Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၃၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘဝတစ်ခုလုံးကို ထိုးထွင်းမြင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်ခုန်း၏ ဗုဒ္ဓအမျက်တော် မီးလက်သီးက ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်မှ စွမ်းအားကို ထုတ်ယူ အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဓားကန့်လန့်ကာနှင့် လီယွမ် ပညာရပ်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူ၏ အဓိက စွမ်းအားမှာ ကမ္ဘာငယ်မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီယွမ်၏ “အပျော့ဖြင့် အမာကို အောင်နိုင်ခြင်း” အာနိသင်ကြောင့် ၎င်းက ကမ္ဘာငယ်နှစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဖန်ခုန်းထံသို့ သူ၏ကိုယ်ပိုင် နည်းစနစ်ဖြင့်ပင် ပြန်လည်ရိုက်ခတ်လိုက်ခြင်းနှင့် သဏ္ဌာန်တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>အရှိန်မှာမူ... ဖန်ခုန်း၏ မူလမီးလက်သီးထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆမျှ ပိုမြန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးလက်သီးကြီး ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာချိန်တွင် နားကွဲလုမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု လေထုထဲ၌ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အလံတစ်ရာခန့် မြင့်သော လေဖိအားလှိုင်းကြီးက ရွှံ့နွံများ၊ မြက်ပင်များနှင့် အပျက်အစီးများကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားစေသော်လည်း၊ ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဓားကန့်လန့်ကာက မဖောက်ထွင်းနိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ပိတ်ဆို့ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ရေကြည်ကန်နှင့် ဖန်ခုန်းမှလွဲ၍ အခင်းဖြစ်ပွားရာရှိ အရာအားလုံး ဘာမှ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>[ ကောင်လေး... ဒါက လီယွမ်ရဲ့ အခြေခံအဆင့် မဟုတ်ဘူးမလား ]</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင်၏ အသံက ချန်ဟွိုက်အန်၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>[ ငါ မင်းကို လီယွမ် သင်ပေးတာ အခုလေးတင် ရှိသေးတယ်။ မင်းက ကျွမ်းကျင်သွားပြီလား... ]</p> <p> </p> <p>[ ပြီးတော့ မင်းမှာ ရွှေလက်ချောင်း မပါဘူးဆို... ငါတော့ မယုံဘူး။ ကောင်လေး။ မင်းက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှင်သန်လာတဲ့ အဘိုးကြီးကို လိမ်နေတာပဲ... ]</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကျန်း၊ ခင်ဗျား မှားနေပြီ။ ဒါက ရွှေလက်ချောင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာအိုခန္ဓာကိုယ်ကြောင့်ပါ။ မူလတာအိုခန္ဓာလေ။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်၏ အမူအရာမှာ အလွန်တည်ကြည်နေ၏။ အကြောင်းမှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်တိုင် ဘုန်းတော်ကြီးအိုမှာ မသေဆုံးသေးသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>[ ဘာ။ မင်းမှာ တကယ်ပဲ မူလတာအိုခန္ဓာ ရှိတာလား...]</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါက ရှားလို့လား။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သာမန်ပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင်၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကြီးမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတောအတွင်း ဖန်ခုန်းသည် ကမ္ဘာငယ်စွမ်းအားကို မိမိကိုယ်တွင်းသို့ ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီး အလံတစ်ရာမြင့်သော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ မူလတာအိုခန္ဓာ။ မင်းမှာ အဲဒါရှိတာလား...]</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင်က တတွတ်တွတ် ဆက်ပြောနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>[ ကောင်လေး... မင်းသိလား။ ချင်းယွန်ဘုံမှာ ပထမဆုံး အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်း နိုင်ခဲ့တဲ့သူဟာ မူလတာအိုခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့တာ။ သူ့ကို ပထမအင်မော်တယ်ဆိုပြီးတော့ ခေါ်ကြတယ်။ အခုဆို သူ အင်မော်တယ်ဘုံမှာ ကောင်းကင်ဘုရင် ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဒါက မင်းမှာလည်း အင်မော်တယ်အဖြစ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အလွန်များနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ... ]</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဘုရင်။ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ဟုတ်လား...” ချန်ဟွိုက်အန် မျက်တောင် ခတ်လိုက်၏။ “နေပါဦး... အထက်ဘုံက အင်မော်တယ်တစ်ယောက်မှ ချင်းယွန်ဘုံကို ဆင်းမလာဖူးဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>[ မလာဘူး ]</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင်၏ ငြင်းဆိုချက်မှာ ပြတ်သားလှသည်။</p> <p> </p> <p>[ ချင်းယွန်ဘုံနဲ့ အင်မော်တယ်ဘုံကြားမှာ အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေပုံပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းသွားပြီဆိုရင် အောက်ကို ပြန်ဆင်းလာလို့ မရတော့ဘူး။ ငါ ထင်တာတော့ ဒါက တကယ်တမ်း ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ။ တကယ်လို့ အင်မော်တယ်တွေက သူတို့စိတ်ကြိုက် ဆင်းလာလို့ရမယ်ဆိုရင် ချင်းယွန်ဘုံကြီး ရှုပ်ထွေးကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား ]</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ချင်းယွန်ဘုံက ကျင့်ကြံသူတွေက အင်မော်တယ်တွေကို