Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၆၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အန္တရာယ်နှင့် သေမင်း၏ အကာအကွယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်စက် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပြည့်နှက်လျက်။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သေမင်း၏ အကာအကွယ် စွမ်းရည်က အလိုအလျောက် တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ၎င်းက ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူမှာ ချက်ချင်း အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်သည့် အနေအထားတွင် မရှိသေးကြောင်း ညွှန်ပြနေခြင်းပင်။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရောက်လာမည့် ရန်သူကို သူ ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု စနစ်က ယူဆထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>' ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ကြံရဲတာလဲ... ' </p> <p>ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံက ကြီးမားသည့် အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု၏ လက်ချက်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...</p> <p>မြှားအချို့က တံခါးကို ဖောက်ထွင်း၍ လီယီတောင်း အိပ်ရာဆီသို့ ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်နေဆဲပင်။</p> <p>ယခုဆိုလျှင် သူ၏ ကုတင်မှာ မြှားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ အိပ်ပျော်နေခဲ့မည် ဆိုပါက အကျိုးဆက်မှာ မတွေးဝံ့စရာ။</p> <p>တံခါးဘေးရှိ နံရံနောက်တွင် လီယီတောင်း ဆက်လက် ပုန်းကွယ်နေလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူများက အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံ ရလေသည်။</p> <p>သူတို့၏ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော ခြေသံများကြောင့် လီယီတောင်း မျက်နှာထား တင်းမာသွားလေသည်။</p> <p>သူတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့် ပြုလိုက်ရန် အကြောင်း မရှိပေ။</p> <p>သို့သော် သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကိုလည်း စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်၍ မရသေးသဖြင့် သေမင်းဓားသွားကို အသက်သွင်း၍ မရနိုင်သေးပေ။</p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းကာ တံခါးအနီးသို့ ခြေသံလုံလုံဖြင့် တိုးကပ်သွားလိုက်၏။</p> <p>သေချာတာကတော့ တံခါးရှေ့ တည့်တည့်မှာ သွားရပ်နေလောက်အောင်တော့ မမိုက်မဲဘူးလေ...။</p> <p>ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူများ၏ ခြေသံများ ပိုမို ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြားရချိန်တွင် လီယီတောင်း တံခါးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့သွားကာ တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>တံခါးပွင့်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူများ၏ ခြေသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...</p> <p>နောက်ထပ် မြှားသုံးစင်း ဆက်တိုက် ဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>နေပါဦး... သုံးစင်းတည်း မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...</p> <p>ပထမ မြှားသုံးစင်း အပြီးတွင် နောက်ထပ် သုံးစင်း ထပ်ဝင်လာပြန်၏။</p> <p>ပစ်ခတ်မှု ခေတ္တရပ်သွားမှ လီယီတောင်း အလျင်အမြန် ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဆုတ်လိုက်၏။</p> <p>ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူ နှစ်ဦးကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>နှစ်ယောက်စလုံးက မျက်နှာဖုံးတပ်ထားပြီး ဒူးလေး အသေးစားလေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။  သို့သော် လီယီတောင်း သူတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>သူတို့ ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် နှစ်ယောက်စလုံး ကျောထဲ စိမ့်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဘိုင်း... ဘိုင်း...</p> <p>လဲကျသံ နှစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဤလူနှစ်ယောက်မှာ အသက် ဇီဝိန်ချုပ်သွားလေပြီ။</p> <p>လက်တလော ကြုံတွေ့နေရသော အန္တရာယ် ကင်းစင်သွားသဖြင့် လီယီတောင်း အိပ်ခန်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူများ၏ အသက်ကင်းမဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းများထံသို့ အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ရဲလောက်အောင် ဒီလူတွေက တကယ့်ကို ဥပဒေမဲ့လွန်းတယ်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့... ဘယ်သူကများ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း စိတ်ထဲ၌ လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>' သူမ များလား... '</p> <p>သူမကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မိမိကို သေစေချင်သည်မှာ ယုတ္တိရှိသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့ အလျင်စလို လက်စားချေရန် လိုအပ်ပါသလား။</p> <p>' သူ ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ... '</p> <p>' ငါ့ကို လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ရှင်းပစ်ချင်လို့များလား... '</p> <p>သို့သော် ဤအချိန်လေးမှာပင်... လီယီတောင်း စိတ်ထဲ လေးလံလာရပြန်သည်။ အန္တရာယ်အငွေ့အသက် တစ်ခုကို ရလိုက်၏။</p> <p>ဟင်...