Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း၂၀၅</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဘုရားဓားဖြင့်မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>'ရှူး.....'</p> <p>လေပြည်အေးလေးက ခပ်ဖွဖွ တိုက်ခတ်လာသည်။</p> <p>ဝါးတောထဲရှိ သစ်ရွက်များမှာ တရှဲရှဲ မြည်နေ၏။ အရပ်ရှည်ရှည် ဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာထားဖြင့် အညောင်းအညာ ဆန့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျော့ရှင်းလှပပြီး မျက်နှာလေးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ဆံပင်များမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။ သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ် မက်မွန်ပန်းပွင့်မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အဆုံးမဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ရှောင်ပိုင် သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် နောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ချောမောသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေး တစ်ဦးသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် အကြည့်များ ရှိနေသည်...။</p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးမှာလည်း အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေ၏။</p> <p>၎င်းမှာ မိန်းမဆိုးတစ်ယောက်၏ 'အထူးတလည် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း' ကို ခံလိုက်ရသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် သည် ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေမိသည်။</p> <p>သူသည် တကယ့်ကို အလုယက်ခံလိုက်ရသည့်ပုံစံ ပေါက်နေ၏။</p> <p>သူသည် ရှေ့မှ ရှောင်ပိုင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒါက တကယ့်ကို သဘာဝတရားကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်တာပဲ.....</p> <p>မြေခွေးမဆိုတာ တကယ်ကို မြေခွေးမပါပဲလား.....</p> <p>ရှောင်ပိုင်ကတော့ ဂျိချန်းဖန်၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ ပျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်......... ဂျိချန်းဖန် ဘာလုပ်လုပ် သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>သူမသည် မီးပုံရှေ့တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး နွေးနေသေးသော သိုးခြေထောက်ကင်ကို ယူကာ စားလိုက်သည်။ သိုးခြေထောက်ကင် စားရခြင်းမှာ တာအိုသခင် တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာထက်တောင် သာကြောင်း တွေးမိသွားလေသည်.....။</p> <p>'နေလို့ကောင်းလိုက်တာ.....'</p> <p>'ဝိုင်လေးသာ ပါရင် ပိုကောင်းမှာပဲ'</p> <p>ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအရာကို ကြားသော်အခါ ဂျိချန်းဖန်မှာ သူမကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို ပြန်လည် စည်းနှောင်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်.....</p> <p>'စားစရာ ရှိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ.....'</p> <p>'ဂျီးများလိုက်တာ.....'</p> <p>'ဟဲဟဲဟဲ.....' ရှောင်ပိုင်က အနည်းငယ် မာနကြီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုခဏတွင် သူမသည် ဂျိချန်းဖန် သူမကို လိမ်ခဲ့သည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်  သူမကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့သောကြောင့် သူမအနေဖြင့် ပိုပြီး သဘောထားကြီးပေးရပေမည်...။</p> <p>'မင်း အေးအေးဆေးဆေး စားနေလိုက်တော့၊ ငါ အရင်သွားနှင့်ပြီ' ဂျိချန်းဖန်က ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအရာကို  ကြားသောအခါ ရှောင်ပိုင် လက်ထဲမှ သိုးခြေထောက်ကင်ကို အမြန်ချလိုက်ပြီး ရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်ကာ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ 'မင်း ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ.....'</p> <p>'ငါ့မိန်းမဆီ သွားမလို့လေ၊ အဲဒါ မဟုတ်ရင် ဘာရှိဦးမှာလဲ.....' ဂျိချန်းဖန်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်ဆိုတဲ့ ဒီအပေါ်ယံ သူငယ်ချင်းက သူမ ပျော်ဖို့ပဲ သိတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်ကို လုံးဝ ထည့်မတွက်ဘူး၊ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ။</p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ သူငယ်ချင်းဆိုတာ မိန်းမလောက်တော့ အသုံးမကျသေးပေ။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က လက်ထဲမှ သိုးခြေထောက်ကင်ကို အမြန်ချလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ 'မင်း မိန်းမဆီ သွားတာကို ငါ့ကို မခေါ်ဘဲ သွားလို့ ဖြစ်မလား..... ငါလည်း လိုက်ခဲ့ချင်တယ်..... ငါလည်း လိုက်မယ်.....'