Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း၂၀၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ညီအစ်ကို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ရှောင်ပိုင် ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆံနွယ်များမှာ ဖားလျားကျနေသည်။</p> <p>သူမ၏ ပါးစပ်လေးသည် ဂျိချန်းဖန် ၏ ပါးကို တိတိကျကျပင် ကိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>'ဒါက ဘာကြီးလဲ...'</p> <p>ဂျိချန်းဖန် တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>သူသည် ရှောင်ပိုင်၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို အမြန်ပင် တွန်းထုတ်လိုက်ရ၏။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။</p> <p>'လွှတ်ဦး............'</p> <p>'မလွှတ်ဘူး.....'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က သူမ၏ မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ပါးလေးနှစ်ဖက်မှာလည်း ဖောင်းနေကာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေလေသည်။</p> <p>'ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ...... မလွှတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား......'</p> <p>ဂျိချန်းဖန် စိတ်ကို တင်းလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရှောင်ပိုင်ကို ထိုနေရာမှာတင် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ပါးကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖိကပ် နမ်းရှုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>'အု……..'</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။</p> <p>သူမသည် ရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးကို ခုခံသည့်အနေဖြင့် အသည်းအသန် တွန်းဖယ်နေ၏။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူမ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုလျင်ပင် သူမ၏ ခွန်အားမှာ သိပ်ကို အားနည်းလွန်းလှပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင်...</p> <p>သာမန် ရှန်ကျင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ထိုက်ကျင်း အဆင့်ဖြစ်သော ဂျိချန်းဖန်ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>'အု.......'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်ကို အဆက်မပြတ် တွန်းဖယ်နေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ ခွန်အားများ လျော့နည်းလာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း ပျော့ခွေလာတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ပိုင်မှာ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်သွားပြီး မတွန်းလှန်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ပုလဲကဲ့သို့ သွားလေးများက မူလက ဂျိချန်းဖန်၏ ပါးကို တင်းတင်းကိုက်ထားသော်လည်း သူ၏ ပြန်လည်ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ရှောင်ပိုင်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် လျှော့ပေးလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှေ့မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားရင်း ရှောင်ပိုင်၏ မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေဝါးလာတော့သည်။</p> <p>သို့သော် အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ခါနီးမှ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ရုတ်တရက် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူက ရှေ့မှ ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်....</p> <p>'ညီအစ်ကိုကောင်းလေး............'</p> <p>' အခု ငါ့အလှည့်ပဲ၊ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း........'</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြန်လည်ကြည်လင်သွားသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို လက်ဖြင့် တွန်းထုတ်ကာ မာနတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>'မင်းကို အလှည့်မပေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့  ငါ့ကို အရင် ပျော်ခွင့်ပေးရမှာပေါ့...'</p> <p>ထိုသို့ဆိုကာ သူမက သူ့ကို ပြန်လည်ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>မင်းတစ်ယောက်တည်း လုပ်တတ်တယ် ထင်နေလား......</p> <p>မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မဖြစ်တဲ့ ငါကကော မလုပ်တတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား......</p> <p>ဟွန့်...... ထိုက်ကျင်းအဆင့် ဖြစ်နေတော့ ဘာဖြစ်လဲ............</p> <p>ငါကတော့ မင်းကို လက်တစ်ချက်နဲ့တင် နှိမ်နင်းနိုင်တယ်......