Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၆၁</h2> <h2 style="text-align: center;">နင် ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>" ဆရာ... ဆရာ... " </p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်က လီယီတောင်းကို ဇဝေဇဝါ ကြည့်ရင်း မြေးလေးကိုပါ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရ။</p> <p>" သူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက သတိလစ်သွားတာလဲ... " </p> <p>လီယီတောင်း ဝေ့ဝိုက်မနေဘဲ တည့်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်က ပြန်မဖြေဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ဆေးရုံကုတင်ဘေးရှိ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဝင်ဖြေလေသည်။ </p> <p>" ဒီနေ့ နေ့လယ် ၃ နာရီ ကျော်ကျော်လောက်မှာ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားတာပါ... ဆေးစစ်ချက်တွေ အကုန် လုပ်ကြည့်ပြီးပေမဲ့ ဘာရောဂါ အခံမှ မတွေ့ရဘူးတဲ့... "</p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေသော မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်မေးလိုက်၏။ </p> <p>" ဒုတိယထပ်က စာကြည့်ခန်းမှာ သတိလစ်သွားတာလား... "</p> <p>လီယီတောင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးက ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး... </p> <p>" ဟုတ်ပါတယ်... စာကြည့်ခန်းမှာပါ... သူ့ကို အဲဒီမှာ တွေ့ခဲ့တာ... ကျွန်မ သူ့ကို လိုက်ရှာနေတာ နည်းနည်း ကြာပြီ... စာကြည့်ခန်းထဲမှာ တွေ့တော့ လဲနေပြီ... "</p> <p>" ပုံမှန် ရက်တွေဆိုရင်ကော... သူ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ဆော့လေ့ ရှိလား... " </p> <p>လီယီတောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်မေးလိုက်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး... <br /> " ပုံမှန်ဆိုရင် စာကြည့်ခန်းကို သူ ဘယ်တော့မှ မသွားပါဘူး... ဒီနေ့ သူ ဘယ်လို ဝင်သွားလဲ ဆိုတာကိုတောင် ကျွန်မ မသိဘူး... ပြီးတော့ စာကြည့်ခန်းက သော့ခတ်မထားဘူး ဆိုပေမဲ့... ကလေး တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဖွင့်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ... " </p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်၏။</p> <p>အိမ်အကူက မှင်သွေးကျောက်ကို မတော်တဆ ပဲ့သွားစေခဲ့၍ အပြစ်ပေးခံရခြင်း ဖြစ်လျှင် ဤကိစ္စတွင် ကလေးငယ် ဤသို့ ဖြစ်သွားရခြင်းမှာ မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ တမင်သက်သက် လုပ်ရပ် ဖြစ်ရန် ရာခိုင်နှုန်း အလွန် များလေသည်။</p> <p>ကောင်လေး၏ ဝိညာဉ်ရိပ် ပတ်လည်တွင် ရစ်ခွေနေသော အနီရောင် ဖျော့ဖျော့ အငွေ့အသက်များကို လီယီတောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။</p> <p>အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးထံတွင် အနီရောင် အငွေ့အသက်များ ရစ်ပတ်နေပြီး ကောင်လေး၏ ဝိညာဉ်ကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားခြင်းပင်။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသည့်အလားပင်။</p> <p>" ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ သားလေးကို ကယ်ပေးပါနော်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်... " </p> <p>အမျိုးသမီးက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ဆက်လက် ငိုကြွေးနေလေသည်။ </p> <p>" ကျွန်မ သားလေးက လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးပါ... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ... ဟင့်... "</p> <p>အမျိုးသမီးက ငိုကြီးချက်မဖြစ်နေပြီး အနီးတွင် ရပ်နေသော ဝေ့ဝမ်ချန်၏ မျက်နှာကလည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။</p> <p>သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ </p> <p>" ဟူး... "</p> <p>" ဆရာ... ကျွန်တော့် မြေးလေး မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးရဲ့လား... " </p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန် အသံက ဖျော့တော့တော့။</p> <p>အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာတင် သူ လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သူ လုပ်ပြီးသွားခဲ့ပြီလေ...။</p> <p>အွန်လိုင်း ဆေးခန်းတွေကနေ နာမည်ကြီး ဆရာဝန် အများအပြားကို သူ ဆက်သွယ်ခဲ့ပေမဲ့... ဘယ်သူကမှ ရောဂါ အမည် တပ်နိုင်ခြင်း၊ ဒါမှမဟုတ် အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြဘူး...။</p> <p>အားလုံးက စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ ပြောကြတယ်...။</p> <p>ဒီတော့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာနဲ့ သူ အဘိုးအိုကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ရတာလေ...။</p> <p>အခုတော့... သူ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်သွားပြီ...။ သူ့မြေးလေး အသက်ရှင်ဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် သေဖို့ ဆိုတာက လီယီတောင်း ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ တကယ် ရှိနေတာ...။</p> <p>တခြား ရွေးချယ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်...။ </p> <p>ဆရာဝန်တွေရဲ့ အဆိုအရ ကလေးက သာမန် အသက်ရှူနှုန်းနဲ့ သတိလစ်နေတာလို့ ထင်ရပေမဲ့... အန္တရာယ်ကတော့ ရှိနေတယ်... အချိန်မရွေး အသက်ရှူရပ်တန့်သွားနိုင်တယ်လေ...