Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း၂၀၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းက အသုံးမကျဘူးပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>'ဝူး.......'</p> <p>ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသော ရေကန်ထဲ၌ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် နုပျိုသော မိန်းကလေးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော့ခွေစွာ လဲကျသွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်စွမ်းအင် များမှာလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။</p> <p>နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် မှ ရရှိသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံသလောက် မကောင်းသော်လည်း၊ သာမန်အဆင့်ထက် မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်မျိုးဖြစ်ပါက ယေဘုယျအားဖြင့် ပြဿနာမရှိပေ။</p> <p>ရှေးခေတ်ကာလက ဟွမ်တီမင်းကြီးသည် အမျိုးသမီး သုံးထောင်နှင့် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ပင် ကွယ်လွန် (နတ်ရွာစံ) ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤအချက်ကပင် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် လမ်းစဉ်မှာ အလွန်ကြီးမြတ်သော တာအိုလမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။</p> <p>၎င်းတွင် အားနည်းချက်အချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း ဂရုတစိုက် ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက ဆိုးကျိုးဟူ၍ မရှိပေ။</p> <p>ထို့ပြင် ဂျိချန်းဖန်၏ လက်ရှိ ထိုက်ကျင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကျင့်ပင်အာနှင့် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သူမအတွက် အကျိုးကျေးဇူး အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ကျင့်ပင်အာသည် ရှန်ကျင်း အလယ်အလတ်အဆင့် သို့ အဆင့်တက်လှမ်း နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်၏။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်းမှာပင် သူမသည် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ရှိ စီနီယာ ဂရန်းမာစတာ အချို့ကိုပင် မှီလာခဲ့လေသည်။</p> <p>သူတို့၏ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာစာ ကျင့်ကြံမှုကို ဆယ်နှစ်အတွင်း မှီလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားမှ ကွာဟချက်မှာ အထူးပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခွေနေပြီး မျက်လုံးလေးများကို အနည်းငယ် မှေးထားလေသည်။ သူမ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေးတွင်လည်း ချစ်မြတ်နိုးမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။   ခဏအကြာတွင် သူမက ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။</p> <p>'သခင်လေး... အစ်မလုနဲ့ တွေ့ချင်ရင် ညဘက်ကြီး ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် ကို တိတ်တဆိတ် ခိုးသွားနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူးနော် .....'</p> <p>'ဟင်.......' ဂျိချန်းဖန်က သူ့ရင်ခွင်ထဲက မိန်းကလေးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>'ငါ ညဘက် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် ကို ခိုးသွားနေတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ.......'</p> <p>'ဟီးဟီး... ကျွန်မ ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ .....'</p> <p>ကျင့်ပင်အာက နောက်ပြောင်သလို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။</p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာမှာ တင်းသွားပြီး သူ့လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အိမ်တွင်းစည်းကမ်းအရ ဆုံးမတော့မည့် အမူအရာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင့်ပင်အာက အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။   'တကယ်တော့ သခင်လေးက အစ်မလုကို ကျွန်မဆီ လာလည်ဖို့ ဖိတ်လိုက်ရုံပဲလေ၊ အဲဒီကျမှ သခင်လေးက တိတ်တဆိတ် ရောက်လာရင် မဖြစ်ဘူးလား.......'</p> <p>ရွှမ်ချာဂိုဏ်း သည် သူမ၏ နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ လုရွယ်ချီ သူမဆီ လာလည်ခြင်းကို မည်သူကမျှ ဘာမှပြောမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွယ်ချီတို့ သီးသန့်တွေ့ဆုံနိုင်ရန် နည်းလမ်းဟောင်းကို ပုံစံသစ်နှင့် ဖန်တီးပေးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>'အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ....' ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျင့်ပင်အာကို အသာအယာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>'ထဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ငါ ထုံထျန်းတောင်ထိပ် မှာ ရှောင်ပိုင်အတွက် ကိစ္စတွေ စီစဉ်ပေးရဦးမယ်။ သူမ ဘယ်ကို ပြေးသွားလဲ မသိဘူး...'</p> <p>'ဟုတ်ကဲ့ပါ' ကျင့်ပင်အာက အလိုက်သင့်လေး ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရေကန်ထဲမှ ထလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးချကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေငွေ့များကို အငွေ့ပျံစေပြီး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>'သွားကြစို့....'