Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း၂၀၈</h2> <h2 style="text-align: center;">မောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>တစ်ဝက်တစ်ပျက်မျှ စဉ်းစားခန်းဖွင့်ပြီးနောက် ရှောင်ပိုင်သည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အနည်းနှင့်အများ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမတွင် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် သတ္တိမရှိသေးပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း... အမျိုးသမီးတို့၏ ရှက်ရွံ့တတ်သော သဘာဝကပင် တားဆီးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူမကိုယ်သူမ အမူးလွန်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရာအားလုံးကို ပုံအပ်ခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်၌ ဘာဖြစ်သွားခဲ့သနည်း..............</p> <p>သူက ထားခဲ့လေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် စကားမရှိလောက်အောင်ပင် ဆွံ့အသွားရ၏။ သို့သော် သူမအနေနှင့် တစ်ခုကို မစဉ်းစားမိသည်မှာ... အရင်ကလည်း ဂျိချန်းဖန်ကို စမ်းသပ်ရန် ဤနည်းလမ်းမျိုးကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား.............. ထိုစဉ်ကလည်း ဂျိချန်းဖန်သည် အခွင့်အရေးကို အရယူခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ယခုလည်း ဂျိချန်းဖန်သည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မှန်ပါသည်။ သူသည် ရှောင်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤအချက်ကို သူ ဘယ်သောအခါမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရှောင်ပိုင်ကိုယ်တိုင်လည်း သိမြင်နိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ရှောင်ပိုင်ကို အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဘယ်လို ပြောရမည်နည်း....... ရှောင်ပိုင်သည် လက်ရှိတွင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့နေပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေ သည်လည်း အလွန်ကျယ်ပြောလှကာ အန္တရာယ်များစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဖန်ရှန်းဂူ တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူမကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ဤအချက်ကို အထူးပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သာပြီး ကောင်းစွာ နားလည်ထားလေသည်။ ထို့ကြောင့်... သူသည် ရှောင်ပိုင်ကို အချက်တစ်ချက်ကို နားလည်စေချင်သည်။</p> <p>ဖန်ရှန်းဂူ ဟုတ်လား....... အဲဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး....... သူ့ဘေးနားတွင် ရှိနေသရွေ့ မည်သူကမျှ သူမကို ရန်မမူနိုင်ကြောင်း သူ နားလည်အောင် ပြုလုပ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဖန်ရှန်းဂူ ကသာ လက်မခံဘူးဆိုလျှင်... တိုက်ခိုက်ပစ်ရုံသာ ဖြစ်ပေသည်..............</p> <p>သူ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန် တစ်လပင် မလိုတော့ပေ။ ဂျိချန်းဖန်သည် တရားဝင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာသည့် အချိန်သည် ဖန်ရှန်းဂူ နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့မည့် အချိန်လည်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ရှောင်ပိုင်သည် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေခြင်းသည် မည်သည့်အန္တရာယ်ကိုမျှ ကြောက်စရာမလိုဘဲ ရှုခင်းများကို အေးအေးလူလူ ခံစားပြီး ညီအစ်ကိုတစ်ယောက် (သို့မဟုတ် ဇနီးသည်တစ်ယောက်) ၏ တာဝန်ကိုသာ အေးချမ်းစွာ ထမ်းဆောင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သူမ သိရှိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထုံထျန်းတောင်ထိပ် မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်သည် ပထမဆုံးအဆင့်အနေဖြင့် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာ၊ ဆရာမ၊ ကျင့်ပင်အာ နှင့် ဂျူနီယာညီမလေးတို့နှင့်အတူ ညစာ အတူစားခဲ့လေသည်။ ဤကိစ္စများ အားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်လုနီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် မှ တစ်ဖန် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြန်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ယနေ့တွင် ကျင့်ပင်အာ ကို အဖော်လုပ်ပေးခဲ့ပြီး ရှောင်ပိုင်ကိုလည်း နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှယ်ယွဲ့ သည်လည်း ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် တွင် သူ့ကို စောင့်မျှော်နေဦးမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>စေ့စပ်ထားခြင်းကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တွေ့ဆုံ၍ မရကြပေ။ အများအားဖြင့် ထုံထျန်းတောင်ထိပ် ရှိ ရုံးကိစ္စများကြောင့်သာ တွေ့ဆုံနိုင်ကြပြီး မဟုတ်လျှင်မူ သူသည် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် သို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးသွားပြီး သီးသန့် တွေ့ဆုံရရုံသာ ရှိလေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤပြဿနာများမှာ အနာဂတ်တွင် ပြေလည်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ လုရွယ်ချီသည် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း သို့ လာလည်နိုင်သရွေ့ ထိုနေရာတွင် သူတို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တွေ့ဆုံနိုင်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>'ဝူး.......'