</p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ဂျိချန်းဖန်က သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း ရှိရာ အရပ်သို့ သူ့ဘာသာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က အမြန်လိုက်လာပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်ပြန်သည်။ 'ဒါက ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် ကို သွားတဲ့ လမ်းမဟုတ်သလိုပဲ.....'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်သည်။ 'လုရွယ်ချီ နဲ့ ငါက စေ့စပ်ထားပြီးသား ဆိုပေမဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူမဆီကို သွားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ 'ဒါဆို မင်း ဘယ်သူ့ဆီ သွားမလို့လဲ.....'</p> <p>တောက်..... ဒီကောင်မှာ နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေသေးတာလား.....</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမအနေဖြင့် သူငယ်ချင်းအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တာ တော်သေးသည်ဟု တွေးမိလိုက်၏၊ မဟုတ်လျှင်... ထိုညီအစ်မများကြားထဲမှာတင် သူမ ခေါင်းကိုက်နေရလိမ့်မည်။</p> <p>'ရောက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်' ဂျိချန်းဖန်က လက်ဝေ့ယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာ နှင့်ဆိုလျင် ရှောင်ပိုင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ပင်အာမှာ တော်တော်လေး လိမ္မာလို့ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူမ ကျိန်းသေပေါက် မနာလို ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ အများကြီးတော့ ပြောမှာ မဟုတ်ပေ...။ နည်းနည်းလောက် ချော့လိုက်ရင် ရပေသည်။</p> <p>ခြုံပြောရရင် ကျင့်ပင်အာမှာ ဂျိချန်းဖန်အပေါ်မှာ ပိုပြီး မှီခိုမိနေသည်။ သူမက လုရွယ်ချီလို မာနကြီးတဲ့သူ မဟုတ်သလို... သူမအနေဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကိုပဲ အားကိုးနေရခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်ကတော့... ဂျိချန်းဖန်မှာ နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိသွားပြီးနောက် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်မိသော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အသက်ရှင်လာတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး... အချို့အရာများအား သူမ မလုယူချင်တော့ပေ။ လက်ရှိအချိန်မှာ ကောင်းကောင်း နေထိုင်သွားချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>...</p> <p>ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၊ မြောင်ယင်တောင်ထိပ်၊ ရွှမ်ယင်ခန်းမ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ မြောင်ယင်တောင်ထိပ် နယ်မြေထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံနေသော ကျင့်ပင်အာ မှာ သူတို့ ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p>'ဟင်..........'</p> <p>ကျင့်ပင်အာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ရောက်လာတာကို သူမ နားလည်နိုင်သော်လည်း နောက်ထပ် အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ..... သူမရဲ့ အရှိန်အဝါအရ ဆိုရင် လုရွယ်ချီ ဒါမှမဟုတ် ကျန့်လင်းအာ တို့နဲ့လည်း မတူသဖြင့် သံသယဝင်သွားရသည်..........။</p> <p>ထိုအတွေးဖြင့် ကျင့်ပင်အာသည် သံသယဖြင့် ခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည်။</p> <p>သူမသည် အဝေးမှ ဂျိချန်းဖန်နှင့် သူ့ဘေးရှိ ရှောင်ပိုင်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ရှန်ကျင်း အဆင့် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်ချိန်တွင် ကျင့်ပင်အာ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူမ တစ်ဖက်လူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းမိလိုက်ပုံရသည်။</p> <p>ဒီလူက ကိုးမြီးမြေခွေးလား..........</p> <p>'ကျင့်ပင်အာ' ဂျိချန်းဖန်က ရှောင်ပိုင်ကို ခန်းမရှေ့သို့ ခေါ်လာပြီး ကျင့်ပင်အာကို ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဒါကို မြင်တော့ ကျင့်ပင်အာ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။</p> <p>သူမ၏ သွယ်လျသော ပုံရိပ်လေးက လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>'သခင်လေး..... ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီနော်.....'</p> <p>ကျင့်ပင်အာက ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွတ်သပ်နေရင်း ရှောင်ပိုင်ကို စူးစမ်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမကို ရှောင်ပိုင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ 'ဒါက ကိုးမြီးကောင်းကင်မြေခွေး၊ ရှောင်ပိုင် တဲ့'</p> <p>ပြောပြီးနောက် ကျင့်ပင်အာကိုလည်း ရှောင်ပိုင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>'ဒါကတော့ ဟဲ့ဟွမ် ဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ခံသူ၊ အခု ရွှမ်ချာဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကျင့်ပင်အာ ပါ... ပြီးတော့ ငါ့မိန်းမလည်း ဟုတ်တယ်...'