Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၃၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျက်နှာသာပေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> [ သင်သည် ဆရာတော် ဖန်ခုန်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ဖြောင့်မှန်သောလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ အပိုင်းအစ ၁၀၀ ရရှိပါသည်။ တိုက်ကွက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မည်သည့်ပစ္စည်းမှ ကျလာခြင်းမရှိပါ ]</p> <p> </p> <p>“ပစ္စည်းတွေ တစ်ခုမှ မကျတော့ဘူးလား။ အေးပါ... ရတယ်လေ။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တကယ့်ပြိုင်ဘက်များမှာ သူတော်စင် ယွိယောင်နှင့် ဆရာတော် ဖန်ယဲ့ ကဲ့သို့သော မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများ ဖြစ်သည်။ အန္တိမအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုသည်ပင် သူ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ရတနာနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ကြေမွသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ရတနာအဆင့်ရှိသော ဓားသန္ဓေသားလောင်း တစ်ခုကို စနစ်တကျ စတင်သွန်းလုပ်ခြင်းက ပို၍မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်အရောင်းဆိုင်ကို မစစ်ဆေးဖြစ်သည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ရာ ကောင်းနိုးရာရာ တစ်ခုခုများ အသစ်ရောက်နေမလားဟု သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အဓိက ရန်သူကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ ဖြစ်သလို လီကျစ်ဖျင် တစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> [ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ - နေဝင်ချိန်ဝရဇိန်လက်နက်။ ဈေးနှုန်း - ဖြောင့်မှန်သောလမ်းစဉ် အပိုင်းအစ ၁၅၀၀၀၊ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၁၀၀၀ ]</p> <p> </p> <p> [ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ရတနာ - ဗုဒ္ဓဝရဇိန်လက်ချောင်းရိုး။ ဈေးနှုန်း - အပိုင်းအစ ၅၀၀၀၀၊ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀၀၀ ]</p> <p> </p> <p> [ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ - သုံးလောကဝိညာဉ်နွယ်ပင်။ ဈေးနှုန်း - အပိုင်းအစ ၁၂၀၀၀၊ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၁၂၀၀ ]</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူအရောင်းဆိုင်က အသစ်များ တိုးလာရုံသာမက ယခုအခါ ဝိညာဉ်ရတနာ (၉)မျိုးအထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ရှိအပိုင်းအစ အရေအတွက်အရဆိုလျှင် ၎င်းတို့အနက် တစ်ခုကိုမျှ ဝယ်ယူနိုင်ရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲပင်။ သို့သော်လည်း ဖြောင့်မှန်သောလမ်းစဉ် အပိုင်းအစများကို ရှာဖွေရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည်။ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ သို့မဟုတ် ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တပည့် အချို့ကို ရှာပြီး သတ်လိုက်ရုံသာ။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့က အပိုင်းအစများကို အမြောက်အမြား ပေးရုံသာမက တကယ့်ကို ပိုလျှံနေအောင် ပေးတတ်ကြသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်သည် တစ်ချိန်က ငြိမ်းချမ်းရေးကို မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ထိုမြင့်မြတ်နယ်မြေနှစ်ခုဆီသို့ သွားကာ “ရေစက်” အချို့ကို သွားရောက်ဖန်တီးချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒများ တားမရဆီးမရ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ... ကျွန်တော် နှိမ့်ချစွာ တောင်းဆိုပါရစေ။ ဓားဝိညာဉ်ကို ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေဆီ ပြန်ပေးပါ။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့ ဘယ်လို အရင်းအမြစ်ကိုမဆို ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ဖန်ခုန်းနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်နေစဉ်အတွင်း လီကျစ်ဖျင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် တိုက်ပွဲအပြီးတွင်မူ ချန်ဟွိုက်အန်၏ ရှေ့၌ ဒူးထောက်ကာ အသနားခံနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း သတ္တိမအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူက ချန်ဟွိုက်အန်လောက် မသန်မာသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာတော့ ရှိသေးသည်။ ထိုအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးက မိမိကိုယ်မိမိ ဒူးထောက်ခြင်းမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းမှ စီနီယာများအပေါ်တွင်သာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကဲ့သို့ လူမျိုးကို စိတ်ရင်းမပါဘဲ ဒူးထောက်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ ယခုလုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ မည်မျှအထိ စိတ်ရင်းမှန်ကြောင်း သက်သေ ပြနေခြင်းပင်။ ချန်ဟွိုက်အန်မှာ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။ သူက ကြေးခွံနက်ဓားကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လက်ခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ဂိုဏ်း တည်ထောင်သူနဲ့ပဲ စကားပြောလိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ထိုဓားကို ငေးငိုင်စွာ ယူလိုက်သည်။ သူ စကားမပြော နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> [ လီကျစ်ဖျင်၊ ငါ မင်းကို ဘာတွေ သင်ပေးခဲ့လဲ။ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေက ဘယ်တုန်းက တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အတင်းအဓမ္မ လုယူတတ်တဲ့ အမျိုးအစား ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဒီနေ့ ငါ ဖြစ်နေလို့ မင်းက ဓားဝိညာဉ်ကို အတင်းတောင်းဆိုနေတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် မင်း လိုချင်တဲ့ ကံကြမ္မာတစ်ခုအတွက် တခြားတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး လုယူတော့မှာလား... ]</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးကြီး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီကျစ်ဖျင် မျက်ရည်ပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ သူက စကားများ ထစ်ငေါ့လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော် ကျန့်ဝူရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို အမြဲတမ်း လိုက်နာခဲ့ပါတယ်။ လုယက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် လူသတ်ဖို့ စိတ်ကူးမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ဓားဝိညာဉ်က ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်နေလို့ပါ။ အပြင်လူ တစ်ယောက်က ဘိုးဘေးကြီးကို ခေါ်သွားတာကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p> [ အပြင်လူ ဟုတ်လား။ မင်းကရော အပြင်လူ မဟုတ်လို့လား... ]</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင် မှင်တက်သွား၏။ </p> <p> </p> <p>ငါ ဘယ်တုန်းက ကျန့်ဝူအတွက် ပြင်ပလူ ဖြစ်သွားရတာပဲ။ ဘိုးဘေးကြီးက... ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး အတွက်နဲ့ ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်တော့မှာလား။</p> <p> </p> <p> [ ဟိုးအရင်တုန်းက နာမည်မရှိတဲ့ ဂိုဏ်းလေးတစ်ခုကနေ မင်းကို ငါ ကောက်ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းကလည်း ကျန့်ဝူရဲ့ မြေပေါ်မှာ မွေးလာတာ မဟုတ်ဘူးမလား... ]</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်က ရုတ်တရက် အလင်းပွင့်သွားသကဲ့သို့ ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကြည့်ကာ သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ကျွန်တော်တို့က ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးကို ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရမယ်ပေါ့။ သူက ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဖြစ်လာရင် ဓားဝိညာဉ်ကို ဆောင်ထားတာက ဘိုးဘေးကြီးကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာသလိုမျိုး ဖြစ်မှာပဲပေါ့။ ဟုတ်သားပဲ...”</p> <p> </p> <p> [ ပေါက်ကရတွေ... ငါပြောတာက ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးက ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေးရဲ့ နောက်ကို လိုက်သင့်တယ်လို့ ပြောတာ... ]</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို...”</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင် အံ့အားသင့်လွန်း၍ အော်ဟစ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေက ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ကျန့်ဝူလေ... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့က...”</p> <p> </p> <p> [ ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေထဲမှာ တစ်ယောက်မှ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို မရောက်လို့ပဲ... ]</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင်၏ အသံတွင် လှောင်ပြောင်သံများ ပါဝင်နေ၏။ </p> <p> </p> <p> [ အဟက်... မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ထားလိုက်ပါဦး။ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း နဝမ်အဆင့် တစ်ယောက်တောင် မရှိကြဘူး... မင်းတို့ထဲမှာ အသန်မာဆုံးက ကျန်းမုန့်ချူး မဟုတ်လား။ ဒီမှာကြည့်... ဒီဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးက ဘာတွေ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပြီးပြီ။ နောက်မှ သူ့ကိုသွားမေးကြည့်လိုက်။ သူ ကန့်ကွက်မကွက် ဆိုတာကိုပေါ့...]</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏အစ်ကိုကြီးကို စိတ်ထဲမှနေ၍ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ ကမ္ဘာဖော် ကမ္ဘာဖက်ဆိုတာ ဒါမျိုးမှပေါ့။ မျက်နှာသာပေးပြီဆိုရင် အပြတ်အသတ်ပဲ။</p> <p> </p> <p>သူက ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ကမ္ဘာငယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မည်သို့ စည်းရုံးရမလဲဟု စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းမုန့်ချူးကို ပြောပြရန်မှာလည်း အနည်းငယ် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ကျန်းယိပိုင်ကြောင့် လမ်းကြောင်းက ဖြောင့်ဖြူးသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်မှာမူ မှင်တက်နေပြီး အရှက်ရလွန်းသဖြင့် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ မတ်တပ် မရပ်နိုင်သလို၊ ထိုင်လည်း မထိုင်နိုင်တော့။ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို “ဓားကျောင်းတော်လေး”ထဲသို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ပေါင်းထည့်လိုက်သည်ကို သူ လက်မခံနိုင်ပေ။ ၎င်းက ကျန့်ဝူတပည့်များအားလုံးကို အားနည်းသူများအဖြစ် မထင်ရပေဘူးလား။ အကယ်၍ သူ ယခု တစ်ခုခု မလုပ်လျှင် သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့်အတူ သူက ချန်ဟွိုက်အန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသများ ထွက်ပေါ် လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဓားသခင်ချန်... ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားက အနှိုင်းမဲ့နေရင်တောင် ဒီနေ့ လီကျစ်ဖျင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စိန်ခေါ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ကြေးခွံနက်ဓားအတွင်းမှ ကျန်းယိပိုင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပြီးပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုကောင်စုတ်က အဘယ်ကြောင့် ယခုထိ ငတုံးလို လုပ်နေရသေးသနည်း။ </p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က စိတ်ထဲမထားပေ။ စကားနည်းနည်းပြောပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းက သူ့စတိုင်ပင်...</p> <p> </p> <p>“လာလေ...”</p> <p> </p> <p>သူ ချက်ချင်းပင် အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ ညာလက်က ချန်ကျန်းဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ဘယ်လက်က လီကျစ်ဖျင်ကို လာခဲ့ရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း...”</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်က ဓားကိုမြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ မည်သည့် ပညာရပ်မှ မပါဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဟွိုက်အန်က နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ တည့်တည့် လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်ရာ...</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်၏ နှာခေါင်းတည့်တည့်ကို ကွက်တိ ထိသွားတော့သည်။ အချိန်ကိုက်မှုနှင့် တိကျမှုမှာ အံ့မခန်းပင်။ တကယ်တမ်းကြည့်လျှင် လီကျစ်ဖျင်က မျက်နှာနှင့် လက်သီးကို လာတိုက်သလိုပင် ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အား...”</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင် အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ကြေးခွံနက်ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော် ခုခံခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူရဲဘောကြောင်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အာ့...”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်ကာ “မေ့လဲ”သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင် - “..”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် - “...”</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအပြင်... ကျန့်ဝူတပည့်တွေမှာ အသက်ကို ပေးရရင်တောင် အရှက်ကို စောင့်ထိန်းရမယ်ဆိုတဲ့ မယိုင်လဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်တော့ ရှိတဲ့ပုံပဲ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ကြေးခွံနက်ဓားကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လီကျစ်ဖျင်၏ လက်ချောင်းကို တစ်ချောင်းချင်း ဖြုတ်ယူပြီး ဓားကို ပြန်ယူလိုက်သည်။ ကျန်းယိပိုင်၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> [ ညီလေး... အခုလို အရှက်ရစရာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ ဟာကွက်တွေ ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ယုံပါ၊ တပည့်တိုင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် စိစစ်ပြီး ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေက ခိုင်မာပါတယ်။ လူဆိုး တစ်ယောက်မှ မပါပါဘူး... ]</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အပြည့်အဝ သဘောတူပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လီကျစ်ဖျင်မှာ ခေါင်းမာသော်လည်း တကယ့် ရန်လိုမှုကို တစ်ခါမှ မပြခဲ့ပေ။ သူက တစ်ချိန်လုံး... အဝါရောင် (ကြားနေ) အဆင့်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။ ထိုဆရာတော် ဖန်ခုန်းလိုမျိုး နဖူးမှ အနီရောင်အချက်ပြများ တောက်နေသူမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> [ ဟို... ညီလေးရေ၊ နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုလို့ ရမလား... ]</p> <p> </p> <p>“ပြောလေ။”</p> <p> </p> <p> [ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို မမြင်ရတာ အတော်ကြာပြီ။ ငါ့တပည့်တွေ ဘယ်လို နေကြလဲ မသိဘူး ]</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင်၏ အသံတွင် ခံစားချက်များ ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> [ တကယ်လို့ သိပ်ပြီး အလုပ်မရှုပ်ဘူးဆိုရင်... ငါ့ကို အလည်တစ်ခေါက်လောက် ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား ]</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာတောင်းဆိုချက်ပါလိမ့်။ အစ်ကိုကြီးကျန်းက နှိမ့်ချလွန်းနေပြီ။ </p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က သဘောတူရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီကျစ်ဖျင်၏ ခါးရှိ အဆက်အသွယ် လုပ်သည့် ကျောက်စိမ်းပြားမှာ အရူးအမူး လင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“သတိလစ်နေသော” လီကျစ်ဖျင်မှာ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နောက်စက္ကန့်တွင် ဝုန်းခနဲ ပြန်ထလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save