ဆက်သွယ်လို့ရသေးလား။”</p> <p> </p> <p>[ အရင်ကတော့ ရဖူးတယ် ]</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင်၏ လေသံမှာ မသေချာသလို ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>[ ဟိုးတုန်းက ပုံပြင်တွေကို ငါမှတ်မိသေးတယ်။ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေး အင်မော်တယ်တွေဆီကနေ အိပ်မက်ထဲမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ နည်းစနစ်တွေ ရရှိခဲ့ကြတယ်ဆိုတာမျိုး... ဒဏ္ဍာရီတွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင် အဲဒါက အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပျက်တယ်လို့ မကြားမိတော့ဘူး ]</p> <p> </p> <p>“ဘာအကြောင်းပြချက်ရှိလို့လဲ။” ချန်ဟွိုက်အန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ ငါလည်း မသိဘူး။ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတာပဲ။ ပြီးတော့ အင်မော်တယ်အဖြစ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်ကလည်း နည်းသထက် နည်းလာတယ်။ နောက်ဆုံး တစ်ယောက် တက်လှမ်းသွားခဲ့တာတောင် ထောင်စုနှစ် အတော်ကြာနေပြီ ]</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့... ဘယ်သူမှ ဆက်သွယ်မလာတာရယ်၊ ဘယ်သူမှ ပြန်မလာတာရယ်ရဲ့ တကယ့် အကြောင်းရင်းက အပေါ်က အင်မော်တယ်တွေအားလုံး... သေကုန်ကြလို့ဆိုရင်ရော။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူက ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်တာပါ အစ်ကိုကြီးရာ။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ယခုအခါ ချန်ကျန်းဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်အောင် စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် အသွင်ဆောင်ထားသော ဆရာတော် ဖန်ခုန်းက သူ၏ လက်ဖဝါးကို အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးမှာ ကောင်းကင်ပြိုကျလာသည့်အလား၊ ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင်၏ လက်ဝါးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အင်အားနှင့်အတူ ကျဆင်းလာသည်။ သူ ဖန်တီးထားသည်မှာ သာမန် ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာငယ်စွမ်းအားကို စုစည်းကာ ဖန်တီးထားသည့် ဗုဒ္ဓ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်အနေဖြင့် ၎င်းမှာ မည်သည့်ဗုဒ္ဓ ဖြစ်သည်ကိုမူ မသိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကမ္ဘာနှစ်ခုမှာ ဒဏ္ဍာရီချင်း မတူညီကြပေ။ သို့သော် တစ်ခုတော့ ရှင်းနေ၏။ ဟင်းလင်းပြင် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိသော ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ထိုနည်းစနစ်ကို သုံးနေခြင်းမှာ အစွမ်းကုန် ပုံအောနေခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ ၎င်းတွင် စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓတစ်ပါး၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>[ ကောင်လေး... အဲဒီလို တောက်ပနေတာတွေကို ကြည့်ပြီး မကြောက်သွားနဲ့ဦး။ ငါ အပြင်က ဖြစ်ပျက်နေတာကို မမြင်ရသေးပေမဲ့ ခံစားလို့ရတယ်။ ဖန်ခုန်းက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအင်အားကို သုံးနေတာ။ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းလိုက်... ]</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ချန်ဟွိုက်အန်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားနည်းချက် ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ပါးပါးနပ်နပ်နဲ့ အနိုင်ရနိုင်ရင် ဘာလို့ အားအင်တွေ အလကားဖြုန်းနေရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့... ကြာစိမ်းဓားသိုင်းကျမ်းထဲမှာ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့ ဓားကွက်မျိုး မပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခြားတစ်ဖက်က ကြည့်လျှင် အားနည်းချက်ကို ထိုးထွင်းမြင်နိုင်ခြင်း ဆိုတာက အချိန်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ အချိန်ကို နှေးကွေးအောင် လုပ်နိုင်ရင် အပြည့်စုံဆုံး ပညာရပ်မှာတောင် ဟာကွက်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>ငြိမ်သက်နေသော ရေကဲ့သို့ နှလုံးသားဖြင့် ချန်ဟွိုက်အန်သည် ဓားကို ကျောနောက်တွင် ထားလျက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည့် ခဏတွင်၊ ကောင်းကင်ယံမှ သူတော်စင် ကဗျာတစ်ပုဒ် ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့နေရသော လမင်းက ဟိုးရှေးယခင် အတိတ်ကာလကိုလည်း လင်းထိန်ခဲ့ဖူးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဆဋ္ဌမမြောက် ဓားကွက် - ခေတ်အဆက်ဆက်ကို ထွန်းလင်းစေသော လမင်း။</p> <p> </p> <p>စကားလုံးများ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် လရောင်က တောက်လောင်နေသော နေမင်းကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးမှာ ကြည်လင်သွား၏။ လောကကြီးမှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကြေးမုံတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကြေးမုံကမ္ဘာအတွင်း၌...