</p> <p>သူမ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များမှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး သင်းပျံ့လှသော ရနံ့လေးမှာ သူ၏ နှာခေါင်းဝတွင် ဝဲလှည့်နေသည်။ ဂျိချန်းဖန်သည် ရှောင်ပိုင်၏ ကလေးကလား အပြုအမူများကို ခံစားရင်း အသာအယာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ရှောင်ပိုင်ကို ပြန်လည်ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမကို တစ်ဆင့်ချင်း လမ်းပြပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရှောင်ပိုင်က ပါးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များက ပုခုံးပေါ်တွင် ဝဲကျနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးမှာလည်း အနည်းငယ် နီမြန်းနေ၏။</p> <p>'ဟူး.....'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က လေကို အဝရှူလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ 'အနိုင်ကျင့်ခြင်း' ကို ခံလိုက်ရသော ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်သည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>'မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ လက်ခုပ်တီးလျက် ပြောလိုက်သည်။ 'ခု ငါ ပျော်သွားပြီ၊ ဒါကြောင့် ခုနက မင်းငါ့ကို လိမ်ခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်...'</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျင် ဂျိချန်းဖန်မှာ ပြောစရာပင် မရှိတော့ပေ။ သူက တကယ်ကြီး လိမ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ ရှောင်ပိုင်ကို စနောက်လိုက်ရုံပဲလေ။သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ခုခံမနေတော့ချေ။ အသာရတုန်းလေး ငြိမ်နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။</p> <p>သူမလည်း ပျော်သွားသလို ငါလည်း ပျော်သွားတာပဲ မဟုတ်လား........။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ မီးရောင်ဖျော့ဖျော့အောက်တွင် ရှောင်ပိုင်၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးမှာ ပေါ်လွင်နေ၏။ သူမက တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမ၏ ရင်ခုန်သံများမှာ အဆက်မပြတ် မြန်ဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>'စားဦးလေ'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သိုးခြေထောက်ကင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>'အင်း' ရှောင်ပိုင်က သိုးခြေထောက်ကင်ကို ဝမ်းသာအားရ ယူကာ တစ်လုပ်စားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး.....</p> <p>'ဘာလို့ ဒီသိုးခြေထောက်မှာ သွေးနံ့ ရနေရတာလဲ......'</p> <p>...ဂျိချန်းဖန်က သူ၏ ပါးကို သပ်လိုက်သည်။ သွေးစအချို့မှာ သူ၏ လက်တွင် ထင်ကျန်ရစ်၏။ သူက ရှောင်ပိုင်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>'မင်း ပါးစပ်ထဲက သွေးနံ့က ငါ့သွေး ဖြစ်နေဖို့ များမယ်လို့ မထင်ဘူးလား............'</p> <p>'အမ်......' ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပါးတွင် တကယ်ပင် အရေပြား ပဲ့သွားပြီး သွေးစအချို့ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဒါကို မြင်တော့ ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် အားနာသွားမိသည်။ သို့သော် သူမက ချက်ချင်းပင် တရားသောသူအယောင်ဆောင်ကာ ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ လည်တိုင်ကို မော့လျက် ပြောလိုက်သည်.....</p> <p>'ဟွန့်...... မင်းက ငါ့ကို အရင်လိမ်တာကိုး'</p> <p>'စားစရာရှိတာ စားစမ်းပါ......' ဂျိချန်းဖန်က သူမ၏ ကျောကို စိတ်တိုတိုဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း စကားမပြောတော့ပေ။ သူမသည် သိုးခြေထောက်ကင်ကို စားရင်း ဂျိချန်းဖန်ကို ဂရုတစိုက် ခိုးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးသည် ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။</p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွင်လည်း သွေးစအချို့က ရှိနေသေး၏...။</p> <p>၎င်းက ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် တိတ်တဆိတ် တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ သွေးနံ့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရာ ၎င်းမှာ ဂျိချန်းဖန်၏ အရသာပင်...။</p> <p>တကယ်တော့ အရသာရှိလှပေသည်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ရှောင်ပိုင်၏ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာတော့သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ သိုးခြေထောက်ကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ၎င်းမှာ ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သိုးခြေထောက်ကင်ကို စင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝါးတောထဲတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များမှာ ပုခုံးပေါ်တွင် ဝဲကျနေကာ သင်းပျံ့လှသော ရနံ့လေးက လွင့်ပျံ့နေ၏။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး ကျော့ရှင်းလှပသည်...