Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွမ်ယီလန် အပြစ်ရှာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">ရာထူးဆက်ခံပွဲမတိုင်မီ မုန်တိုင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၊ ယွင်ဟိုင်ရင်ပြင်။</p> <p>ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ၏ တောင်ထိပ်အသီးသီးမှ ထူးချွန်သော တပည့်များနှင့် အထက်လမ်းဂိုဏ်းများ မှ ရောက်ရှိနေကြသော တပည့်များမှာ ဤနေရာတွင် စုရုံးစောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။</p> <p>'အောမိတောဖော...'</p> <p>'စီနီယာအကို စုန့်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်......'</p> <p>ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်း မှ ဖာရှန်းသည် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးများကို ဦးဆောင်ကာ စုန့်တာရင် ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်ချိန်က ချီမြစ်သို့ အတူတူ ခရီးထွက်ခဲ့ဖူးသည့် သံယောဇဉ် ရှိခဲ့ဖူးကြသည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တော့ ဖာရှန်းက စုန့်တာရင်ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ရခြင်းမှာ စုန့်တာရင်၏ ဘေးတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် မှ လူများအပြင် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် မှ ဝမ်မင်၊ ဖုန်းဟွေတောင်ထိပ်မှ ကျင်းရှူးရှူး နှင့် လုံရှိုးတောင်ထိပ်မှ လင်းကျန့်ယွီ တို့မှာလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြလေသည်။</p> <p>'ဂျူနီယာညီလေး ကျင်း၊ ဂျူနီယာညီလေး လင်း၊ စီနီယာအစ်မ ဝမ်မင်......'</p> <p>ဖာရှန်းက သူတို့ကို တစ်ဦးချင်းစီ လိုက်လံနှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>စုန့်တာရင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အခြားလူများနှင့်အတူ ဖာရှန်း၏ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော် လင်းကျန့်ယွီမှာမူ အေးစက်သော အမူအရာကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။ သူသည် ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်း မှ လူများအပေါ် အမြင်ကောင်း မရှိပေ။</p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဖာရှန်းသည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်း သည် လင်းကျန့်ယွီအပေါ် အကြွေးတင်နေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်...။</p> <p>'ဝူး......'</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်။</p> <p>ရင်ပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ လူတိုင်းက အမြန်ပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထုံထျန်းတောင်ထိပ် မှ တပည့်တစ်ဦးက ဖန်ရှန်းဂူ မှ လူများကို ဦးဆောင်ကာ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏...။</p> <p>ဖန်ရှန်းဂူ ကို ဦးဆောင်လာသော အဘိုးအိုမှာ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ခံစားရရုံမျှသာရှိသော ထူးခြားသည့် အငွေ့အသက် များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ   အနီရောင်အလင်းတန်းမှာလည်း အနှိုင်းမဲ့နေလေသည်။</p> <p>'အမိတာဘ...'</p> <p>'တပည့်တော်က စီနီယာဦးလေး ယွမ် ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ......'</p> <p>ဖာရှန်းသည် ယွမ်ယီလန် ထံသို့ အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များသည်လည်း မပေါ့ဆရဲကြဘဲ ယွမ်ယီလန် ကို တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>'အင်း......' ယွမ်ယီလန် က တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဘေးနားရှိ ထုံထျန်းတောင်ထိပ် တပည့်ကို ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေး လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ 'ဘာလဲ...... ငါကိုယ်တိုင် ငါ့တပည့်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ကို လာခဲ့တာ၊ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း က တပည့်တစ်ယောက်ကိုပဲ ငါ့ကို ကြိုဆိုဖို့ လွှတ်လိုက်တာလား............'</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ယွမ်ယီလန် ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော လီရွှန်မှာမူ ခေါင်းကို မော့ကာ သူ၏ရှေ့မှ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များကို မောက်မာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်...။</p> <p>အရင်တုန်းက ဂျိချန်းဖန်က သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ခွဲခဲ့သနည်း...... ယနေ့တွင်မူ သူ မောက်မာပြရတော့မည်...... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်...... သူ့တွင် ထိုက်ကျင်းအဆင့် ဆရာရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်......</p> <p>စုန့်တာရင်နှင့် ကျန်သော ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များသည် ပြစ်တင်ပြောဆိုနေသော ယွမ်ယီလန် ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ သိသိသာသာပင် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းနှင့် လာခြင်းမဟုတ်ပေ......</p> <p>လက်ရှိတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များထဲ၌ စုန့်တာရင်သည် ဝါအကြီးဆုံးဖြစ်သဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ စကားပြောရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။</p> <p>'စီနီယာဦးလေး ယွမ်... ထုံထျန်းတောင်ထိပ် က စီနီယာအကို တစ်ယောက်က ယွီချင်းခန်းမ ကို သတင်းသွားပို့နေပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသကို လျှော့ပါဦး စီနီယာဦးလေး...'</p> <p>စုန့်တာရင်မှာ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေလိုက်ရသည်။</p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ယွမ်ယီလန် ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူက စုန့်တာရင်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။ 'ဒေါသကို လျှော့ရမယ်...... မင်းက ငါက မင်းတို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ကို အကြောင်းမဲ့ အပြစ်ရှာနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား............'