</p> <p> </p> <p>ဖန်ခုန်းနှင့် ဓားကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်ရှိ ကြည့်ရှုသူများမှာပင် အလွန်အမင်း နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရှိနေကြသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ သူက ဘုန်းတော်ကြီး၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို တစ်စေ့တစ်စောင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံမရှိသော ကိုရင်ငယ်ဘဝမှသည် ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ လေးစားခြင်း ခံရသော အကြီးအကဲဘဝအထိပင်။ သူက သုတ်တော်များကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ကိုယ်ဟန်များကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ဟာကွက်များကို ပြင်ဆင်ရန် မမောမပန်း ကြိုးစားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ဗုဒ္ဓ၏ စစ်မှန်သောခန္ဓာကိုယ်ကို ခေါ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည့် ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပုံရိပ်အစအနများက ချန်ဟွိုက်အန်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခဏအတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နီမြန်းသော ချည်မျှင်နှစ်မျှင်က ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်လက်ဝါးမှ ဘုန်းကြီး၏ ရင်ဘတ်အထိ သွယ်တန်းနေပြီး လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရောယှက်နေကြသည်။ ထိုနီမြန်းသော လိုင်းများမှာ လှိုင်းထနေသော ရေကဲ့သို့ တုန်ခါနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးမှာ နှေးကွေးစွာ ဆက်လက်ကျဆင်းလာဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ...</p> <p> </p> <p>လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် နီမြန်းသော ချည်မျှင်များ ဆုံသည့်နေရာကို အသာအယာလေး ထိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးရှသော ဆွဲဖြဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာဦးစွမ်းအားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြီးကျယ်လှသည့် ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးမှာ စက္ကူချပ် တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှေးကွေးနေသော ကမ္ဘာမှာ ချန်ဟွိုက်အန်၏ အသိအမြင်အတွင်း၌သာ တည်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် အချိန်မှာ လုံးဝကို နှေးမသွားပေ။ ကြည့်နေသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင်မူ ရိုးရှင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီး ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာသည်။ မြေပြင်ကြီး တုန်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ ဓားကို တစ်ချက် လှုပ်လိုက်ရုံမျှဖြင့်...</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးကြီး ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် တောက်ပသော အစအနများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“...အဲဒီတိုက်ကွက်က တော်တော်ကြမ်းတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်သည် မှင်တက်နေသော ဖန်ခုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ စွမ်းအားတန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကျဆင်းသွားသည်။ အလွန်ကောင်းမွန်သော တိုက်ကွက်ဖြစ်သော်လည် ထိုတိုက်ကွက်မှာ ခဏခဏ သုံး၍ရသော အမျိုးအစား မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးမှာ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။ ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာဦး စွမ်းအားများ စီးထွက်လာ၏။ ဖန်ခုန်းက ချက်ချင်းပင် ပညာရပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ကမ္ဘာငယ်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး အပိုင်းအစတစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ထိုအရာမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်စေသည့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာပင်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်...</p> <p> </p> <p>ဘုန်းတော်ကြီးက ရင်ဘတ်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ဓားက... ပုံရိပ်ယောင်တွေကို ထိုးထွင်းမြင်နိုင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး။” ချန်ဟွိုက်အန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီသခင်က အချိန်ရဲ့ စီးဆင်းမှုအပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး မင်းရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ထိုးထွင်း မြင်လိုက်တာပါ။”</p> <p> </p> <p>ဖန်ခုန်း၏ အမူအရာမှာ ပုံပျက်သွား၏။ တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်တကြား သတိရသွားပုံရသည်။ သူ ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်လိုတော့ပေ။ သူက ခရမ်းရွှေရောင် ကသိုဏ်းသင်္ကေတ ဝတ်ရုံကို ခြုံလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...” ချန်ဟွိုက်အန်က ဘုန်းတော်ကြီး ရပ်ခဲ့သော နေရာလွတ် စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက မင်းရဲ့ဘဝကို မြင်ပြီးပြီဆိုရင် မင်းက ငါ့ထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တစ်ဆင့် မသာမချင်း ဘယ်တော့မှ ငါ့ဓားကနေ လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“တောက်ပသော လမင်းက ထျန်ရှန်းတောင်တန်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အဆုံးမရှိသော တိမ်တိုက်များနှင့် ပင်လယ်ပြင်ထက်ဝယ် တည်ရှိနေတယ်...”</p> <p> </p> <p>သူ ဓားကို မဆွဲထုတ်ခဲ့ပေ။ လရောင်မှာသာ သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြင့်တက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်း ရှည်လျားသော လေပြည်က ကျောက်စိမ်းလမ်းကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားတယ်...”</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ် ကဗျာတစ်ပုဒ် အဆုံးသတ်သွား၏။ ထိုလရောင်က ကောင်း</p> <p>ကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ပြေးနေသော ပုံရိပ်နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save