</p> <p>ဝါးတောထဲမှ တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွယ်ချီ၏ အခန်းပြင်ပသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ဟနေသော တံခါးချပ်ကို ကြည့်ကာ သူသည် တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်မိလေသည်။</p> <p>'ရှုး.......'</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးပမာ လက်သွား၏။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တံခါးကို လုံအောင်ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အစီအရင်အလံ တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ အပြင်ဘက်မှ မည်သည့်အသံမျှ မကြားနိုင်စေရန် အသံလုံ အစီအရင် တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အေးချမ်းပြီး တင့်တယ်လှပသည့် မိန်းကလေးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွယ်လျလှပလှပေသည်။ ကောင်းကင်ပြာရောင် ဆံထိုးလေးဖြင့် ထိန်းထားသော ဆံနွယ်များအောက်ရှိ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အဆုံးမဲ့ တမ်းတမှုများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။</p> <p>'စီနီယာအကို ဂျိ...'</p> <p>လုရွယ်ချီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထလိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အပြေးဝင်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။</p> <p>'ရွယ်ချီ....'</p> <p>သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သေရည်နံ့များကို ဖျောက်ပစ်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ်ပင် ကံကောင်းလှသည်။ မဟုတ်လျှင် လုရွယ်ချီသည် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>အခန်းထဲတွင် ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရာ လုရွယ်ချီ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။ သူမသည် သူမရှေ့ရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ် ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချစ်မြတ်နိုးမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘာမှမလုပ်ဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ထားကြလေသည်။ ဂျိချန်းဖန်သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကိစ္စများ၊ ဖန်ရှန်းဂူ သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် လူရိုင်းများ နှင့် ပူးပေါင်းနေသည့် အကြောင်းနှင့် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော သားရဲနတ်ဘုရား အကြောင်းများကို ပြောပြနေသည်။</p> <p>လုရွယ်ချီသည် မျက်ခုံးလေးကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဖန်ရှန်းဂူ သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် လူရိုင်းများ နှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ရှိနေသော်လည်း သူမသည် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးခဲ့ပေ။</p> <p>စီနီယာအကို ဂျိ ပြောသည်မှာ အမြဲတမ်း မှန်ကန်သည် မဟုတ်ပါလား….</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရွယ်ချီသည် သားရဲနတ်ဘုရား ၏ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်းများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဂျိချန်းဖန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားလျှင်တောင်မှ... သူမသည် သူနှင့်အတူသာ ရှိနေချင်ပေသည်။</p> <p>'စီနီယာအကို ဂျိ' လုရွယ်ချီက ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>'ဟင်.......' ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် လန့်သွား၏။</p> <p>သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ အေးချမ်းတင့်တယ်သည့် မိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အဆုံးမဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများကသာ အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေလေသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဂျိချန်းဖန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် လုရွယ်ချီ၏ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် လှပသော မျက်နှာလေးကို အသာအယာ အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းအစုံကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းရှိုက်ကာ သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>'ငါ့ကို စီနီယာအကိုလို့ မခေါ်နဲ့တော့၊ ပိုပြီး နားဝင်ချိုတာလေး တစ်ခုခု ခေါ်ပေးပါလား....'</p> <p>'မောင်လို့ ခေါ်ကြည့်ပါဦး၊ ငါ ကြားချင်လို့ပါ.......'