Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေဆိုရင်...</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းကို ငါ့စိတ်တိုင်းကျ ပျော်ပါးခွင့်ပေးမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ခြံဝင်းလေးအတွင်း။</p> <p>ညကောင်းကင်ယံသည် ကမ္ဘာမြေကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကြယ်တာရာများမှာ တောက်ပနေသည်။ အေးမြသော လေပြေညင်းလေးက စိတ်အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် ချော့မြှူနေသည့်အလား..တိုက်ခတ်လာသည် .။</p> <p>သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ နှလုံးသားမှာမူ လုံးဝ ငြိမ်သက်မနေပေ။</p> <p>သူမသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို မျက်နှာမူလျက် ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်မောင်းအစုံဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏...။</p> <p>"ဒုတ်..... ဒုတ်..... ဒုတ်....."</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်နေသည်။</p> <p>အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်နေဟန် ပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး ပါးပြင်များပေါ်တွင်လည်း နီမြန်းသော အရောင်အသွေးများ ယှက်သန်းနေတော့သည်...။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အကြည့်ထဲတွင်မူ စနောက်လိုသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။ သူသည် ရှောင်ပိုင်၏ ယိမ်းထိုးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းပေးရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို ထောက်ထားရင်း သူမ စိုးရိမ်တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်...။</p> <p>"ဟဲဟဲ....." ဂျိချန်းဖန် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာရယ်တာလဲ.........."</p> <p>ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ပိုင်သည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာ ပိုနီသွားရသည်။</p> <p>သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ပခုံးကို အားဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချစ်စရာကောင်းသော ခြင်္သေ့မလေးတစ်ကောင်အလား...ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး.....” ဂျိချန်းဖန် အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ကျွန်မ မေးတာကို ဘာလို့ မဖြေတာလဲ....." ရှောင်ပိုင်၏ လှပသော မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>အို... ရှင်ကတော့ ဂျိချန်းဖန်ပဲ.....</p> <p>ကျွန်မ အရှက်ရတာကို မြင်ချင်နေတာ မဟုတ်လား.....</p> <p>ရှင်ကို ရင်ဖွင့်ဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိမွေးခဲ့ရလဲဆိုတာ သိရဲ့လား.....</p> <p>ဒါကို ရှင်က... ရှင်က တကယ်ကြီး ကျွန်မကို လှောင်ရဲတယ်ပေါ့.....</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် တွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ၏။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး နီမြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း... မဆိုင်းမတွပင် ဂျိချန်းဖန်ကို ကိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"အား....."</p> <p>ဒါက ကျွန်မကို ရယ်တဲ့အတွက် လက်စားချေတာ.....</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ မူလနေရာမှာပင် ကိုက်လိုက်သဖြင့် အလွန်ပင် တိကျလှပေသည်။</p> <p>သူမ၏ လက်မောင်းများမှာ ဂျိချန်းဖန်၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားပြီး သူ့ကို ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးပေ။ မကြာမီမှာပင်...</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ နီမြန်းမှုမှာလည်း ပို၍ သိသာထင်ရှားလာ၏။ သူမသည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ပျော့ခွေသွားသည့်အလား... သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ကွေးကွေးလေး ကပ်နေတော့သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင်... သူမသည် ဦးဆောင်သူ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သဘာဝကျစွာပင် အသာစီးပြန်ယူလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရှောင်ပိုင်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်.....</p> <p>လူသစ်လေးလား.....</p> <p>အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်တွယ်လို့ ရတာပေါ့.....</p> <p>...</p> <p>ညကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ တောက်ပနေသည်။</p> <p>အေးမြသော လေပြေညင်းလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွား၏။ ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားသော လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏...။</p> <p>သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ထိတ်လန့်မှုများမှာ ပြေလျော့သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်..... ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ချစ်လား.....</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်ပိုင်၏ နားရွက်ဘေးရှိ ဆံနွယ်စလေးကို သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် စကားနှစ်ခွန်းကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ချစ်တာပေါ့......."</p> <p>ဒီမေးခွန်းကို မေးဖို့ တကယ်ပဲ လိုလို့လား.....</p> <p>ဂျိချန်းဖန်ကတော့ မလိုအပ်ဘူးဟု ခံစားရသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည်လည်း သူ၏ အတွေးကို သိနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမသည် လိုက်နာရမည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခု၊ ခံစားချက်တစ်ခုကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဂုဏ်ဒြပ်၊ မင်္ဂလာပွဲ... ဒါတွေ သူမ မလိုချင်ပေ။ သူမ လိုချင်တာက အဖြေတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်...