Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိုက်ကျင်းအဆင့်.....</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါက ငါ့ကိုတွေ့ဖို့ ဝင်ပေါက်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ.....</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ရှုး....."</p> <p>တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။</p> <p>ကျင်းယွမ်တောင်တန်းတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး နောက်တောင်ဘက်မှ ခုနစ်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ယွီချင်းခန်းမရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လာလေသည်။</p> <p>"ဂျိန်း....."</p> <p>အဆုံးစမဲ့သော ဓားဝိညာဉ်များ လှိုင်းထလာသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးသည် ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားဝိညာဉ်များဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှာ ထိုတောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းကြောင့် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ အထက်တွင် ကြည်လင်သောစွမ်းအင်၊ အောက်တွင် နောက်ကျိသောစွမ်းအင်တို့ဖြင့်... ခဏချင်းမှာပင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးတွင် ဓားဝိညာဉ်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ချွမ်း....."</p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓားသံတစ်ခုမှာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူ မရေမတွက်နိုင်အောင်၏ ဓားများမှာလည်း တုန်ခါလျက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျူးရှန်း ပေါ်ထွန်းလာလျှင်..... ဓားဟူသမျှ ဦးညွှတ်ရစမြဲ.....</p> <p>ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းမှာ ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းကို သတိထားမိလိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ထိုခုနစ်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းမှာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာ..... ကျူးရှန်းဓား ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်.....</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ....."</p> <p>"ဘာလို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျူးရှန်းဓားက ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ....."</p> <p>"မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူယုတ်မာတွေ ထပ်ပြီး ကျူးကျော်လာတာလား.........."</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ လူများမှာ အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေကြသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင်... သူတို့အားလုံး နားလည်သွားကြတော့သည်။</p> <p>"ချွမ်း....."</p> <p>ကျူးရှန်းဓားမှာ အဆုံးစမဲ့သော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း လေထုကို ခွင်းကာ ယွီချင်းခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ဒုန်း....."</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်မှောက်တွင်...</p> <p>ကျူးရှန်းဓားမှာ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ ဓားမှာ မြေပြင်ထဲသို့ ဆယ်ပုံသုံးပုံခန့် နစ်ဝင်သွားပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဝိညာဉ်များကို ထုတ်လွှတ်နေရာ ခန်းမထဲရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ... စင်မြင့်ထက်ရှိ လူငယ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် လက်များကို နောက်ပစ်ကာ လူအုပ်ကို မျက်နှာမူလျက် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်နဲလှသော ဓားဆန္ဒများ တောက်ပနေရာ သူကိုယ်တိုင်မှာပင် အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်.....</p> <p>"ရှုး....."</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ထိုလူငယ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင်  ကျူးရှန်းဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"ချွမ်း....."</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် မမြင်နိုင်သော ဓားသံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p>အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများမှာ ထိုင်မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန်းမအလယ်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ် ငယ်လေးကို ‌ရှော့ ရနေသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>သူက တကယ်ပဲ ယွမ်ယီလန်ကို သတ်ဖို့ ကြံရွယ်နေတာလား..... သူ တကယ်ပဲ ယွမ်ယီလန်ကို သတ်တော့မှာလား..........</p> <p>လူငယ်ဘဝတွင် အားသာချက်များ ရှိသည်..... မောက်မာမှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုနှင့် တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်တို့မှာ လူငယ်များအတွက်သာ သီးသန့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မင်း ငါ့ကို ရန်စသလား..... ဒါဆိုရင် မင်း သေရမယ်..... ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်မှာ မင်းကို ကယ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိစေရဘူး.....</p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် လုရွယ်ချီ၏ ကြည်လင်သော အကြည့်မှာ ခန်းမအလယ်ရှိ လူငယ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်...။</p> <p>သူမ သိသည်... ဂျိချန်းဖန်သည် သူမအတွက်ကြောင့် ဤဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဂျိန်း....."</p> <p>ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ခန်းမအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အနီးနားတွင် ရှိနေသူများမှာ ထို စွမ်းအင်ဖိအားကြောင့် အသက်ပင် မရှူနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ကြည့်နေကြသည်...။</p> <p>ထို ဂိုဏ်းချုပ် ငယ်လေးမှာ ကျူးရှန်းကို ကိုင်စွဲကာ ယွမ်ယီလန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး အလွန်အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"ငါက ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ရဲ့ ဝေဟင်ပျံသန်းမှု ကန့်သတ်ချက်ကို ဖယ်ရှားပေးထားပြီးပြီ ယွမ်ယီလန်..."</p> <p>"ထွက်လာခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို ခံယူစမ်း....."