</p> <p>'ဒါ... ဒါကတော့...' စုန့်တာရင်မှာ  မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင်........</p> <p>တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။</p> <p>'ဂူသခင် ယွမ် အနေနဲ့ ဂျူနီယာလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ အကဲဆတ်နေရတာလဲ......'</p> <p>စကားအဆုံးတွင် လူတိုင်းမှာ ဝတုတ်တုတ် ပုံရိပ်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>'ရှုး......'</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် ၏ တောင်ထိပ်သခင် ကျန့်ပူယီ သည် စုန့်တာရင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်ကာ စုန့်တာရင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။</p> <p>'မိုက်မဲတဲ့ တပည့်......'</p> <p>'မင်းက ဒီနေရာမှာ စကားပြောဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ............'</p> <p>'အမြန် အနောက်ကို ဆုတ်စမ်း......'</p> <p>'ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ......' စုန့်တာရင်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူသည် လူအုပ်ထဲသို့ အမြန်ပင် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>'ဟမ့်......' ကျန့်ပူယီ က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် စုန့်တာရင်ကို စိတ်ဆိုးနေခြင်းလား သို့မဟုတ် ဂျူနီယာလေးကို အနိုင်ကျင့်နေသော ယွမ်ယီလန် ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေခြင်းလား ဆိုသည်မှာမူ မသေချာပေ...။</p> <p>သူသည် သူ၏ရှေ့မှ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုကို လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ 'ဂူသခင် ယွမ်... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လာကြိုတာကော ခင်ဗျားကို ကျေနပ်စေနိုင်ရဲ့လား............'</p> <p>သူသည် ယွမ်ယီလန် ၏ အစောက အပြစ်ရှာမှုများကို ကောင်းစွာ ကြားသိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ယွမ်ယီလန် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူသည် ရှေ့မှ လူဝကြီးကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက် များကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>'ဘုန်း......'</p> <p>ကျန့်ပူယီ သည်လည်း အရှုံးမပေးဘဲ လေးလံသော အငွေ့အသက် များကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>'ဒုန်း......'</p> <p>ထို အငွေ့အသက် နှစ်ခုမှာ ခဏတာမျှသာ ထိတွေ့လိုက်ကြသော်လည်း ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခုအလား ကွဲလွင့်သွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂျူနီယာများသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက် နှစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာများ ဖြူလျော့ကာ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိကြလေသည်...။</p> <p>'ဟင်း......' ယွမ်ယီလန် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျန့်ပူယီ ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်လား...... ဒါမှမဟုတ် ထိုက်ကျင်း နယ်ပယ်လား......</p> <p>ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း သည် တကယ့်ကို အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလှပေသည်......</p> <p>ယွမ်ယီလန် ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်။</p> <p>'မိတ်ဆွေ ကျန့် ကိုယ်တိုင် လာကြိုတာကတော့ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာကြီးပါပဲ......'</p> <p>ယွမ်ယီလန် က သရော်သလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ကျန့်ပူယီ ကလည်း အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ 'ဂူသခင် ယွမ် က အားနာတတ်လွန်းပါတယ်၊ ကြွပါ......'</p> <p>သူက အနည်းငယ် လှည့်၍ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>'ကြွပါ......'</p> <p>ယွမ်ယီလန် ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ဦးဆောင်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ထိုနေရာ၌ မျက်နှာဖြူလျော့နေသော ဂျူနီယာတစ်အုပ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စုန့်တာရင်၊ ဖာရှန်း နှင့် ကျန်လူများမှာ ထွက်ခွာသွားသော ယွမ်ယီလန် နှင့် ကျန့်ပူယီ တို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေကြလေသည်။</p> <p>'ငါ ကြားတာတော့ ဂူသခင် ယွမ် ဟာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာ ထိုက်ကျင်း နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ရတဲ့ အဆုံးစွန်နယ်ပယ် ကို ရောက်သွားပြီတဲ့၊ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ...'</p> <p>အထက်လမ်းဘက်တော်သား တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ အကဲခတ်တတ်သူများမှာမူ ကျန့်ပူယီ ၏ တည်ငြိမ်သော ပုံစံကို သတိထားမိကြပြီး ဤ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် ၏ သခင်မှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလှကြောင်း၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ယခု မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေသည်ကို တွေးတောနေကြတော့သည်။</p> <p>'ရှုး......'</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်။ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားသည်။</p> <p>ထုံထျန်းတောင်ထိပ် တပည့်တစ်ဦးမှာ မြေပြင်အနီးမှနေ၍ ဓားပျံစီးကာ ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p>'ဂျူနီယာညီလေး... ညီမလေးတို့......'</p> <p>'ရာထူးဆက်ခံပွဲ အခမ်းအနား တရားဝင် စတင်ပါပြီ......'</p> <p>'အခမ်းအနားကို စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် ယွီချင်းခန်းမ ဆီကို စနစ်တကျ ကြွရောက်ပေးကြပါ......'