Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း၂၀၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါညစ်ပတ်သွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါမသန့်ရှင်းတော့ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဂျိချန်းဖန် ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် ရှိ လူအားလုံး ရုတ်တရက် နားလည်သွားကြသည်။ စူးရူ ၏ မျက်ဝန်းများက ရှောင်ပိုင် နှင့် ဂျိချန်းဖန် တို့ကို အကဲခတ်သည့် အမူအရာဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကိုမူ သူမ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။</p> <p>'ဂျိချန်းဖန်......... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ.........'</p> <p>ဝတ်စုံနီနှင့် ကျန့်လင်းအာ သည် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးသို့ လျှပ်ခနဲ ရောက်လာသည်။</p> <p>'ဂျူနီယာ ညီမလေး... ဖက်ချင်လို့လား'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဒါကို မြင်တော့ ကျန့်လင်းအာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး မာနကြီးကာ အောင့်သက်သက် ဖြစ်နေတတ်သော သူမက 'မဖက်ချင်ပါဘူး.........' ဟု ဆိုကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ကျန့်လင်းအာကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီတစ်ယောက်ကလည်း အနာဂတ် ဇနီးလောင်း တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ဦးမလား.........</p> <p>'လင်းအာ... ကလေးကလား မလုပ်နဲ့' စူးရူက မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမကို ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ 'တာအိုမိတ်ဆွေ ကိုးမြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး'</p> <p>'အားလုံးကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်' ရှောင်ပိုင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>ဒူးဘိုင်ရှု မှာမူ အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေ၏။ သူက တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် တပည့်တွေအတွက်ပဲ ထမင်းပြင်ထားတာ မဟုတ်လား...။ ရှောင်ပိုင် ရုတ်တရက် ရောက်လာတော့ ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်း သူ ဘယ်ကနေ အပိုထပ်ရှာရမည်နည်း။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူ၏ အခက်အခဲကို သတိပြုမိပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။ 'စီနီယာအကို ဒူး... ငါ့ရဲ့ ဝေစုကိုပဲ ရှောင်ပိုင်ကို ပေးလိုက်ပါ'</p> <p>'ဒါကတော့...'</p> <p>ဒူးဘိုင်ရှုမှာ အားနာစွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေမိသည်။</p> <p>ကျန့်ပူယီ ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ဧည့်သည် လာခဲလှပါသည်ဆိုမှ ဧည့်သည်အတွက် အစားအသောက် မပြင်ဆင်ထားဘူးလို့ ပြောရမှာလား.........</p> <p>ဟူး.. ထိုအရာမှာ ဒူးဘိုင်ရှုရဲ့ အပြစ်ချည်း မဟုတ်ချေ။ ရှောင်ပိုင် ရောက်လာတာက သိပ်ကို ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>'တာအိုမိတ်ဆွေ ကိုးမြီး... ငါတို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်မကျေမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး...' စူးရူက မတ်တပ်ရပ်ကာ အားနာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>'ရပါတယ်၊ ရပါတယ်' ရှောင်ပိုင်က လက်ကို အမြန်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို လက်ဖြင့် အသာတွန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ 'ငါ သူ့ဝေစုကိုပဲ စားလိုက်မယ်၊ မင်း စိတ်မရှိဘူးမလား.........'</p> <p>နောက်ဆုံး စကားကိုတော့ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>'စိတ်မရှိပါဘူး......... ကျိန်းသေပေါက် စိတ်မရှိပါဘူး.........'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အလေးအနက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အဆုံးတွင် သူက ရှောင်ပိုင်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ 'အကုန်ကုန်အောင် စားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်.........' ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ရှောင်ပိုင်က သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမ သိပ်အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပတ်သက်မှုကို စူးစမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ကျန့်လင်းအာကတော့ နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ စူးရူ၏ ဘေးသို့ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘာလို့ ဒီစီနီယာ ကိုးမြီးကလည်း ဂျိချန်းဖန်နဲ့ ထူးထူးခြားခြား ပတ်သက်နေသလို ခံစားနေရတာလဲ.........