</p> <p>စကားအဆုံးတွင်... ဂျိချန်းဖန်သည် ယွီချင်းခန်းမထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ခဏမျှ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ယွမ်ယီလန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း အများစုမှာ ပွဲကြည့်လိုသည့် အမူအရာများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဖန်ရှန်းဂူက လူတွေကို ဘယ်သူက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးခိုင်းလို့လဲ..... ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်တဲ့ ဘေးဒုက္ခက ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ ဘေးထက် ပိုပြီး ခံရခက်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မှောင်မိုက်နေသည်။ သူ၏ ဝတ်စုံအောက်မှ လက်များမှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး အကြည့်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သူ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း... လူအများ၏ အကြည့်များကြောင့် သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှုး....."</p> <p>အနီရောင်ဝတ်စုံမှာ လျှပ်စီးအလား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယွမ်ယီလန်သည် ယွီချင်းခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်းချုပ် တပည့်များမှာလည်း စနစ်တကျ ရှိစေရန်အတွက် ယွီချင်းခန်းမထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြားသော အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများလည်း အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်သွားကြတော့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့အားလုံးမှာ ဖန်ရှန်းဂူက လူများကို လျစ်လျူရှုထားရန် တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ခန်းမထဲတွင် ဖန်ရှန်းဂူမှ တပည့်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီရွှန်ကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်...။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီရွှန်က သူတို့ရဲ့ စီနီယာအကို မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကြည့်လိုက်သောအခါ... လီရွှန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးများ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး ပြန်ထရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်...။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြင်းထန်လှသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သူ၏ အရိုးများကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဒူးထောက်လျက်သားသာ ရှိနေနိုင်သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၏ အထက်တွင်...</p> <p>တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိကြပေ။ သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင်... ယွီချင်းခန်းမထဲမှ လူအုပ်ကြီး အလုအယက် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ...</p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ခုနစ်ရောင်ခြည်များ တောက်ပနေပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်မှာ သက်တန့်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေကာ ပြောင်မြောက်လှသော ဓားဆန္ဒများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။</p> <p>အခြား အလင်းတန်းတစ်ခုမှာမူ အလွန်ပင် ပူပြင်းလှသည်။ ခဏမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>"ဒါက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိနဲ့ ဖန်ရှန်းဂူရဲ့ ဂူသခင် ယွမ် မဟုတ်လား..... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..... ဘာလို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ.........."</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ခွင်လုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဖန်ရှန်းဂူက လူတွေက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေကြတာလေ၊ သူတို့ သေဖို့ လမ်းစ ရှာတွေ့သွားပြီ..."</p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားတော့သည်။ အခြေအနေမှာ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများပင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားကြသည်။</p> <p>"တောက်....."</p> <p>"ဖန်ရှန်းဂူက လူတွေက တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား..."</p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် အသစ် စတက်ရုံရှိသေးသည်၊ ဖန်ရှန်းဂူက မျက်နှာမပေးရုံတင်မကဘဲ ဒီလောက်အထိ မဆင်မခြင် လုပ်ရဲသည်လား..........</p> <p>သူတို့က တကယ်ပဲ ထိုက်ကျင်းအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်တာက အံ့သြစရာလို့ ထင်နေကြတာလား.....</p> <p>ရောက်ရှိနေသူအားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရင်ဆိုင်နေကြသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မမြင်နိုင်သော ဖိအားများ ကျဆင်းလာရာ လူတိုင်းမှာ ခံရခက်သွားကြသည်...။</p> <p>"ဝူး....."</p> <p>တောက်ရွှမ်းသည် သူ၏လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုက်ကျင်းအဆင့်၏ အငွေ့အသက်မှာ တိုက်ရိုက် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ဂျိချန်းဖန်နှင့် တစ်ဖက်လူထံမှ ဖိအားများကို တားဆီးပေးလိုက်ရာ လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူ ချောင်သွားကြတော့သည်...။</p> <p>"ဂျိန်း....."</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကျူးရှန်းကို ကိုင်စွဲထားသည်။</p> <p>သူသည် လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်နေသည်။ သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ ထက်မြက်လှသော ဓားဆန္ဒမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်မှာလည်း သက်တန့်တစ်ခုအလား...</p> <p>"ဂျူနီယာလေး..... မင်းက ငါ့ရဲ့ရှေ့မှာ ဒီလောက်အထိ မောက်မာရဲတယ်ပေါ့.........." ယွမ်ယီလန်၏ အနီရောင်ဝတ်စုံမှာ တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေပြီး သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ဟက်....."</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ယွမ်ယီလန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီဓားတစ်ချက် ပြီးသွားရင်..."</p> <p>"မင်း တစ်ခုကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်....."</p> <p>"ထိုက်ကျင်းအဆင့် ဆိုတာ ငါ့ကိုတွေ့ဖို့ ဝင်ပေါက်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ....."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save