Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၃၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မရှိတော့ဘူး။ အကုန်ကုန်ပြီ...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီကျစ်ဖျင်က ချန်ဟွိုက်အန်၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ကာ အသာအယာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက အသံလုံအတားအဆီးတစ်ခုကို ဟန်ပြလောက်သာ ဖန်တီးလိုက်သည်။ ချန်ဟွိုက်အန်ကဲ့သို့ လူမျိုးရှေ့တွင် ၎င်းမှာ အပိုအလုပ်မှန်း သူသိ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ အခု အပြင်မှာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်နေတာ။ အရေးမကြီးရင် ငါ့ကို မဆက်သွယ်ပါနဲ့လို့ မပြောထားဘူးလား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီကျစ်ဖျင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို မြေပြင်နှင့် ဂနာမငြိမ်စွာ ပွတ်တိုက်နေမိသည်။ သူ့ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့် နေသော မျက်လုံးများကြောင့် သူက ကျင်းတူးပြီး ပုန်းနေချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> [ အကြီးအကဲလီ၊ အကြီးအကဲကျန်းကို ဆက်သွယ်လို့ ရလား။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ပြန်လာဖို့ လိုအပ်နေပြီ။ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေက တိုက်ခိုက်နေတယ်... ]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာပြောတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီကျစ်ဖျင်၏အသံမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုံးကွယ်ရန်ပင် မကြိုးစားတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တိုက်ခိုက်နေတယ် ဟုတ်လား။ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေကလား။ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ။ အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> [ တာဝန်ကျ အကြီးအကဲ ငါးယောက်ကတော့ သူတို့ကို ဟန့်တားဖို့ သွားကြပြီ။ သူတော်စင် ယွိယောင် ကိုယ်တိုင် ဆင်းမလာသေးပေမဲ့၊ ယောင်ချီဘက်က ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက ကျွန်တော်တို့ထက် နှစ်ယောက် ပိုများနေတယ်။ သူတို့ အကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားနဲ့ အကြီးအကဲကျန်း ပြန်လာဖို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ် ]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီ။ အစွမ်းကုန် တောင့်ခံထားကြ။ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ကျောက်စိမ်းပြားကို ပိတ်ကာ အတားအဆီးကို ဖျက်သိမ်းပြီး သုံးစက္ကန့်မျှ ငြိမ်သက်လျက် ရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချောမွေ့စွာ ဒူးထောက်လျှောတိုက် သွားလိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်၏ ရှေ့တွင် ဝုန်းခနဲ ဦးချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဓားသခင်ချန်၊ ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေက ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေကို တိုက်ခိုက်နေပါပြီ...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲကျန်းကလည်း ပျောက်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီနိုင်တာ ခင်ဗျားပဲ ရှိပါတော့တယ်။ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ကျေးဇူးပြု၍ ကူညီပေးပါဦး။ ကျွန်တော် လီကျစ်ဖျင်က ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ နာခံပါတော့မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒုန်း...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နဖူးနှင့်မြေပြင် ထိတွေ့သံမှာ ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီအစ်ကိုလီ၊ ထပါဦး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထူလိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက အခု ဓားကျောင်းတော်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေး အနေနဲ့ ငါက မကူညီဘဲ နေပါ့မလား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီကျစ်ဖျင် - “…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နေပါဦး။ ငါ ဘယ်တုန်းက ဓားကျောင်းတော်ထဲက ဖြစ်သွားတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးကြီးကတော့ တကယ့်ကို တစ်မျိုးပဲ...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ စကားတွေကို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေနဲ့ ပြောနိုင်ရတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူက အကူအညီတောင်းနေရသူ ဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲ ဘယ်လောက်ပင် ခါးသီးနေပါစေ၊ မျိုသိပ်ထားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ဘာမှမပြောဘူးဆိုတော့ သဘောတူတယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်မယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဟွိုက်အန်က ဝင်းလက်နေသော သွားအစုံပေါ်အောင် ပြုံးပြရင်း ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီလေးလီ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“...ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အကူအညီကို တောင်းခံပါတယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီကျစ်ဖျင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခေါ်ဝေါ်ပုံကို သင့်တော်သလို ပြောင်းလဲလိုက် ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟားဟား... သိပ်ကောင်းတယ်...” ချန်ဟွိုက်အန် ပြုံးဖြီးနေတော့သည်။ နောက်ထပ် စစ်သူကြီးတစ်ယောက် ထပ်ရပြီပေါ့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီလေးလီ၊ လမ်းပြပေဦး။ ငါက ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ တကယ် မသိဘူး။ အဲဒီနေရာက သိပ်ပြီး နက်နဲလွန်းလို့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို ရောက်သွားတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ဓားက ဘယ်လောက်တောင် ထက်သလဲဆိုတာ အဲဒီ ယောင်ချီက ကောင်မတွေကို သိအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်။ အဟက်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ လှည့်စားတတ်သော အပြုံးကြောင့် လီကျစ်ဖျင်၏ ဦးရေပြားမှာပင် ထုံကျင်သွားသည်။ သူက ဓားပေါ်တက်ကာ ရှေ့မှ လမ်းပြရင်း တစ်လမ်းလုံး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘိုးဘေးကြီး။ ဒီလူက တကယ်ပဲ ဘိုးဘေးရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံဖို့ သင့်တော်တဲ့သူ ဟုတ်ရဲ့လား...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအတောအတွင်း...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ၌ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချောမောသော ကိုရင်ငယ်တစ်ဦးက ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေ ပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရှင်မြတ်၊ အရေးပေါ်သတင်းပါ။ သူတော်စင်ယွိယောင်က ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေကို ပူးပေါင်း ချေမှုန်းဖို့အတွက် အရှင်မြတ်ရဲ့ အကူအညီကို တောင်းခံထားပါတယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်မီးတောက်ဆောင် အတွင်း၌ ဆရာတော် ဖန်ယဲ့က ဝရဇိန်ပလ္လင် အထက်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ၊ မှုန်ရီနေသော မျက်လုံးအိမ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်သွားပြီး အံ့သြရိပ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းမယ်။ ဒီလောက်ကြီး ရုတ်တရက်လား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် အရင်က ထိုကိစ္စအတွက် သူတော်စင် ယွိယောင်နှင့် ပူးပေါင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူက အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးကာ အချိန်ဆွဲခြင်း၊ ရှောင်လွှဲခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူလည်း ထိုစိတ်ကူးကို ခေတ္တလက်လျှော့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခုမှ ဘာလို့ စိတ်ပြောင်းသွားတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ခုခုတော့ သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေသည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူတော်စင် ယွိယောင်က... ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေ၏။ ယခင်က သူသည် အေးစက်ပြီး မထိရက်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခုကျမှ ဘုန်းကြီးတွေကို လာမြှူဆွယ်နေတာလား။ ဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်လို့လား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းသည်မှာ သူက မိန်းမများကို စိတ်မဝင်စားခြင်းပင်။ သူက ယောက်ျားချင်းဘက်ကို အနည်းငယ် ပိုယိမ်း၏။ မဟုတ်လျှင် ချင်းယွန်ဘုံ တစ်ခုလုံးတွင် အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် သူတော်စင် ယွိယောင်ကို မည်သူက ခုခံနိုင်ပါ့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ပေးခဲ့လား။” သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကိုရင်ငယ်က ပြန်ဖြေသည်။ “အချိန်တန်ပြီလို့ပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်...” </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“...အချိန်တန်ပြီ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆရာတော် ဖန်ယဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပုခုံးကို လှုပ်လိုက်သည်။ သူက ကျန့်ဝူကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။ သိုသော် ပြင်ဆင်မှုတော့ လိုအပ်နေသေးသည်။ ပို၍တိကျစွာ ပြောရလျှင် သူ၏ အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ရတနာများကို ယူသွားရပေမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့တွင် ဝိညာဉ်ရတနာ အများအပြား ရှိသော်လည်း လူသိရှင်ကြား ထုတ်သုံးနေသည်မှာ အနိမ့်စားများသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တကယ့် ဝှက်ဖဲအစစ်များ ဖြစ်သော အလယ်အလတ်နှင့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ရတနာများကိုမူ သူ၏ ရတနာတိုက်ခန်းထဲတွင် အမြဲတမ်း သော့ခတ်ထားလေ့ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုရတနာတိုက် ခိုးယူခံရသည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ သူခိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မမိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူခိုးကို မမိရုံနှင့် သူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ မနေခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ရတနာတိုက်၏ လုံခြုံရေးကို အတားအဆီးပေါင်း ထောင်ချီနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်များဖြင့် ပိုမိုခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခု ရတနာတိုက်၏ အပေါက်ဝတွင် ရပ်နေစဉ် သူ့ဘေးမှ ကိုရင်ငယ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့်ပင် တုန်ရီနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ဒီမှာ စောင့်နေ။ မကြာဘူး။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆရာတော် ဖန်ယဲ့က တယ်လီပို့အစီအရင်ထဲ လှမ်းဝင်ကာ ရတနာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသော၊ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု အတွင်းဘက်မှ ပဲ့တင် ထပ်ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကိုရင်ငယ် မှင်တက်သွား၏။ ထိုအသံမှာ... သေချာပေါက် အရှင်မြတ်၏ အသံပင်။ ဘဲသံကဲ့သို့ ထိုအသံကို သူ မှတ်မိသည်။ ထိုအော်သံထဲတွင် အကြောက်တရားများ ပါဝင်နေသည်ကိုပင် သူ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့... အရှင်မြတ်က မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်လား။ ဘာကများ သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်သွားစေတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကိုရင်ငယ်၏ ကျောရိုးထဲသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တကယ့် ဗုဒ္ဓအစစ်များ ဆင်းသက်လာတာလား...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရတနာတိုက်အတွင်း၌။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆရာတော် ဖန်ယဲ့က လွတ်နေသော သေတ္တာ သုံးလုံးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့လက်များ တုန်ယင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မရှိတော့ဘူး။ အကုန်ကုန်ပြီ....”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသေတ္တာသုံးလုံးထဲတွင် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ဝိညာဉ်ရတနာ သုံးမျိုး ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ သူတော်စင် ယွိယောင်နှင့် နောင်တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် ကောင်းကင်အတိဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ ဝှက်ဖဲများပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုတော့ သေတ္တာများမှာ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ရတနာတိုက် တစ်ခုလုံးကို အရူးတစ်ယောက်လို နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် ရှာဖွေတော့သည်။ ထောင့်တိုင်း၊ နေရာတိုင်းကို မကျန်အောင် ရှာသော်လည်း...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘာမှ မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ သေသေချာချာ သိသည်မှာ ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုတွင် ဝိညာဉ် ရှိနေလျှင်ပင် သခင်၏ အမိန့်မပါဘဲ အလိုအလျောက် ထွက်ပြေးသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ရဲ့ နေဝင်ချိန် ဝရဇိန်လက်နက်၊ ဗုဒ္ဓလက်ချောင်းရိုး ပြီးတော့ ဆယ့်နှစ်ဆင့် ပိုးသင်္ကန်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ခုချင်းစီကို ရရှိရန် ထောင်စုနှစ်ချီ ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူများထံမှ အမွေရခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အချို့ကိုမူ သူကိုယ်တိုင် ရတနာသန္ဓေသားလောင်းမှ ပင်ပန်းကြီးစွာ သွန်းလုပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခုချင်းစီမှာ သူ၏ အသည်းနှလုံးများပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူက ဒါကို လုပ်တာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆရာတော် ဖန်ယဲ့က ကောင်းကင်ကို မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သွေးတက်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအဟုန်များ တောက်လောင်နေပြီး အိုမင်းသော မျက်နှာထက်တွင် အကြောများမှာ ဖောင်းတက်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ရတနာတိုက်ထဲမှ ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကိုရင်ငယ် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ “အရှင်မြတ်၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဘုရားကျောင်းက ဆရာတော်တွေကို စုလိုက်ရမလား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“...မလိုဘူး။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆရာတော် ဖန်ယဲ့သည် ကိုရင်ငယ်ကို အေးစက်စွာ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအကြည့်မှာ အလွန်အေးစက်လွန်းသဖြင့် ကိုရင်လေးမှာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ရတနာတိုက်ထဲမှာပဲ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမယ်။ ပြီးတော့လည်း... တစ်ခါတည်း အသိပေးလိုက်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တာဝန်ကျအဖွဲ့တွေ အားလုံး ချက်ချင်း ပြန်လာကြ။ အခုကစပြီး မင်းတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလုပ်က ဒါပဲ။ ငါ့ဆီကနေ ခိုးယူရဲတဲ့ အဲဒီသူခိုးကို ရှာကြ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ကျောကုန်းကို ကိုင်းလျက် ရတနာတိုက်ထဲ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။ သူ့တွင် ရတနာအချို့ ကျန်သေးသည်။ ထိုအ</p> <p style="text-align:justify">ရာအားလုံးကို ရတနာတိုက်ထဲတွင် ထားပြီး သူကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်နေမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းတို့ကို ငါးစာအဖြစ် သုံးမည်။ ထိုတစ်ခါလည်း သူခိုးကို မမိနိုင်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save