။</p> <p>ရှင် ကျွန်မကို ချစ်လား.....</p> <p>သူ ဖြေလိုက်တာနဲ့...</p> <p>သူမက သူနောက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား လိုက်ပါလာမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှင်နဲ့ တစ်သက်လုံး ညီအစ်ကိုတွေလို နေရမယ်ဆိုရင်တောင်ပေါ့.....</p> <p>ထို့ကြောင့်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ဖြေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သူမ၏ ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဖော်ပြမတတ်အောင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်...။</p> <p>"ကျွန်မကို ချစ်လား....."</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူ့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်လာသည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်အပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သူ့အပေါ်သို့ မှီကျနေသလောက် ဖြစ်နေ၏။ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းလွှာလေးမှာ သူ၏ နားအနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်...။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင်...</p> <p>အဆုံးစမဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုများမှာ ဝန်းရံသွားတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်မောင်းများက သူ့ကို တစ်ဖက်ပြန်လည် ရစ်ပတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ့ရှေ့မှ လူသားကို ငေးကြည့်နေမိ၏။</p> <p>သူ မဆိုင်းမတွပင် ရှောင်ပိုင်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များက သူမ၏ လက်တစ်ဆုပ်စာသာ ရှိသော သွယ်လျလှပသော ခါးလေးကို ထောက်ကူပေးထားသည်။</p> <p>ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားသံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရှောင်ပိုင်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျင်းရိစွာ မှီတွဲနေသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>ဝတ်စုံ၏ ခါးပတ်လေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ကျသွားသည်။</p> <p>ဝတ်စုံဖြူလေးမှာ ပြေလျော့သွားကာ အောက်သို့လျောကျသွားတော့သည်...။</p> <p>ထိုအစိမ်းရောင် ဝတ်စုံပေါ်တွင် အဖြူရောင် မြေခွေးလေးတစ်ကောင်ကို ပန်းထိုးထားသည်။ အမြီး ကိုးမြီးနှင့်... သူမရှေ့မှ ရှောင်ပိုင်ကဲ့သို့ပင်... ဝတ်စုံပေါ်ရှိ အမြီးကိုးမြီးမှာ ဖြန့်ကားနေသည်။</p> <p>ကွေ့ကောက်နေသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား...</p> <p>တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်... ရေငတ်သလို ခံစားသွားရပေမည်။</p> <p>...</p> <p>ဝတ်စုံဖြူလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။</p> <p>သူမ၏ နုဖတ်သော အသားအရေမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေ၏။</p> <p>ညအချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော လမင်းအလား...ညီညာလှပသော ဗိုက်သားလေးမှာ ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p>"ဟင်း....."</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်များဖြင့် သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားမိ၏။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြာလွင်သော ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်းကာ တောက်ပသော လမင်းကို ပွေ့ဖက်ချင်သော ဆန္ဒ...</p> <p>ပြာလွင်သော ကောင်းကင်ယံမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး ထိုကောင်းကင်အောက်တွင် လမင်းတစ်ခြမ်းအစုံလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ထက်မှ လမင်းမှာ လှပနေ၏။ သို့သော် ကောင်းကင်အောက်တွင်ရှိသော ရှောင်ပိုင်မှာမူ ပို၍ပင် လှပနေသည်.....</p> <p>ခြံဝင်းအတွင်းတွင် အချို့သော အဝတ်အထည်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အတော်အတန် ကြာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဟူး....."</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အသက်ကို ညင်သာစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရှောင်ပိုင်ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေပြီး ခဏမျှ စကားမပြောဘဲ သူမကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ... ရှောင်ပိုင်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူမသည် သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူမလည်း စကားမပြောပေ...။</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ရှောင်ပိုင်က အားအနည်းငယ် စိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းများက ဂျိချန်းဖန်၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။</p> <p>ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်လည်း နောက်ထပ် မဆိုင်းမတွတော့ပေ။</p> <p>...</p> <p>"ရှုး....."</p> <p>လေပြေညင်းလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှပ်....."</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်...မြေပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သိမ်မွေ့စွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p>မလှမ်းမကမ်းမှ အစီအရင်အလံတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤသို့ဖြင့် မမြင်ရသော အစီအရင်တစ်ခုမှာ  ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံဖြန့်ကျက်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေသေးသော ခြံဝင်းလေးမှာ လုံးဝကို ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save