။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရှေ့သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသည်။</p> <p>'ဘာဖြစ်လို့လဲ......'</p> <p>ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးက ကြောင်အမ်းအမ်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>'ရှူး....'</p> <p>နုနယ်လှပသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်၏ မေးစေ့ကို အသာအယာ မလိုက်သည်။ ဆီများပေကျံနေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီလေးမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမ၏ မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများတွင် ဆန္ဒများ တောက်လောင်နေလေသည်။</p> <p>'ညီအစ်ကိုကောင်းလေး '</p> <p>'ငါ့ကို ပျော်ခွင့်ပေးပါဦး '</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ ထိုစကားအဆုံးတွင် သူမသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဂျိချန်းဖန်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်လည်ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>'ဘာကြီးလဲ............'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်မှာ ဒီလို ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြီးကြောင့် အခွင့်အရေး မရလိုက်ပေ။ သူ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် နူးညံ့လှသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>'အု......'</p> <p>ယခုအကြိမ်မှာမူ ဂျိချန်းဖန်၏ အလှည့်ပင်။ ရှောင်ပိုင်က သိုးခြေထောက်ကင်ကို စားပြီးခါစဖြစ်ရာ သူမ၏ ပါးစပ်တွင် ဆီနံ့များ ရှိနေသည်။</p> <p>'အမြန်လွှတ်စမ်း......'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ရှောင်ပိုင်ကို အနည်းငယ် ရွံသလိုဖြင့် အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်ကတော့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို အောက်မှနေ၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားလေသည်။</p> <p>ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်မှာလည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူက ရှောင်ပိုင်ကို တွန်းထုတ်ဖို့အတွက် မှော်စွမ်းအားတွေကို အသုံးမပြုနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။</p> <p>မလိုအပ်ပါဘူး... သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ။</p> <p>သူ့ညီအစ်ကိုက ပျော်ချင်တယ်ဆိုမှတော့... ပျော်ခွင့်ပေးလိုက်ရုံပင်။</p> <p>ဟူး.....</p> <p>ငါ ဂျိချန်းဖန်ပဲ အနည်းငယ် အနစ်နာခံပေးလိုက်ပါတော့မယ်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဂျိချန်းဖန်သည် အရှုံးပေးလိုက်တော့သည်။ သူသည် သတ်ရန်ပြင်ထားသော သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှောင်ပိုင် စိတ်ကြိုက် လုပ်သမျှကို ငြိမ်ခံနေလိုက်သည်။</p> <p>'ရှူးးး.....'</p> <p>လေပြည်အေးလေးက ခပ်ဖွဖွ တိုက်ခတ်လာသည်။ ဝါးတောထဲတွင် တစီစီမြည်သံလေးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p>အချိန် ဘယ်လောက်တောင် ကုန်သွားသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် နီမြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ဆွဲထူလိုက်ပြီး သူ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးလေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်ကို စွဲစွဲလမ်းလမ်းဖြင့် ပွတ်သပ်နေမိသည်။</p> <p>တကယ့် ပြောင်းပြန်ကြီးပင်......</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ ဆံပင်ရှည်များမှာ ရှောင်ပိုင်ကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူက အခွင့်အရေးယူလိုက်ရသူ ဖြစ်သင့်သော်လည်း... အခုတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး......</p> <p>ဆယ်ပုံမှာ ကိုးပုံကတော့ မဟုတ်တာ သေချာနေပြီဖြစ်သည်......</p> <p>နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးနှင့် ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ကာ ဂျိချန်းဖန် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အနည်းငယ် ထုံကျင်နေ၏။ ကြည့်ရတာ ခုနက တကယ့်ကို 'အထူးတလည် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း' ခံလိုက်ရပုံရသည်။</p> <p>ဟင်း... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူမက တကယ့် မြေခွေးမလေးပဲ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save