</p> <p>ထိုစဉ် ဒူးဘိုင်ရှုက ရှောင်ပိုင်အတွက် အစားအသောက်များကို သယ်လာပေးသည်။</p> <p>'စီနီယာ ကိုးမြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး'</p> <p>'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်' ရှောင်ပိုင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အရောင်အသွေး စုံလင်ကာ မွှေးကြိုင်လှသော အစားအသောက်များကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေမိသည်။ ကြည့်ရတာ အရမ်းလှတာပဲ၊ ကျိန်းသေပေါက် အရသာရှိမှာပါ.........</p> <p>'အဟွတ် အဟွတ်'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်နား ကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 'မင်း အရင်စားနှင့်ဦး၊ ငါ ခဏလောက် သွားထိုင်ဦးမယ်'</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ဂျိချန်းဖန်က မတ်တပ်ရပ်ကာ ဆရာနှင့် ဆရာမကို ဂါရဝပြုပြီး ချက်ချင်းပင် လစ်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း အစားအသောက်ကို မြည်းစမ်းရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် အာရှုးဖြင့် ဟင်းရွက်အချို့ကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။ သို့သော် အစားအသောက်များ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားသည်နှင့် အလွန်ပြင်းထန်လှသော ငန်ကျိကျိ အရသာကြီးက သူမ၏ ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်...။</p> <p>'အု...'</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ဆိုးလိုက်တာ......... အရမ်း ဆိုးလိုက်တာ......... အဆိုးဆုံးပဲ.........</p> <p>ရှောင်ပိုင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်ချင်သော်လည်း ယခုအခြေအနေတွင် ထိုသို့လုပ်ရန် မသင့်တော်သည် မဟုတ်လား။</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် တပည့်တွေ အများကြီး ကြည့်နေကြတာလေ၊ သူမသာ ထွေးထုတ်လိုက်ရင် သူတို့ကို စော်ကားရာ ရောက်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ပိုင်သည် ရင်ထဲမှ မနှစ်မြို့မှုကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်ကာ ပါးစပ်ထဲမှ အစားအသောက်ကို မျိုချလိုက်ရသည်။</p> <p>'အု...'</p> <p>ထိုခဏတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။</p> <p>ညစ်ပတ်သွားပြီ။ ငါ့ပါးစပ်ကြီး ညစ်ပတ်သွားပြီ၊ ဟီး။</p> <p>သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားသော အစားအသောက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စားဖူးခြင်းပင်။ ရှောင်ပိုင်သည် ရှေ့မှ ဟင်းပွဲအပြည့်ကို ကြည့်ရင်း ငိုမဲ့မဲ့ အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေသော ဒူးဘိုင်ရှုက ရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာမှ အပြုံးကို မြင်တော့ စီနီယာ ကိုးမြီးက ငါ့လက်ရာကို အရမ်းကြိုက်နေတာလား ဟု တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p>အင်း......... ဖြစ်နိုင်တယ်......... သူမ ပြုံးတောင် ပြုံးနေတာပဲ.........</p> <p>ထိုအတွေးဖြင့် ဒူးဘိုင်ရှုသည် ရှောင်ပိုင်ကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေပြီး ရှောင်ပိုင်က တစ်လုပ်စားလိုက်တိုင်း သူက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြနေလေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်မှာမူ ဒူးဘိုင်ရှု၏ အကြည့်ကြောင့် ရင်ထဲမှ ရွံရှာမှုကို အောင့်သက်သက်ဖြင့် သည်းခံကာ ရှေ့မှ အစားအသောက်များကို တစ်လုပ်ချင်း အတင်းစားနေရသည်။</p> <p>အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ... တစ်ဖက်လူက သူမကို အမြဲ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။</p> <p>ပြန်ထွေးထုတ်လို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ.........</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းနေပြီး သူမသည် သူမ၏ အရသာခံအာရုံကို ပိတ်ထားသည့် မှော်အတတ်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အစားအသောက်များကို ကုန်အောင် စားလိုက်တော့သည်။</p> <p>တစ်လုပ်စားလိုက်တိုင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ စုပုံလာနေသည်။</p> <p>ကောင်းပြီ......... ကောင်းပြီ......... ကောင်းပြီ.........</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ဘာလို့ ဒီလောက် အမြန်ပြေးသွားတာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး။</p> <p>သူ့ထမင်းဝေစုကို ငါ့ကိုပေးတာ စေတနာကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူးပဲ။</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်က စားဖိုမှူးတွေရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာဆိုတာ ဒါကြောင့်ကိုး။ အစားအသောက်တွေက ဒီလောက်တောင် ဆိုးနေတာလား..................