</p> <p>ဤအန္တရာယ် ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော သက်တမ်းမှာ ၅၆ နှစ် မမျှော်လင့်ဘဲ လျော့ကျသွားကြောင်း လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p>ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီသို့ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>တစ်ယောက်ယောက်က အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတုန်းပဲ...။</p> <p>' ငါ ရှေ့ကို နောက်ထပ် ခြေနှစ်လှမ်းလောက် ဆက်လျှောက်လိုက်ရင်... တံခါးပေါက်မှာ ပစ်ကွင်းကောင်းကောင်း ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ... '</p> <p>' တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူသာ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားရင်... သေနတ် တစ်ချက်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ ဒူးလေး တစ်လက်ကို သုံးပြီး ငါ့ကို အသေသတ်ပစ်နိုင်တယ်... '</p> <p>' လခွမ်း... '</p> <p>' ဒါ တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ... '</p> <p>' ကြည့်ရတာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံပဲ... '</p> <p>လီယီတောင်း ချွေးစေးများ ပြန်သွားရလေသည်။</p> <p>' ကြည့်ရတာ အခုကစပြီး ငါ ပိုသတိထားမှ ဖြစ်တော့မယ်... '</p> <p>' စနစ်က အနားယူလေ့ ရှိတာရယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီလို အလားတူ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိတာရယ်ကြောင့်... ငါ့ဘဝက အချိန်မတိုင်ခင် အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်... '</p> <p>" လခွီးပဲ... " </p> <p>လီယီတောင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေး ထွေးချလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ့ရှေ့မှ အသက်ကင်းမဲ့နေသော အလောင်းနှစ်လောင်း အနီးသို့ ဆက်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲ ပြန်ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ဖုန်း ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p>" ဟယ်လို... "</p> <p>တစ်ဖက်မှ အသံမှာ ဇဝေဇဝါ။</p> <p>" ဒီည... ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လူတချို့ ရှိတယ်... ခင်ဗျား လာပြီး ရှင်းလင်းပေးဖို့ လိုတယ်... "</p> <p>တစ်ဖက်လူမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံ ရပြီး အတန်ငယ် ကြာမှသာ ပြန်လည် ဖြေကြားလာ၏။</p> <p>" အလောင်းတွေလား... "</p> <p>" ဟုတ်တယ်... " </p> <p>လီယီတောင်း အဖြေက ခပ်ပြတ်ပြတ်။</p> <p>" ဘယ်နှလောင်းလဲ... "</p> <p>" လောလောဆယ်တော့ သုံးလောင်းပဲ... "</p> <p>အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။</p> <p>" ကောင်းပြီ... သဘောပေါက်ပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ ဆယ်မိနစ် အတွင်း ရောက်လာပါ့မယ်... "</p> <p>တီ... တီ... တီ...</p> <p>တစ်ဖက်လူက ဖုန်းချသွားလေသည်။</p> <p>ချီယွီချန် က မေးခွန်း တစ်ခုချင်းစီကို ဖြေရန် ဘာကြောင့် ဤမျှ အချိန်ယူနေရသနည်း ဆိုသည်ကို လီယီတောင်း ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။</p> <p>သူက အထက်လူကြီးတွေဆီကို သတင်းပို့နေတာ ဖြစ်ရမယ်...။</p> <p>ဆယ်မိနစ် အကြာတွင် တံခါးခေါက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပထမဆုံး ဝင်လာသူမှာ ချီယွီချန်ပင်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုက အထင်းသား။</p> <p>" ခင်ဗျားက တကယ့် သေမင်းတမန်ပဲ... မကြာသေးခင်က ခင်ဗျားကြောင့် လူဘယ်နှယောက် သေခဲ့ရလဲ ဆိုတာ သိရဲ့လား... "</p> <p>ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ငါ့ကို လာမထိသရွေ့ ငါက ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူး… အေး… ငါ့လာထိရင်တော့ မိုးမီးလောင်မယ် မှတ်…။</p> <p>" ဒီမှာ အလောင်း နှစ်လောင်း ရှိတယ်... လမ်းတစ်ဖက်မှာ နောက်တစ်လောင်း ရှိသေးတယ်... အတိအကျ ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် သေချာ မသိဘူး... ခင်ဗျားတို့ သွားရှာကြည့်လိုက်... "</p> <p>" ကျွန်တော့်ဆီမှာ တခြား ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရှိဘူး... သူတို့ သုံးယောက်က ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်… အခု အကုန်လုံး သေသွားကြပြီ... "</p> <p>လီယီတောင်း၏ စကားများက ရိုးရှင်းသော်လည်း ပြင်းထန်သော သတင်းစကား တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသည့် မည်သူမဆို သေရမည် ဆိုသည်ပင်။</p> <p>ချီယွီချန် က လီယီတောင်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>တပ်ဖွဲ့ ၃၆ အနေဖြင့် လီယီတောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို မွမ်းမံရန် လိုအပ်နေလေပြီ။</p> <p>ယခုအခါ သူက သေဆုံးမှုများကို ကြိုဟောရုံ သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>သူ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေပြီလေ...။</p> <p>အရင်တုန်းက လီယီတောင်း ဆိုရင် လူတွေရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကို ကြိုဟောနိုင်ပြီး တချို့ နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး အဝေးကနေတောင် သတ်နိုင်တယ်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့... သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ဘယ်သူမဆို သေရမယ် ဟုတ်လား...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save