Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၆</h2> <h2 style="text-align: center;">တောက်ရွှမ်း ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး...............</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဘုန်း....."</p> <p>ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် ယွမ်ယီလန် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်ကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ကျဆင်းသွားသော အရှိန်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖုန်မှုန့်များပင် ထောင်တက်သွားတော့သည်...။</p> <p>"အဟွတ်၊ အဟွတ်.....”</p> <p>ယွမ်ယီလန်သည် အားနည်းစွာဖြင့် ချောင်းဆိုးနေသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးစများမှာ စီးကျနေ၏။ သူ့ကို ကြည့်လိုက်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အပေါက်ကြီးငယ်များစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်...။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချမိကြသည်။ အထင်ကရ ဖန်ရှန်းဂူ၏ ဂူသခင်တစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်သွားရတာလဲ.....</p> <p>ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတဲ့သူတွေကတော့ သေလမ်းကို တွေ့ရတာပဲဟုသာ ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ဘာလို့ သေမင်းကို သွားပြီး ရန်စရတာလဲ..... ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်နေရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား..... သူက ထိုက်ကျင်းအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်ရုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အနှိုင်းမဲ့ပြီလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား.....</p> <p>"အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ မင်း..."</p> <p>ယွမ်ယီလန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို လျစ်လျူရှုကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ဂျိချန်းဖန်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."</p> <p>သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။</p> <p>ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်... သူသည် သူ၏ ရှုံးနိမ့်မှု အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်သေးပေ။</p> <p>ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ထိုက်ကျင်းအဆင့်ချင်း အတူတူပဲလေ။</p> <p>မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ.....</p> <p>"ငါ မယုံဘူး....."</p> <p>"ငါ မယုံဘူး....."</p> <p>ယွမ်ယီလန်သည် မတ်တတ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ သူ၏ နက်နဲသော ကျင့်ကြံမှုကြောင့်သာ အသက်မထွက်ဘဲ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်...။</p> <p>"ဂူသခင်....."</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖန်ရှန်းဂူ တပည့်များမှာ သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ ယန်ဟုန်သည် ယွမ်ယီလန်၏ ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ သနားစဖွယ် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>"အဟွတ်၊ အဟွတ်..."</p> <p>ယန်ဟုန်၏ တွဲကူမှုဖြင့် ယွမ်ယီလန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် ဆေးလုံးအချို့ကို အမြန်သောက်လိုက်ရာ သူ၏ဒဏ်ရာများကို မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရ၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p>ယွမ်ယီလန်သည် ဂျိချန်းဖန်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ငယ်လေးသည် ကျူးရှန်းဓားကို ကိုင်စွဲကာ လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။ သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံနေပြီး သူသည် အေးစက်တည်ငြိမ်သော အကြည့်များဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ဂျူနီယာလေး..... မင်း..."</p> <p>ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည့် အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ဘဲ မောက်မာသော စကားများကို ထပ်မံပြောရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>"ရှုး....."</p> <p>သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ကျူးရှန်းဓားကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ယွမ်ယီလန်ကို နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။ သူသည် ယန်ဟုန်၏ တွဲကူမှုဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်ကာ တောက်ရွှမ်း ရှိရာဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးသွားရင်း အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"တောက်ရွှမ်း... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး....."</p> <p>သူသည် အစောပိုင်းက ဂျိချန်းဖန်ထံမှ စစ်မှန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို တကယ် သတ်ချင်နေတာပဲ...။</p> <p>ခဏမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ အမူအရာများမှာ အမျိုးမျိုး ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>အချို့က မနေနိုင်ဘဲ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ အချို့ကမူ ရယ်သံကို အောင့်ထားသဖြင့် မျက်နှာများပင် နီမြန်းနေကြ၏။ တောက်ရွှမ်းပင်လျှင် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားရတော့သည်..။</p> <p>"ဟာသပဲ..... ဟားဟားဟားဟား....."</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ယွမ်ယီလန်၏ အမူအရာမှာ ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားရသည်။</p> <p>သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲမှ လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည့်အလား...</p> <p>ယွမ်ယီလန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ ဂျိချန်းဖန်သည် ကျူးရှန်းဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူက တိုက်ခိုက်ဟန်ပြရုံသာ ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက တမင်တကာ လှည့်ကွက် သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟက်ဟက်။ ခင်ဗျားရဲ့ စောစောက မောက်မာမှုတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ..... ခင်ဗျားရဲ့ စောစောက ရိုင်းစိုင်းမှုတွေကော ဘယ်မှာလဲ..... အခုတော့ ဘာလို့ ပျောက်သွားရတာလဲ.....</p> <p>ပြီးတော့ "တောက်ရွှမ်း... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး" တဲ့လား.....</p> <p>တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်.....</p> <p>"မင်း..."</p> <p>ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒါက တကယ့်ကို အရှက်ရစရာပင်။</p> <p>"ထူးဆန်းလိုက်တာ..... ငါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင် ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ သုံးလိုက်တာပါ၊ ဘာလို့ ဂူသခင် ယွမ်က ဒီလောက်အထိ အခြေအနေ ပျက်နေရတာလဲ..... သူက ငါ့ကို အပြစ်တင်ချင်နေလို့များလား.........."</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့်အလား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်း....."</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့.....”