</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှောင်ပိုင်သည် အစားအသောက်အားလုံးကို ကုန်အောင် စားလိုက်သည်။ သူမသည် မှိုင်တွေသော မျက်နှာထားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျန့်ပူယီနှင့် စူးရူကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ 'တာအိုမိတ်ဆွေ နှစ်ဦး... ကျွန်မ အရင် သွားနှင့်ပါဦးမယ်'</p> <p>ထိုသို့ဆိုကာ သူမ၏ ရင်ထဲမှ မကျေနပ်မှုများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ရှန်ကျင်း အဆင့် အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>'ဘုန်း.......'</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ ပုံရိပ်သည် လျိုကျင်းခန်းမအတွင်းမှ လျှပ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ဒါကို မြင်တော့ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် တပည့်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အသံကြီး တစ်သံသည် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်......</p> <p>'ဂျိ......... ချန်း......... ဖန်.........'</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်၊ နောက်ဘက်တောင်ကုန်း။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ဝါးတောထဲတွင် မီးပုံတစ်ခု ဖိုထားသည်။ မီးပုံဘေးတွင် ကင်ပွတ်စင်တစ်ခု ရှိပြီး သိုးခြေထောက်ကင် တစ်ဝက် ရှိနေသည်။</p> <p>'စီ... စီ... စီ...'</p> <p>သိုးခြေထောက်ကင်မှ ဆီများမှာ တစီစီ မြည်နေသည်။ ဝါးတောတစ်ခုလုံးတွင် မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့များ လွင့်ပျံ့နေ၏။</p> <p>'ဝုန်း.........'</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ရှောင်ပိုင်၏ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး အော်ဟစ်သံက တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p>'ဂျိ......... ချန်း......... ဖန်.........'</p> <p>ကြီးမားလှသော စိတ်အာရုံတစ်ခုက ဂျိချန်းဖန် ရှိရာနေရာကို ချက်ချင်းပင် လော့ခ်ချလိုက်သည်။</p> <p>'ရှူးးး........'</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်ခနဲ ဝါးတောထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် အေးစက်လှသော ဒေါသရိပ်များ ထင်ဟပ်နေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများမှာလည်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေ၏။</p> <p>'ဂျိချန်းဖန်.........'</p> <p>'နင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး လိမ်ပြန်ပြီ.........'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဝါးတောထဲရှိ ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ သူ့ကို အောက်တွင် ဖိထားလိုက်ပြီး သူမ၏ နုနယ်လှပသော လက်ကလေးများဖြင့် သူ့မျက်နှာကို ဆွဲညှစ်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်...။</p> <p>'ဟေး... ဟေး... ဟေး.........'</p> <p>'ငါ မင်းကို ဘာလိမ်လို့လဲ'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အသာတကြည် အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက ရှောင်ပိုင်၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ကလေးများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တစ်ပတ်လှည့်ကာ သူမကို အောက်မှနေ၍ ပြန်လည် ဖိထားလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ စိတ်ဆိုးနေ၏။ သူမ၏ မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများက ရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>'နင်ပဲ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်က အစားအသောက်တွေက အရသာရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား..................'</p> <p>'ဟဲဟဲ '</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က နောက်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်။ 'ငါက တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်က အစားအသောက်တွေ အရသာရှိတယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး၊ ငါ ပြောခဲ့တာက ငါတို့ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်က စားဖိုမှူးတွေရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာပါလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ'</p> <p>'နင်........'</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မကျေမနပ် ဖြစ်လွန်းသဖြင့် ဂျိချန်းဖန်၏ ပါးကို တိုက်ရိုက်ပင် ကိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>အားးး.........</p> <p>ဒါက ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တဲ့အတွက် လျော်ကြေးပဲ...........................</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save