</p> <p>'မှားနေတယ်.....'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က သူမ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်ကို စောင်းကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ 'သူမက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မိန်းမပါ.....'</p> <p>ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျင့်ပင်အာ၏ ရှေ့သို့ လျှပ်ခနဲ ရောက်သွားသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ကျင့်ပင်အာ၏ နုနယ်သော မေးစေ့ကို စနောက်သည့် အမူအရာဖြင့် မလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ 'ဟဲ့ဟွမ်ရဲ့ ဆက်ခံသူလား..... မင်းက မဒမ်ကျင်းလင် ရဲ့ ဂျူနီယာ တပည့်တစ်ယောက်လား.....'</p> <p>ကျင့်ပင်အာက နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စူလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ စနောက်မှုကို သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်လူက ရှန်ကျင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထို့အပြင်........</p> <p>တစ်ဖက်လူမှာ ဂျိချန်းဖန်နဲ့ ထူးထူးခြားခြား ပတ်သက်နေပုံ ရနေသည်.....</p> <p>'စီနီယာ ရှောင်ပိုင် က ကျွန်မတို့ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးကို သိတာလား.....' ကျင့်ပင်အာက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>'လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာတုန်းက သူမနဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံဖူးပါတယ်' ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် တာအိုသခင် ချင်ယဲ့ နှင့် တစ်ခေတ်တည်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ အထက်လမ်းဂိုဏ်းနဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများမှ ပညာရှင်များအကြောင်းကို သူမ အနည်းနဲ့အများ ကြားဖူးသည်။ ရင်းနှီးသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသိမိတ်ဆွေတွေလို့ ပြောလို့ရသည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ဂျိချန်းဖန်ကို မနာလိုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 'မင်းမှာတော့ အိမ်ထောင်ရေး ကံကောင်းချက်ပဲ၊ မင်း ရှာထားတဲ့ မိန်းမတွေက တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုလှနေတာပဲ...'</p> <p>'ဟွန့် ဟွန့်.....'</p> <p>ပြောပြီးနောက် သူမက အနည်းငယ် မာနကြီးစွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ 'ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အခု မင်းမိန်းမက ငါ့မိန်းမပဲ.....'</p> <p>'...' ကျင့်ပင်အာက ဂျိချန်းဖန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူသည် လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ 'သူမကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ ဒါက သူမရဲ့ စရိုက်ပဲ၊ နည်းနည်းတော့ ထူးခြားတယ်'</p> <p>ကျင့်ပင်အာက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်က ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်အပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း 'ထူးခြားတဲ့ စရိုက်' ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p>ရှင်းရှင်းပြောရရင် ရှင်တို့နှစ်ယောက် ကစားနေတဲ့ ကစားပွဲထဲမှာ ကျွန်မက မြေစာပင် ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား.....</p> <p>ကျင့်ပင်အာက နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စူလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မကျေနပ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အပြင်ထွက်သွားပြီးတော့ နောက်ထပ် ညီအစ်မတစ်ယောက်ကို ထပ်ခေါ်လာပြန်ပြီလား..... ထိုအရာကို အစ်မ လု (လုရွယ်ချီ) ကော သိသည်လော.....</p> <p>'သခင်လေး.....'</p> <p>ကျင့်ပင်အာက နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများက ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ 'ရှင် တကယ်ပဲ မိုးကြိုးပစ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်ကို စမ်းကြည့်ချင်နေတာလား..........'</p> <p>ထိူစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ.....</p> <p>ရှင် တကယ်ပဲ အစ်မ လုရဲ့ နတ်ဘုရားဓားနဲ့ မိုးကြိုးထိန်းချုပ်တဲ့ ဒဏ်ကို ခံချင်နေတာလား..........</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>'နတ်ဘုရားဓားဖြင့် မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း..... မဟုတ်ဘူး..... ဒါကို ရည်းစားကို ထိန်းချုပ်တဲ့ နတ်ဘုရားဓား လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် လို့ပဲ ခေါ်သင့်တယ်.....' ဟု တွေးမိသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save