</p> <p>'ငါနဲ့အတူ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် မှာ ခဏလောက် သွားနေရအောင်....'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင့်ပင်အာကို အသာအယာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင့်ပင်အာကို ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်ကာ ထုံထျန်းတောင်ထိပ် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြန်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ခြောက်မြှီးမြေခွေး နေထိုင်သည့် ရင်ပြင်ငယ်လေးဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်ရာ ရှောင်ပိုင်ကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ခြောက်မြှီးမြေခွေး နှင့် သုံးမြှီး တို့နှင့်အတူ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် စကားပြောနေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ပိုင်သည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မမြင်ချင်ဟန် ဆောင်ကာ သုံးမြှီး နှင့်သာ နေ့စဉ်ကိစ္စများကို ဆက်လက် ပြောဆိုနေလေသည်။</p> <p>ဤသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဂျိချန်းဖန်သည်လည်း သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ချင်တော့သဖြင့် လွတ်သည့်နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ခြောက်မြှီးမြေခွေး နှင့်သာ စကားပြောနေလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ရှာလိုက်သည့် နေရာမှာ ရှောင်ပိုင်၏ ဘေးနားတွင် ဖြစ်နေသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ခြောက်မြှီးမြေခွေး နှင့် သုံးမြှီး တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ကြားတွင် တစ်ခုခု အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို သူတို့ ရိပ်မိကြလေသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ ဘာမှမပြောနိုင်ကြဘဲ အလိုက်သင့်သာ စကားဝိုင်းတွင် ပါဝင်နေရရှာသည်။</p> <p>အတော်ကြာအောင် စကားပြောပြီးနောက် ရှောင်ပိုင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဆက်၍ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမဘေးမှ ဂျိချန်းဖန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်စူးစူး မေးလိုက်လေသည်။ 'ဟဲ့....... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ.......'</p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။ သူက ဘေးနားရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလှပဂေးလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။   'ငါသာ မလာရင် မင်း ဒီည ဘယ်မှာ အိပ်မှာလဲ.......'</p> <p>'မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..............'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ မကျေနပ်သလို ရှိနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားရလေသည်။</p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ခြောက်မြှီးမြေခွေး နှင့် သုံးမြှီး တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြန်သည်။ ထို့နောက် ရန်ဖြစ်နေကြသော လူနှစ်ယောက်အတွက် နေရာဖယ်ပေးရန် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားကြလေသည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့မှာ တကယ်တမ်း ရန်ဖြစ်နေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရှောင်ပိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို (သို့မဟုတ်) ဟာတာတာ ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်ကြာ နှိပ်ကွပ်ခြင်း ခံထားရပြီးမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာရခြင်းဖြစ်ရာ စိတ်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားရမည်မှာ မလွဲပေ။ ထို့ပြင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း သည် သူမအတွက် သူစိမ်းနယ်မြေတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အရင်က တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာတုန်းကတော့ အဆင်ပြေခဲ့သည်။ ဂျိချန်းဖန်သည် သူမနှင့်အတူ တစ်နေကုန် လည်ပတ်သွားလာနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေက မတူတော့ပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အချိန်အားလုံးမှာ ရှောင်ပိုင် တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်တော့ဘဲ သူ လိုက်ပါပေးရမည့် တခြားသူများလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ ဤအချက်ကပင် ရှောင်ပိုင်၏ စိတ်ကို ဟာတာတာ ဖြစ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အကြွင်းမဲ့ အင်အားဖြင့် အစောကတည်းက ဝင်ရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူက ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားသောအခါ (နာရီပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း) သူမအနေနှင့် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားရမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဂျိချန်းဖန်က သဘာဝအတိုင်း နားလည်သည်။</p> <p>'ဟင်း.......' သူက သက်ပြင်းလေး ချလိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်၏ ခါးကို လက်လှမ်းကာ ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>'လွှတ်စမ်း.......'