှက်ဖဲတွေကို ထုတ်သင့်ပြီမဟုတ်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">တျန်ကျောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စုရီက ပြုံး၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မလုံလောက်သေးဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ပေါ့ပါးသော စကားသည် သူတို့လေးဦးကို နှုတ်ခမ်းများတုန်ယင်သွားစေ တော့၏။ လေးယောက်သည် အချင်းချင်း ပြန်၍ ကြည့်လိုက်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပေါက်ကြားလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သတ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဆုံး၌ ဆုတ်ခွာရာလမ်းစကိုပင် မချန်တော့ဘဲ အသက်စွန့်ကာ တိုက်ခိုက်လာ လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှု အောက်တွင် စုရီသည်လည်း ဒဏ်ရာများ ပို၍ ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့၏။ စုရီ၌ဒဏ်ရာများရရှိလေ ရန်ထောင်လေးတို့ လေးဦးသည် ပို၍ သတိထားလေဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကွမ်ကျိုး ... မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အကြာကြီးတောင့်ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဘာလို့ ဝှက်ဖဲကို ထုတ်မပြရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရန်ထောင်လင်မှ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... အချိန်တွေဒီလောက် ကြာနေတာတောင် မင်းတို့ငါ့ကိုမသတ်နိုင်တာ ဘာတွေအလျင်လိုနေတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော်သူ့အကြည့်များသည် လူအုပ်ကြီးထံ ရောက်ရှိသွားချိန်၌ စိတ်ကူးပြောင်းသွားကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းပြီ ... ကျန်တဲ့လူတွေကို ငါအကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူး ငါတို့ ရလာဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ဖို့အချိန်ကျပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">သူ့စကားကြောင့် တိုက်ပွဲထံအဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော သေလွန်ဝိညာဉ်များသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကုန်သည်။ သူတို့သည် စုရီ၌ ဒဏ်ရာများရရှိနေသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။ ဤနည်းဖြင့် အခွင့်အရေးကို ရယူနိုင်ပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကဲ ... ပန်းချီဆရာ၊ မင်းကနေ အရင်စလိုက်ရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် သေမျိုးနယ်ပယ်ဓားမှ နီလာရောင်အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပန်းချီဆရာ၏ အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်း ပေတံကို ထိမှန်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကလန် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။”</p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်ကျောက်စိမ်းပေတံခမျာ တုန်ခါမြည်ကြွေးလျက် ချက်ချင်းလွင့်စဉ်သွား တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မကောင်းတော့ဘူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ စွပ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ယင်းသည် အဆုံးသတ် မဟုတ်ချေ။ ဓားဖျားသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ပန်းချီဆရာ ရင်ဘတ်ထံ ထိုးဖောက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထက်ရှသောဓားအစွန်းသည် အခြားတစ်ဖက်မှနေပြီး ဖောက်ထွက်သွားကာ ချက်ချင်း သွေးများပန်းထွက်လာတော့၏။ ပန်းချီဆရာ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကြီး မချိမဆန့်ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save