Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၆၇ - လှည့်ကွက်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။</p> <p>ချန်ချန်ယွီ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်ကလည်း ခေါင်းမော့လာပြီး လီယီတောင်းကို အကဲခတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အထင်အမြင်များ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။</p> <p>' သူက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင်... ထူးခြားနေတာလား... '</p> <p>' အစ်ကိုယီတောင်း၊ အစ်ကိုယီတောင်း... '</p> <p>' သေမင်းတမန်... အစ်ကိုယီတောင်း... '</p> <p>' သူက တကယ်ပဲ သေမင်း ဝင်စားတာများလား... '</p> <p>" တီတီ... တီတီ... "</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဖုန်းမြည်သံ တစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ရုတ်တရက် ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်၏။ သူ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပုံ ရပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>" ဟယ်လို... "</p> <p>" သူဌေး... ပြဿနာ တက်ပြီ... "</p> <p>ဖုန်းထဲမှ ဩရှရှ အသံတစ်ခုကို လီယီတောင်း ကြားလိုက်ရ၏။ ဝေ့ဝမ်ချန် မျက်မှောင် ပိုကြုတ်သွားလေသည်။</p> <p>" အင်း... "</p> <p>" ကောင်းပြီ... "</p> <p>" ကောင်းပြီ... အင်း... "</p> <p>" ငါ အခု ပြန်လာခဲ့မယ်... "</p> <p>ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ဝမ်ချန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လီယီတောင်းကို ကြည့်ကာ... <br /> " ဆရာ... ဆေးရုံမှာ ပြဿနာ တက်လို့တဲ့... " ဟု အားနာသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်၏။</p> <p>ဆေးရုံမှာ ဘယ်သူက ပြဿနာ သွားရှာလဲ ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ...။</p> <p>နှစ်ယောက်သား ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်၍ ချန်ချန်ယွီ ပို၍ စိုးရိမ်သွားလေသည်။ သို့သော် သူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟသေးပေ။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်သွားမည်ကို တားချင်သော်လည်း နှုတ်မှ အသံတစ်သံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် လွန်ဆွဲနေမှုများ အပြည့်။</p> <p>၎င်းကို လီယီတောင်းက အကဲခတ်နေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများ ပြိုကျသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း လီယီတောင်း သိလိုက်လေသည်။</p> <p>သိပ်မကြာခင် ငါတို့ကို ဆက်သွယ်လာလိမ့်မယ်...။</p> <p>လီယီတောင်းနှင့် ဝေ့ဝမ်ချန်တို့ လူနာခန်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် တံခါးဝ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ သွေးအိုင်ကြီး တစ်အိုင်က အထင်းသား။</p> <p>ကုတင်ဘေး၌ ဘယ်ဘက်ပခုံးတွင် ပတ်တီးစည်းထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် သေနတ် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သက်တော်စောင့် တစ်ဦး ထိုင်နေလေသည်။</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်၏ မြေးလေးကတော့ လူနာကုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေလေသည်။</p> <p>ကောင်လေး၏ အထက်တွင်တော့ လီယီတောင်း တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်သော မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ် ရှိနေ၏။</p> <p>ထို့ပြင် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်ငယ်လေး တစ်ခုကို အနီရောင် အငွေ့အသက်များက တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံလာနေသည်ကိုလည်း တွေ့ရလေသည်။</p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကောင်လေးကို မကြာမီ အပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံသွားတော့မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p>အပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံသွားသည့် အချိန်တွင် ရလဒ်က မည်သို့ ဖြစ်မည် ဆိုသည်မှာ အတော်လေး ရှင်းလင်းနေလေသည်။</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန်က သက်တော်စောင့် အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး ပခုံးကို နှစ်ချက်ခန့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>" သွား... ဒဏ်ရာကို သွားကုလိုက်ဦး... ဒီမှာ ငါ ရှင်းလိုက်မယ်... " </p> <p>" ဟုတ်ကဲ့ " </p> <p>ယခုအခါ လူနာခန်းထဲတွင် လီယီတောင်းနှင့် ဝေ့ဝမ်ချန် နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။</p> <p>မီးဝင်းဝင်းတောက် မတတ် မျက်လုံးများဖြင့် ဝေ့ဝမ်ချန်က ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်၏။ သူ့လေသံတွင် ဒေါသရိပ်တို့ လွှမ်းလျက်။</p> <p>" ဆရာ... ဒါ သူမ လက်ချက်လား... "</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>" သူမ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါဆို ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ... " </p> <p>" ကျွန်တော်လည်း အဖြေတော့ မရှိသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီတိုက်ခိုက်တဲ့ သူတွေက ကလေး သေဖို့လောက်ကိုပဲ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် သိတယ်... " </p> <p>ကလေးငယ် အပေါ် ဤမျှ ရဲတင်းစွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းက ၎င်းမှာ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိသော မိသားစုများ အကြားရှိ သာမန် ရန်ငြိုးတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေလေသည်။</p> <p>သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်က ကလေးကို တိတ်တဆိတ် အန္တရာယ် ပေးရန်သာ ဖြစ်ပါက ဤမျှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ရပ်မျိုးဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖော်ထုတ်ပြရန် အကြောင်း မရှိပေ။</p> <p>တိုက်ခိုက်သူများက ကလေး၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို သိရှိထားပြီး အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော သဘာဝလွန် အင်အားစုများ... လီယီတောင်း တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သတို့သမီး ပုံရိပ်ကဲ့သို့သော အရာများကို ရှင်းလင်းရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လီယီတောင်း ယုံကြည်ထားလေသည်။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များက လီယီတောင်း၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို လမ်းကြောင်းလွှဲရန် ရည်ရွယ်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ဒီအခြေအနေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီ...။</p> <p>ဝေ့ဝမ်ချန် ဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p>' အဲဒီအိမ်ကို ဘာတွေ စိတ်ရူးပေါက်ပြီး ဝယ်မိလဲကွာ… ရှုပ်လိုက်တဲ့ သောက်ပြဿနာတွေ… ‘ </p> <p>သူ့ခမျာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်လိုက်ရာမှ  ရှုပ်ထွေးမှု ဝင်္ကပါကြီး တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေလေပြီ။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ အဘိုးအိုထံ အကူအညီ မတောင်းခဲ့လျှင်၊ လီယီတောင်း၏ အကူအညီကို မယူခဲ့လျှင်၊ အကယ်၍ သူသာ ဤကိစ္စ၏ ကြီးလေးမှုကို သတိမပြုမိခဲ့လျှင်... သူ အလွန် ချစ်ရသော မြေးလေးမှာ နတ်ဘုရားတို့ထံ ရောက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် လီယီတောင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။<br /> " ခင်ဗျား မြေးလေးရဲ့ အခြေအနေက စိုးရိမ်ရတယ်... ပြီးတော့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ မှင်သွေးကျောက်ရဲ့ ပဟေဠိကို ကျွန်တော်တို့ နားလည်နိုင်ဖို့ ဆိုတာလည်း မသေချာသေးဘူး... "</p> <p>" ဒီမှာပဲ နေပြီး တခြား သူတွေ ဒီအခန်းထဲ မဝင်လာအောင် သေချာ စောင့်ကြည့်ထား... ခင်ဗျား မြေးလေးရဲ့ ကုတင်နဲ့ ခပ်ခွာခွာ နေပြီး သူ့ကို ဘာမှ သွားမထိနဲ့... အခန်း ပြောင်းဖို့လည်း မတောင်းဆိုနဲ့... ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ်... "</p> <p>လီယီတောင်းက အဘိုးအိုကို အကူအညီ တောင်းရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုတွင် ကောင်လေးကို ရစ်ပတ်နေသော ကြက်သီးထဖွယ် အနီရောင် အငွေ့အသက်များကို ယာယီ ဖယ်ရှားပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထား၏။</p> <p>လောလောဆယ်တော့ ချန်ချန်ယွီ မှာ စောင့်ဆိုင်းရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။</p> <p>" သဘောတူပါတယ်... ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ အချိန်မှာ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ဆရာ့ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... " </p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လူနာခန်း တံခါး ပွင့်လာပြီး လီယီတောင်းတို့ နှစ်ဦးသား မျက်လုံးပြူးသွားရလေသည်။</p> <p>ချန်ချန်ယွီ...။</p> <p>သူ တကယ်ကြီး ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတာလား...။</p> <p> </p>


Save