</p> <p>သူသည် အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး " ဂူသခင် ယွမ်က လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို ထောက်ထားပြီး ငါက ဒဏ်ရာကုသဖို့ ဆေးလုံးတစ်လုံး ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>စကားအဆုံးတွင်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် တာ့ဟွမ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ၎င်းကို ယွမ်ယီလန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ယန်ဟုန်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ ထို ဆေးလုံးကို ဖမ်းယူလိုက်၏။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ စေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားကာ ဘာမှမပြောရဲပေ။</p> <p>ယွမ်ယီလန်သည် ဂျိချန်းဖန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဤအရှက်ရမှုကို တစ်သက်လုံး မှတ်ထားမည် ဖြစ်သည်.....</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ့ကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်ယီလန်ကို သူက သေလူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ အချိန်အခါက မသင့်တော်ခဲ့ပါက စောစောက ဓားတစ်ချက်သည်ပင် သူ့ကို အသက်ပျောက်စေမည် ဖြစ်သည်...။</p> <p>"အိုး၊ အိုး၊ အိုး.....”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်...</p> <p>လှောင်ပြောင်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝတ်စုံဖြူနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ သွယ်လျလှပပြီး ဆံပင်များမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ အသားအရေမှာလည်း နုဖတ်နေ၏...။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများက ယွမ်ယီလန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါ ဂူသခင် ယွမ် မဟုတ်လား....."</p> <p>"ဘာလို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဒီလောက်အထိ အခြေအနေ ပျက်သွားရတာလဲ.........."</p> <p>"မင်းက..."</p> <p>ယွမ်ယီလန်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ရှောင်ပိုင်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး "မင်းက ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး မဟုတ်လား.........." ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>စကားအဆုံးတွင်...</p> <p>သူသည် ဂျိချန်းဖန်ထံသို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဒါ တကယ်ပဲ မင်းပဲ..... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ငါ့ရဲ့ ဖန်ရှန်းဂူကို ကျူးကျော်ခဲ့တာ မင်းပဲ.........." ဟု အတည်ပြုပြောဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဂူသခင် ယွမ်... အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို မပြောပါနဲ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်တော်က ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှာ အောင်းအောင်းအောင်းအောင်း ကျင့်ကြံနေတာပါ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖန်ရှန်းဂူကို သွားဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး..."</p> <p>စကားအဆုံးတွင်... သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ ကျူးရှန်းဓားကို သုတ်သင်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပါ။ ဂူသခင် ယွမ်က ကျွန်တော့်ကို ဒီလို စွပ်စွဲတာက ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းကို စစ်ကြေညာချင်လို့လား....." ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း..."</p> <p>ယွမ်ယီလန်သည် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>သူ့ရဲ့ ဖန်ရှန်းဂူကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ တရားခံက သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာတောင်မှ...  တစ်ဖက်လူကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p>တိုက်မလား..... သူ မနိုင်ပေ။</p> <p>တရားမျှတမှုအကြောင်း ပြောမလား..... ဟုတ်သားပဲ...</p> <p>သူ တရားမျှတမှုအကြောင်း ပြောလို့ရသေးတာပဲ.....</p> <p>ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီးနောက်...</p> <p>ယွမ်ယီလန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှောင်ပိုင်ကို ညွှန်ပြကာ တရားမျှတစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အားလုံးပဲ... ဒီတစ်ယောက်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖန်ရှန်းဂူကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး ပါ။ အားလုံးပဲ ကူညီပေးကြပါဦး..."</p> <p>"ဒီမိစ္ဆာကို ဖမ်းဆီးပေးကြပါ....."</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p>လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံးသည် ဂျိချန်းဖန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ရှောင်ပိုင်၏ ရှေ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်မှ သူမကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဂူသခင် ယွမ် မှားနေပါပြီ.....”</p> <p>"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက တောင်စောင့်အကြီးအကဲ ပါ၊ ခင်ဗျားပြောတဲ့ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးလား.....</p> <p>မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး.....</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး ဖြစ်တာတော့ ဟုတ်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားပြောတဲ့ 'မိစ္ဆာ' နဲ့ အတူတူ မဟုတ်ဘူးလေ.....</p> <p>မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာတို့ကော... မထင်ကြဘူးလား.....</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အောမိတော်ဖော..."</p> <p>ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပူဟုန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။</p> <p>သူသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို စိလိုက်ပြီး တရားစာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ရှောင်ပိုင်ကို မော့ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒကာ ယွမ်... ခင်ဗျား မှားသွားတာ ဖြစ်ရမယ်.....”</p> <p>"ဒီမိတ်ဆွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သန့်စင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေလည်း မရှိတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ သူမက မိတ်ဆွေပြောတဲ့ မိစ္ဆာ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး..."</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့်... ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများအားလုံး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်....."</p> <p>ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ပညာရှိဆိုတာ အခြေအနေကို ကြည့်တတ်ရသည်။ ဂူသခင် ယွမ်...</p> <p>ခင်ဗျားကတော့ အပေါ်ယံတွေကို အရမ်းစွဲလန်းနေတာပဲ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးတွင် ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများက သူမရှေ့ရှိ ဂိုဏ်းချုပ် ငယ်လေးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း အဆုံးစမဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save