Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၆၅ - မင်းသေရတော့မယ်... ငါ ကယ်ပေးနိုင်တယ်...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ ကတောင်... အရည်အသွေး အလွန်မြင့်မားသော ဖောက်သည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်၊ ID : ချန်ချန်ယွီ ]</p> <p>[ သေဆုံးမှု အခြေအနေ စစ်ဆေးခြင်း - အချိန်ကြာမြင့်စွာ အနုတ်လက္ခဏာ စွမ်းအင်များနှင့် ထိတွေ့မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အသီးသီး ပျက်စီးယိုယွင်းကာ သေဆုံးမည်၊ သေဆုံးနိုင်ခြေ - ၁၀၀% ]</p> <p>[ လက်ခံသူ အနေဖြင့် ဤအရည်အသွေး အလွန်မြင့်မားသော ဖောက်သည်အား ချက်ချင်း Follow လုပ်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။ ]</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ဤလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်နေပြီဟု လီယီတောင်း ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အရည်အသွေး အလွန်မြင့်မားသော ဖောက်သည် တစ်ယောက်...။</p> <p>ထို့ပြင် " အချိန်ကြာမြင့်စွာ အနုတ်လက္ခဏာ စွမ်းအင်များနှင့် ထိတွေ့မှု " ဆိုသည့် စကားစုက အဓိပ္ပါယ်များစွာ ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>ပိုမို သိရှိနိုင်ရန် စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်၏။</p> <p>သို့သော်... သူ ရရှိလိုက်သည်က အမည်မသိ သေဆုံးရမည့် အကြောင်းရင်းပင်။</p> <p>အမည်မသိ သေဆုံးရမည့် အကြောင်းရင်း ဟုတ်လား...။</p> <p>ယခုအခါ စနစ်၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို လီယီတောင်း ကောင်းကောင်း သိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>စုံစမ်းစစ်ဆေးချိန်တွင် ဖောက်သည်၏ သေဆုံးရမည့် အကြောင်းရင်းကို မမြင်ရခြင်းမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။</p> <p>ဖောက်သည်နှင့် သူ၏ ကြားတွင် အထူး ဆက်နွှယ်မှု တစ်ခုခု ရှိနေ၍သာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p>" မစ္စတာဝေ့... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မေးလို့ ရမလားဗျ... "</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး... <br /> " ဒါက လီယီတောင်း ပါ... ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ရဲ့ တူပေါ့... ဒီနေ့ ကိစ္စအတွက် ကူညီပေးဖို့ လာတာပါ... " </p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်က ဖုန်းဆက်စဉ်ကတည်းက မှင်သွေးကျောက်နှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားသည့် အခြေအနေများ ရှိနိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်းက အဓိပ္ပာယ် ရှိလေသည်။</p> <p>" အို... ဒီလိုကိုး... ဟက်... မစ္စတာလီက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တော်တော်လေး တော်တာပဲ... ကြွပါ... အထဲဝင်ပါ... " </p> <p>ထိုလူက ပြုံးလျက် ကြိုဆိုလိုက်၏။</p> <p>ဗီလာ၏ အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်မှာ အရောင်ရင့်ရင့်များကိုသာ အဓိက အသုံးပြုထားပေသည်။ ပြတင်းပေါက် အကြီးကြီးများကိုပင် လိုက်ကာများ ဖုံးချထားသဖြင့် အိမ်ထဲတွင် သဘာဝ အလင်းရောင် အလွန် နည်းပါးလှ၏။</p> <p>သို့သော် မီးရောင်များ ရှိနေသဖြင့် အိမ်က မှောင်မည်းမနေပေ။</p> <p>သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဤသုံးထပ် ဗီလာကြီးတွင် အိမ်အကူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခြင်းပင်။</p> <p>ဒါက တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်...။</p> <p>ထိုင်လိုက်ကြပြီး ချန်ချန်ယွီက အရင် စကားစလိုက်လေသည်။</p> <p>" ခင်ဗျားတို့ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... မနေ့က မစ္စတာဝေ့ ဆက်သွယ်ပြီးနောက် ကျွန်တော့် အဖေနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီမှင်သွေးကျောက်ရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်တော့် အဖေလည်း သေချာ မသိဘူးဗျ... ကျွန်တော်တို့က ဒီအိမ်ကို တခြား တစ်ယောက်ဆီက ဝယ်ခဲ့တာ... အဲဒီတုန်းက ဒီမှင်သွေးကျောက်က ဒုတိယထပ် စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေပြီးသားလေ... "</p> <p>" နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့် အဖေ အိမ်တစ်ခုလုံးကို ပြင်ဆင်မွမ်းမံတဲ့ အခါမှာ ဒီမှင်သွေးကျောက်က အပြင်အဆင်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်လို့ ထင်လို့ ထားထားလိုက်တာ... မစ္စတာဝေ့ ဆီ မရောင်းခင်အထိ မစ္စတာဝေ့ ပြောတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးတွေ တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးဘူး... ဒါကြောင့်... "</p> <p>ချန်ချန်ယွီက သူ သိပ်မကူညီနိုင်ကြောင်း ပြသသည့် အနေဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ခဏတာမျှ ဧည့်ခန်းထဲ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ဝေ့ဝမ်ချန်က ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလေသည်။</p> <p>' ဘာမှ မသိဘူး ဟုတ်လား... ဘယ်သူ့ကို လာလိမ်နေတာလဲ... ငါက ငတုံး မဟုတ်ဘူး... '</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန် စိတ်ထဲမှ ဒေါသထွက်နေလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ လိမ်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>သူ့အဖေက မသိရင်တောင် ချန်ချန်ယွီ ကိုယ်တိုင် တစ်ခုခုတော့ သိထားရမယ်...။</p> <p>လီယီတောင်း၏ အလိုလို သိစိတ်က မှားခဲလှပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ပတ်လည်ရှိ အနုတ်လက္ခဏာ စွမ်းအင်များက သေချာပေါက် မရိုးရှင်းပေ။</p> <p>တကယ်တမ်းတော့ ဒီအရာ အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ရှင်ဟာ ချန်ချန်ယွီ ဖြစ်နေနိုင်တယ်...။</p> <p>နံရံပေါ်ရှိ နာရီလက်တံက တစ်ရွေ့ရွေ့ လည်ပတ်နေ၏။</p> <p>တစ်မိနစ်တိတိ ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်... <br /> " ခင်ဗျား သေတော့မယ်... " ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စကားလုံးများက ပြင်းထန်လှ၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူ သေဆုံးရမည့် အကြောင်းရင်းကို သူ ထည့်မပြောခဲ့သဖြင့် စနစ်က သေဒဏ် မပေးခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>ချန်ချန်ယွီနှင့် ဝေ့ဝမ်ချန် နှစ်ယောက်စလုံးက လီယီတောင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။ လီယီတောင်း၏ စကားများ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ သေချာ နားမလည်ပေ။</p> <p>ချန်ချန်ယွီ ကတော့... ပြုံးမြဲ ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက လီယီတောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းကလည်း မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် မျက်တောင် မခတ်ဘဲ တစ်မိနစ်တိတိ ကြာသွားလေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်... တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွဲထွက်လိုက်သူမှာ ချန်ချန်ယွီ ပင်။</p> <p>" ခင်ဗျား အဲဒါကို သိနိုင်တာလား... " </p> <p>" ဟက်... ခင်ဗျားကော ဘယ်လို ထင်လဲ... " </p> <p>လီယီတောင်း ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။ ယခင်ကလောက် မတည်ငြိမ်တော့ဘဲ ရှောင်လွှဲလိုသည့် အရိပ်အယောင်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်လာ၏။</p> <p>" ဟူး... "</p> <p>နောက်ထပ် ငါးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားပြန်၏။</p> <p>ချန်ချန်ယွီ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>" ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် မကူညီနိုင်ပါဘူး... အဲဒီ မှင်သွေးကျောက်မှာ ပြဿနာ ရှိတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်ရင် ဒီအတိုင်း လွှင့်ပစ်လိုက်ပါ... "</p> <p>" ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကယ်နိုင်တယ်... "</p> <p>လီယီတောင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p>ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ချန်ချန်ယွီ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူ ဘာစကားမျှ မဟသေးဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ သဘောထားက အတော်လေး ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လီယီတောင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင်တော့ ဝေ့ဝမ်ချန် တစ်ယောက် ပြာယာခတ်လာတော့၏။</p> <p>ဒီအတိုင်း ပြန်သွားကြတော့မလို့လား...။</p> <p>မြေးလေးကကော...