</p> <p>ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် လုရွယ်ချီ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူမ၏ ကြယ်တာရာပမာ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ မိန်းကလေးတို့၏ ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် ဝေ့သီနေပြီး ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် လှပသော မျက်နှာလေးမှာလည်း ရှက်သွေးဖြာနေလေသည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းတိုင်လေးတောင်မှ နီမြန်းသော အရောင်လေး သန်းနေလေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဂျိချန်းဖန်၏ တောင်းဆိုမှုကို သူမ ငြင်းဆန်ပါ့မလား.......</p> <p>မငြင်းဆန်ပေ။ လုရွယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသာအယာ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး ရှက်ရှက်နှင့် ခေါင်းငုံ့ထားရာ သူမ၏ ကြည်လင်သော နားသီးလေးများတောင်မှ နီမြန်းနေလေတော့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ရှက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>'ကို ...ကိုကို'</p> <p>လုရွယ်ချီသည် သတ္တိကို မွေးကာ သူမရှေ့ရှိ လူငယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်နေပြီး သူမ၏ စိုစွတ်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း ရှက်ရွံ့မှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဂျိချန်းဖန်မှာ ဆက်၍ မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လုရွယ်ချီ၏ မျက်နှာလေးကို အုပ်ကိုင်ကာ သူမကို အားရပါးရ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုအနေနှင့် လုရွယ်ချီ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အားနည်းခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်ကလေးများမှာ သူမရှေ့ရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ် ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း သူ့အပေါ်သို့ မှီတွဲနေပြီး ခဏတာမျှပင် မခွာချင်ပေ။</p> <p>'ဝူး.......'</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ရာမြောက်လှသော ညှပ်ရိုးလေးများမှာ လေထုထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသည်။ ဆီးနှင်းပမာ ဖြူဖွေးသော အသားအရေမှာ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အောက်ဘက်တွင်မူ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လိုက်ဖက်သော၊ ပန်းနုရောင် မက်မွန်ပန်းလေးများ ပန်းထိုးထားသည့် အတွင်းခံဝတ်စုံလေး ရှိနေလေသည်။</p> <p>မက်မွန်ပန်း၏ ပွင့်ဖတ်လေးများမှာ အထက်သို့ မြင့်တက်နေသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော လပြည့်ဝန်းပမာပင် ဖြစ်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် မွှေးပျံ့ပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခုမှာ သူ၏ နှာခေါင်းဝတွင် ဝေ့သီနေလေသည်။</p> <p>'ဝူး.......'</p> <p>လုရွယ်ချီ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ရေမျက်နှာပြင်ပမာ ကြည်လင်သော သူမ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေလေသည်။ သူမ၏ စကျင်ကျောက်တိုင်ပမာ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းလေးများမှာ ဂျိချန်းဖန်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>'ဟူး.......'</p> <p>လေးလံပြီး ပူပြင်းသော အသက်ရှူသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p>လုရွယ်ချီသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စူထားပြီး သူမ၏ နီမြန်းသော မျက်နှာလေးတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ သူမသည် မတွန်းလှန်ဘဲ သူ့အလိုအတိုင်း လိုက်လျောနေလေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်... ဂျိချန်းဖန်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူ့ရှေ့မှ ပြည့်စုံလွန်းသော လူသားလေးကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေခဲနှလုံးသား ကျိန်စာ ကို အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုရင်း အတွင်းစိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>မိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်‌ေလသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေ၏။ ကြယ်တာရာပမာ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် အဆုံးမဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>သူမသည် အဘယ်ကြောင့် မတွန်းလှန်ခဲ့သနည်း....... သဘာဝကျစွာပင် သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင်... တကယ်လို့ ဂျိချန်းဖန်က တကယ်ကို အလိုရှိသည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူမ ငြင်းဆန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>... ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွယ်ချီကို ပြီးပြည့်စုံပြီး ခမ်းနားသော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့ရာ သူ၏ ကတိကို ဖျက်ဆီးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူသည် လုရွယ်ချီကို ပြီးပြည့်စုံသော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ပေးချင်သည်။ သူမကို နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် အတောက်ပဆုံးသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save