Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင် ကျွန်မကို ချစ်လား.....</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယွီချင်းခန်းမအတွင်း...</p> <p>အထက်လမ်းဂိုဏ်းမှ လူအားလုံး ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့သည် စုဝေးကာ စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်းနှင့် တာအို ဆွေးနွေးခြင်းများ ပြုလုပ်ကြနေသည်။</p> <p> ၎င်းတွင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှ တောင်ထိပ်သခင် အမျိုးမျိုးနှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ထူးချွန်သော တပည့်များလည်း ပါဝင်နေကြသည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် အထက်လမ်းဂိုဏ်းမှ လူများစွာသည် ဂျိချန်းဖန်နှင့် လာရောက်စကားပြောကြရာ သူကလည်း အားလုံးကို ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ပြီး လူတိုင်းကို အလေးထားကြောင်း မျက်နှာသာ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤလူများသည် အနာဂတ်တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိတွေ့ဆက်ဆံရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကြိုတင်မိတ်ဆက်ထားခြင်းမှာလည်း သင့်တော်လှပေသည်။</p> <p>နေဝင်ပျိုးပြ အချိန်ရောက်သည်အထိ...</p> <p>ဤခမ်းနားလှသော တာအိုဆွေးနွေးပွဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>အထက်လမ်းဂိုဏ်းမှ လူများစွာသည် နှုတ်ဆက်ရန် ထရပ်ကြပြီး သူတို့၏ တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်...။</p> <p>ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်းမှ လူများသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူတို့ကို ရပ်တန့်ရန် ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပူဟုန်... ခဏလောက် နေပါဦး.....”</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p>ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်းမှ လူများမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။</p> <p>သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသော ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပူဟုန်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို စိကာ "အောမိတောဖော်... ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိက ဘာကြောင့် ဒီရဟန်းကို ရပ်ခိုင်းရတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ.........." ဟု ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်၏။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လင်းကျင်းယွီကို ခေါ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်က ကံကြမ္မာအကြွေးတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်းကို လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့်...</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>လင်းကျင်းယွီသည် ခန်းမ၏ ဘေးတွင် ဓားအရှည်ကို ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။</p> <p>ဆယ်နှစ် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>သူသည် အချို့သောအရာများကို လက်လွှတ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လက်လွှတ်လိုက်သည်ဆိုသော်လည်း...</p> <p>အတွင်းစိတ်ထဲမှ ကံကြမ္မာအကြွေးများကိုတော့ ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သေးသည် မဟုတ်ပါလား.....</p> <p>"အောမိတောဖော်..... အပြစ်ပါပဲ၊ အပြစ်ပါပဲ....." ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပူဟုန်သည် တရားစာများကို ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ နောင်တရနေဟန် ပေါ်သော်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည့် အသွင်လည်း ရှိနေ၏။</p> <p>ဤ ကံကြမ္မာအကြွေးကိုသာ... ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဆိုပါက...</p> <p>၎င်းမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီရဟန်းက ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိ ရောက်လာမှာကို ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်းမှာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြိုနေပါ့မယ်" ဟု ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပူဟုန်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လူအများရှေ့တွင် ဤ ကံကြမ္မာအကြွေးကို ဖြေရှင်းလိုခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်းကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက သူတို့အတွက် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ရှေ့ထွက်ပြောပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်...။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်းမှ ကောင်းကင်ကျမ်းကိုသာ စိတ်ဝင်စားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ...ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပူဟုန်၏ စေတနာကိုလည်း... သူက ငြင်းပယ်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင်...</p> <p>ယွီချင်းခန်းမအတွင်း စုဝေးနေသော အထက်လမ်းဂိုဏ်းမှ လူအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ခန်းမထဲတွင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှ တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် ထူးချွန်သော တပည့်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်...။</p> <p>မှောင်ရီမပျိုးမီ...</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ဖြစ်သူ  တောက်ရွှမ်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်ဆက်ခံပွဲ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ပြုလုပ်ရန် လူတိုင်းကို ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်း ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်.....</p> <p>၎င်းမှာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးဆရာကြီးများအား အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအပိုင်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီး ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ဝမ်ကျန့်ယီနှင့် ချန်းစုန်းတို့သည် သတင်းကို ကြိုတင်ရရှိထားသဖြင့် ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းမှ ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားကြပြီး လမင်းဂူထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်...။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဆက်ခံပွဲ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်း ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်...</p> <p>လူတိုင်း ယွီချင်းခန်းမသို့ ပြန်လာကြသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် 'ဂိုဏ်းချုပ်' ရာထူးကို ကိုယ်စားပြုသော နေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p>သူသည် စစ်မှန်သော ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အရေးကြီးသော ကိစ္စအချို့ကို ဆွေးနွေးရန် မူလက စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုမူ အချိန်မလုံလောက်တော့သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ထိပ်သခင်များကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။ "စီနီယာဦးလေးတို့... အခုဆိုရင် အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ အရင်ဆုံး ကိုယ့်တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး အနားယူဖို့ ပြန်ကြပါဦးလား....."</p> <p>"တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ မနက်ဖြန်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့.....”</p> <p>ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ...</p> <p>တောင်ထိပ်သခင်များက သဘောတူကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် နေရာမှ ထရပ်ကြပြီး သူတို့၏ တပည့်များကို ခေါ်ကာ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>တစ်နေကုန် ဘာမှမစားရသေးသည့် သူများလည်း ပါသည်။</p> <p>"ရွယ်ချီ... သွားရအောင်.....” ဂရန်းမာစတာ ရွယ်ယွဲ့က အနောက်ကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အနောက် မလှမ်းမကမ်းတွင်...</p> <p>လုရွယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မခွဲချင်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် သူနှင့် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရခဲ့ပေ။</p> <p>ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>မနက်ဖြန်တွင် တွေ့ဆုံနိုင်သေးကြောင်း၊ အလျင်လိုစရာ မလိုကြောင်း အရိပ်အယောင် ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်.....</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခု သူက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်တွင် တိတ်တဆိတ် ဆက်လက်တွေ့ဆုံရန်မှာ မသင့်တော်တော့ပေ။</p> <p>လုရွယ်ချီသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့နောက်သို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ လိုက်ပါသွားပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာမှာလည်း ထျန်းလင်းအာ၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် တာ့ကျူတောင်ထိပ်တွင် ဧည့်သည်အဖြစ် သွားရောက်နေထိုင်ရတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင်...</p> <p>ယွီချင်းခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း  တောက်ရွှမ်းသည်လည်း ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းသို့ သွားကာ ဝမ်ကျန့်ယီတို့နှင့်အတူ အရက်သောက်ခြင်း၊ စစ်တုရင်ကစားခြင်းနှင့် ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက်...</p> <p>ဗလာကျင်းနေသော ခန်းမကြီးထဲတွင် ဂျိချန်းဖန် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နေရာမှ ထရပ်ကာ ယွီချင်းခန်းမမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်ပိုင် နေထိုင်ရာ ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်၏။</p> <p>"ဂါရဝပြုပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ် ....."</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထုံထျန်းတောင်ထိပ် တပည့်များသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရှောင်ပိုင် နေထိုင်ရာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးမခေါက်တော့ဘဲ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ဝင်ရောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ချွင် ....."</p> <p>အရက်ခွက်မှာ စားပွဲပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး...</p> <p>ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကျောက်စားပွဲရှေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ သွယ်လျလှပပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆံနွယ်များမှာ ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေ၏။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း အဆုံးစမဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်...။</p> <p>"ရောက်လာပြီလား....."</p> <p>ရှောင်ပိုင်က လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အနည်းငယ် မူးယစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန် ရောက်လာမည်ကို ကြိုတင်သိနေသည့်အလား...</p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...ဂျိချန်းဖန်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရှောင်ပိုင်၏ ဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် အရက်ခွက်တစ်ခု ထုတ်ကာ မိမိဘာသာ အပြည့် ငှဲ့လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို မခေါ်ဘဲ အရက်သောက်နေတာလား....." ဂျိချန်းဖန်က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင် အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတာ မဟုတ်လား ....." ရှောင်ပိုင်က အနည်းငယ် မူနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများက သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>"မင်း မူးနေတာလား....."</p> <p>"ဟင့်အင်း.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင်က အသာအယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အရက်ခွက်ကို မကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဂျိချန်းဖန် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင်...</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ အရက်ခွက်ကို လုယူကာ တိုက်ရိုက် မော့သောက်လိုက်တော့သည်...။</p> <p>"ဂလု ဂလု ....."</p> <p>အရက် အချို့မှာ ရှောင်ပိုင်၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် စီးကျသွားပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများထဲသို့ စိမ့်ဝင်ကာ ရင်ဘတ်အရှေ့ပိုင်းကို အနည်းငယ် စိုစွတ်သွားစေသည်။</p> <p>"ဘုန်း ....."</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် အရက်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ပို၍ နီမြန်းလာသည်။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဝေဝါးသော ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဂျိချန်းဖန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်ပြီး ယိမ်းထိုးနေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့အပေါ်သို့ မှီတွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက်...</p> <p>သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ မေးစေ့ကို မော့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဂျိချန်းဖန်... ကျွန်မ လှတယ်လို့ ရှင် ထင်သလား....."</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>သူသည် မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်၏ ယိမ်းထိုးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းမပေးရင်း အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်၏။ "လှပါတယ်.....”</p> <p>"ကောင်းပြီ.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အလွန်လေးနက်စွာ ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင်... ရှင် ကျွန်မကို ချစ်လား....."</p> <p>"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ....." ဂျိချန်းဖန်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ ဖြူလွသော လည်ပင်းကို နောက်သို့ ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်မောင်းများကို သူ၏လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်ထားရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ....."</p> <p>ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂျိချန်းဖန် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။</p> <p>သူသည် ရှောင်ပိုင်၏ နှလုံးသားမှာ သူမ၏ အပေါ်ယံ ပုံစံကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မနေကြောင်း ခံစားမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်...</p> <p>သူမ တုန်ယင်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဟဲဟဲ ..... လူသစ်လေးပါလား။</p> <p>"မြန်မြန် ဖြေစမ်းပါ....." ရှောင်ပိုင်က ခပ်ဆိုးဆိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း မြန်နေသည်။ ဂျိချန်းဖန် ပြောသကဲ့သို့ပင် သူမသည် သူမ၏ အပေါ်ယံ ပုံစံကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မနေပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်...။</p> <p>"ငါလည်း မင်းကို ချစ်ပါတယ်.....”</p> <p>...</p> <p>...</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save