။</p> <p>သူ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လီယီတောင်းက သူ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဝေ့ဝမ်ချန် အံကြိတ်ကာ လီယီတောင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ နှစ်ယောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ချန်ချန်ယွီက လေလျော့သွားသော ပူဖောင်းပမာ ဖြစ်သွားပြီး... <br /> " ခင်ဗျား နိုင်ပါတယ်ဗျာ... ပြန်ထိုင်ပါဦး... " ဟု မချိတင်ကဲ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>" ကျွန်... ကျွန်တော် ဒီမှင်သွေးကျောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြပါ့မယ်... "</p> <p>ကျန်းမြို့၏ အမှတ် ၁ ဆေးရုံ... </p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်၏ မြေးလေး ရှိနေသော အဆင့်မြင့် သီးသန့် လူနာခန်း အပြင်ဘက်တွင်... </p> <p>သူနာပြု တစ်ဦးက ဆေးလင်ဗန်း တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆရာဝန် တစ်ဦးနှင့် အတူ စင်္ကြံလမ်း အဆုံးမှ လျှောက်လာနေလေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤသူနာပြုမလေးမှာ အတော်လေး စိုးရိမ်နေပုံ ရပြီး ဆေးလင်ဗန်းကို ကိုင်ထားသော လက်များပင် တုန်ယင်နေ၏။</p> <p>သူမ၏ အနောက်နားမှ ကပ်ပါလာသော ဆရာဝန်ကတော့ အလွန် တည်ကြည်သော မျက်နှာထား ရှိနေလေသည်။</p> <p>" ဘာလုပ်မလို့လဲ... ခုနကပဲ ဆေးလဲပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား... " </p> <p>သူတို့ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် သက်တော်စောင့် တစ်ဦး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>သက်တော်စောင့်တွင် အလုပ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။ လူနာခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသူ မည်သူ့ကိုမဆို တားဆီးရန်ပင်။</p> <p>ကလေး၏ ဖခင်အရင်း အပါအဝင် မည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ခွင့်မပြုပေ။</p> <p>အခန်းထဲတွင်တော့ ကလေး၏ အဖွားက ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေလေသည်။</p> <p>အခန်းထဲတွင်လည်း နောက် သက်တော်စောင့် တစ်ဦး ရှိနေသေး၏။ သူက ဝေ့ဝမ်ချန်နှင့် အတူ ဆယ်နှစ်ကြာ အလုပ်လုပ်လာခဲ့ပြီး အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော ဝေ့ဝမ်ချန်၏ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဝေ့ဝမ်ချန်က ယနေ့ သူ၏ မြေးလေးကို စောင့်ရှောက်ရန် သူ့ကို အထူး တာဝန်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>တံခါးဝရှိ သက်တော်စောင့်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံရသဖြင့် သူနာပြုမလေးက ဘေးရှိ ဆရာဝန်ကို အကူအညီတောင်းသလို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူမက စိုးရိမ်တကြီး လေသံဖြင့်... <br /> " ဟိုလေ... ခုနက ဆေးလာထိုးပေးတုန်းက လူနာရဲ့ သွေးပေါင်ချိန် မငြိမ်တာ သတိထားမိလို့ပါ... "</p> <p>" အဲဒါ ဆရာဝန်ကို သွားပြောပြတော့ ဒေါက်တာဝမ်က လာကြည့်ပေးမလို့ အတူတူ လိုက်လာတာပါ... "</p> <p>" ဒေါက်တာဝမ်... လူလေးရဲ့ တာဝန်ခံ ဆရာဝန်က ဒေါက်တာလျို မဟုတ်ဘူးလား... ဒေါက်တာဝမ် က ဘယ်လိုလုပ် ပါလာတာလဲ... "</p> <p>ဤနေရာအရောက်တွင်တော့ သက်တော်စောင့်မှာ အတော်လေး သတိထားလာမိလေပြီ။</p> <p>သူတို့အတွက်တော့ ပုံမှန် မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေတိုင်းက ပြဿနာပဲလေ...။</p> <p>ထို့ပြင် သူနာပြုမလေး စိုးရိမ်နေသည်ကို သူ အသေအချာ ခံစားမိလေသည်။</p> <p>ပြီးတော့ ဒီ ဒေါက်တာဝမ် ဆိုတဲ့ လူက ဘယ်လို ကြည့်ကြည့် တကယ့် ဆရာဝန်နဲ့ မတူဘူး...။</p> <p>ဒီလူဆီကနေ တအား အန္တရာယ်များတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်နေတယ်...။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူ သတိထားမိနေသော်လည်း တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>" ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... "</p> <p>ခပ်အုပ်အုပ် သေနတ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>တံခါးဝရှိ သက်တော်စောင့်မှာ လက်နက် ဆွဲထုတ်ချိန် မရလိုက်ဘဲ သတိလစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကြောင့် သူနာပြုမလေး စူးကနဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော် လူသတ်သမားက ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သဖြင့် အသံတိတ်သွားရလေသည်။</p> <p>" ဒိုင်း... ဒိုင်း... "</p> <p>ဆရာဝန်က သူမကို အနောက်ဘက်မှ တေ့ပစ်သတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ပိတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ဆရာဝန် ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားသော လူသတ်သမားက ကျည်ကုန်သွားသော ကျည်အိမ်ကို အသစ်တစ်ခုဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ လဲလှယ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p>


Save