</p> <p>ကြည်လင်သော အသံမှာ ယွင်ဟိုင်ရင်ပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လူအများမှာ စတင်ဆွေးနွေးကြပြီး သက်တန့်တံတား ကို စနစ်တကျ ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့ရှိ ယွီချင်းခန်းမ ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။</p> <p>ယွီချင်းခန်းမ ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ...</p> <p>အဓိက အထက်လမ်းဂိုဏ်း များမှ ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံး စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု သခင်များ၊ ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်း ၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၊ ဖန်ရှန်းဂူ ၏ ဂူသခင် နှင့် အခြားသော ဂိုဏ်းငယ်များမှ လူများမှာလည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှန်ကျင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသရွေ့ နေရာတစ်ခုစီ ရရှိကြလေသည်...။</p> <p>မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင်မူ...</p> <p>တောက်ရွှမ်းနှင့် ကျန့်ပူယီ တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>တောက်ရွှမ်းသည် အစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သိရှိပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထုတ်ဖော်မပြသေးပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရာထူးဆက်ခံပွဲမှာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပေသည်...။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန် ရာထူးတက်ပြီးမှသာ... ဖန်ရှန်းဂူ က လူတွေကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခိုင်းမည် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွမ်ယီလန် သည် ယခုအချိန်တွင် ဘာမှမပြောသေးဘဲ မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ၏ ရာထူးဆက်ခံပွဲမှာ အလွန်အရေးကြီးကြောင်း သူလည်း နားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုသည် ပြဿနာရှာရန် သင့်တော်သော အချိန်မဟုတ်ပေ။</p> <p>အငြင်းပွားမှုများ အားလုံးကို... ရာထူးဆက်ခံပွဲ ပြီးမှသာ ဆွေးနွေးကြမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လီရွှန်မှာမူ ယွမ်ယီလန် ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေရင်း မလှမ်းမကမ်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အမျိုးသမီး သုံးဦးမှာ ယှဉ်တွဲ၍ ထိုင်နေကြလေသည်...။</p> <p>သူတို့မှာ လုရွယ်ချီနှင့် ကျန်မိန်းကလေး နှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်၍ မကြည့်ရဲတော့ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အထက်လမ်း ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိနေပြီး လုရွယ်ချီတို့မှာလည်း သူတို့ကြားတွင် ထိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်...။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုရွယ်ချီဖြစ်စေ၊ ကျင့်ပင်အာ ဖြစ်စေ၊ ကျန့်လင်းအာ ဖြစ်စေ၊ သူတို့အားလုံးမှာ ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>အမျိုးသမီး သုံးဦးမှာ ယှဉ်တွဲထိုင်နေကြရာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းပင် ရရှိစေသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာမူ... သူတို့၏ ရုပ်ရည်၊ သူတို့၏ အပြုအမူ (သို့မဟုတ်) သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းမှာ ယွီချင်းခန်းမ တစ်ခုလုံးရှိ ရွယ်တူများထဲတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်များ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်...။</p> <p>'မိတ်ဆွေတို့......'</p> <p>ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော တောက်ရွှမ်းသည် ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်း ကျွမ်းကျင်သူများဘက်သို့ လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>'အလုပ်များနေတဲ့ ကြားထဲကနေ အခမ်းအနားကို လာရောက်အားပေးကြတဲ့ မိတ်ဆွေအားလုံးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်...... ကျွန်တော် တောက်ရွှမ်း အနေနဲ့ တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်......'</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်း ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း အမြန်ပင် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်း ၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပူဟုန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ 'ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်း က အားနာတတ်လွန်းပါတယ်၊ အထက်လမ်းစဉ်ရဲ့ ဒေါက်တိုင်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ရာထူးဆက်ခံပွဲလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးမှာ ကျွန်တော်တို့ လာရောက်ကူညီပေးရမှာပေါ့...'</p> <p>'ကောင်းပါပြီ......'</p> <p>တောက်ရွှမ်းက ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ လူအများ ပြန်လည် ထိုင်မိသည်အထိ ခဏစောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>'ရာထူးဆက်ခံပွဲ အခမ်းအနားကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပါပြီ......'</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်း တပည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အချင်းချင်း တိုးတိုးလေး ပြောဆိုရင်း ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>'ရှုး......'</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်။</p> <p>ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်မှာ အနက်ရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ရောစပ်ထားသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခါးတွင်မူ နဂါးသတ်ဓား နှင့် အမှောင်ဆီးနှင်းဓား နှစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မီးရှူးတိုင်ပမာ တောက်ပနေကာ ထက်မြက်သော ဓားဆန္ဒ များမှာလည်း အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသည်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save