။</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်ကို လီယီတောင်း တည်ငြိမ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကောင်လေး မိခင်၏ မျက်လုံးများကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>" ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး အပြင် ခဏထွက်နေပေးပါ... " </p> <p>စောစောက သူသာ မြင်နိုင်သည့် အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်၏။မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ဝိညာဉ်က ကောင်လေး၏ မိခင်ကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေခြင်းပင်။</p> <p>ထိုမျှမကသေးပေ။ လီယီတောင်း၏ ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း စွမ်းရည် အောက်တွင် ကောင်လေး မိခင်၏ အနောက်၌ အနီရောင် ဖျော့ဖျော့ အငွေ့အသက်ကို သူ သတိထားမိလိုက်လေသည်။</p> <p>ဒီအမျိုးသမီးက မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံနဲ့ ဝိညာဉ်မကြီးနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပတ်သတ်နေတယ်…။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရဲတင်းသော ယူဆချက် တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ကောက်ချက် မချမီ အတည်ပြုရန် လိုအပ်သေး၏။</p> <p>လီယီတောင်းက အပြင်ထွက်ပေးရန် တောင်းဆို၍ ဝေ့ဝမ်ချန် လုံးဝ မတုံ့ဆိုင်းခဲ့ပေ။ လီယီတောင်း ကူညီရန် သဘောတူလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p>မိခင်ဖြစ်သူကတော့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ဟန် ရှိသော်လည်း ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်၏။  သို့သော် လီယီတောင်းကတော့ ရိပ်မိလေသည်။</p> <p>သူမ ကြောက်နေတယ်...။ သူမ သားလေးနဲ့ ငါ့ကို နှစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမှာကို ကြောက်နေတာ...။</p> <p>သူတို့ အပြင်ထွက် တံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် လီယီတောင်းက ကုလားထိုင် တစ်လုံး ယူကာ ကောင်လေး၏ ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးနှင့် မီတာဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့၏။</p> <p>သူမက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေပြီး လီယီတောင်း ဘာလုပ်မည်ကို စူးစမ်းချင်နေပုံ ရလေသည်။</p> <p>" မင်း ငါ့ကို မြင်ရတယ် ဆိုတာ ငါ သိတယ်... ပြီးတော့ ငါ မင်းကို မြင်ရတယ် ဆိုတာကိုလည်း မင်း သိတယ်လေ... ပြီးတော့ ငါ ပြောတာတွေကို မင်း နားလည်နိုင်မယ်လို့လည်း ငါ ယုံကြည်တယ်... " </p> <p>လီယီတောင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ဤဝိညာဉ်က သူ ပြောသည်ကို ကြားနိုင်၊ မကြားနိုင် သူ မသိပေ။ သို့သော် ရမ်းသမ်း ပြောကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တကယ်လို့ သူမသာ နားလည်တယ် ဆိုရင်တော့... ငါ့ စွမ်းရည်တွေ ပိုကောင်းလာတာကို ပြသနေတာပေါ့...။</p> <p>သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ဝိညာဉ်၏ တုံ့ပြန်မှုပင်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်လေး ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>' မင်းက ငါ့ကို အမိန့်ပေးနေတာလား ' </p> <p>ဝိညာဉ်၏ ပီပြင်လှသော မျက်နှာ အမူအရာများကြောင့် လီယီတောင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သတို့သမီး၏ အကြည့်များက ရေခဲပမာ အေးစက်လာပြီး ဘေးပတ်လည်ရှိ အနီရောင် ဖျော့ဖျော့ အငွေ့အသက်များက ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p>' သူ ဒေါသထွက်နေတာလား... '</p> <p>ဒီသတို့သမီးက သနားစရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်လေး တစ်ခု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့... သေချာတာကတော့ သူက သဘောကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်မျိုး မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>အဲဒီလို ဆိုရင်တော့... ဆက်ပြီး အလျှော့ပေးမနေတော့ဘူး...။ </p> <p>ဒါက ဝိညာဉ် ဖမ်းယူခြင်း စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ဖို့ ကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။</p> <p>ဝိညာဉ် ဖမ်းယူခြင်း...။</p> <p>သက်တမ်း အနှစ် ၃၀ ကုန်ဆုံးသွား၏...။</p> <p>အနှစ် ၃၀...။</p> <p>ဒီလောက် ကုန်ကျတာက ငါ့အတွက်တော့ အေးဆေးပါ…။</p> <p>ဝိညာဉ် ဖမ်းယူခြင်း စွမ်းရည်ကို လီယီတောင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်စွမ်းအင် အတွင်း၌ ထူးခြားသော အရာတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေသည်။</p> <p>အတွေးများဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိ သတို့သမီးကို ယခုအခါ ထိန်းချုပ်နိုင်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သူမကို ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က မောက်မာပြီး ဒေါသထွက်နေခဲ့သော သတို့သမီးမှာ ယခုအခါ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>ရုန်းကန်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်သော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p>သို့သော် သူမ မည်မျှပင် ရုန်းကန်ပါစေ မည်သို့မျှ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>သူမ အမူအရာမှာ... " နင်... ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ... " ဟု မေးနေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save