</p> <p>ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ရှောင်ပိုင် ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ဂျိချန်းဖန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောလိုက်၏။   'ညီအစ်ကိုချင်း ဖက်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ....... ပြဿနာရှိလို့လား..............'</p> <p>ဤရိုးရှင်းလှသော စကားတစ်ခွန်းကပင် ရှောင်ပိုင်ကို စကားဆွံ့သွားစေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။</p> <p>'ဟင်း' ရှောင်ပိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ပိုက်ထားကာ အဝေးသို့သာ ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည်လည်း ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ရှောင်ပိုင်၏ ခါးကို အသာအယာ ဖက်ထားကာ သူမနှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ထိုင်နေလိုက်သည်။ အချို့သော အရာများကို သူ ပြောပြ၍ မရပေ။ ရှောင်ပိုင်ကိုယ်တိုင်သာ အသားကျအောင် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုသို့ပင် အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေမိကြသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ရုတ်တရက် 'မင်းမှာ သေရည်ရှိလား.......' ဟု မေးလိုက်  ၏။ </p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး 'လာ... ငါ မင်းကို သေရည် သွားရှာတိုက်မယ်' ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>'သွားရှာမယ်.......' ရှောင်ပိုင်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမကို ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်း ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ခေါ်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျန့်ယီ အနည်းငယ် အာရုံလွတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏ နှစ်ပေါင်း သုံးရာသက်တမ်းရှိသော အကောင်းစား သေရည်အချို့ကို ခိုးယူလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်မှာ ဆွံ့အသွားရှာသည်။</p> <p>'ဒီသေရည်ကို ဘယ်သူ ချက်ထားတာလဲ....... ငါတို့ တကယ်ပဲ ယူသွားလို့ ဖြစ်ပါ့မလား.......'</p> <p>သူမ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ဖြစ်နေပြီး သူမအနေနှင့် စည်းကမ်းအချို့ကို လိုက်နာချင်နေမိသည်။</p> <p>'ရပါတယ်၊ စိတ်ချလက်ချသာ သောက်စမ်းပါ.......'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသေရည်များမှာ ဝိညာဉ်သေရည်များ မဟုတ်ကြဘဲ ဝမ်ကျန့်ယီ မှာလည်း သူ့ဆရာဖြစ်ရာ စိတ်ဆိုးမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>'ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာလဲ.......'</p> <p>ရှောင်ပိုင်က သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>'...' ဂျိချန်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားလေသည်။</p> <p>'သောက်စရာရှိတာသာ သောက်စမ်းပါ.......'</p> <p>သူက ရှောင်ပိုင်ကို စိတ်တိုသလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ရှောင်ပိုင်ကို ခေါ်သွားကာ ခြောက်မြှီးမြေခွေး တို့နှင့် နီးသော နေရာတွင် သီးသန့် ရင်ပြင်ငယ်လေးတစ်ခု စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုရင်ပြင်ထဲတွင် သေရည်များကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်နေကြတော့သည်။</p> <p>ထိုညတွင် ရှောင်ပိုင်သည် အမူးလွန်သွားလေသည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို မတတ်သာသလို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရှောင်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အယ်လ်ကိုဟောများကို ဖြေဖျောက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို အခန်းထဲသို့ ချီသွားကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးပြီး စောင်ခြုံပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဒါတွေအားလုံး လုပ်ပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်မှာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သိပ်မကြာခင်မှာပင် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် တောက်ပသော မျက်လုံးအစုံ ပွင့်လာလေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ အမူးအရိပ်အယောင်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ ဂျိချန်းဖန်... အို... ဂျိချန်းဖန်...</p> <p>ငါက သေရည်နတ်ဘုရား လို့ ပြောထားတယ်လေ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် တကယ် မူးမှာလဲ.......</p> <p>'ဟင်း.......'</p> <p>အခန်းထဲတွင် တိုးညင်းသော နှာခေါင်းရှုံ့သံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင် ရှောင်ပိုင်၏ မကျေနပ်သော လေသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>'ငါ အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းက အသုံးမကျဘူးပဲ..............'</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save