Book List

<h2 style="text-align: center;"><strong>အပိုင်း(၃၄၈) </strong></h2> <h2 style="text-align: center;"><strong>အမြှောင်သား</strong></h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေက မိစ္ဆာမတွေ နောက်ဆုတ်သွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>“နေဦး။ ဟိုမှာ ဘယ်သူလဲ။ ဝတ်စုံကို ကြည့်ရတာ အကြီးအကဲလီလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လွင့်ထွက်သွားသည့်ပုံရိပ်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင်မူ အကြီးအကဲ လီကျစ်ဖျင်သည် ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ စီနီယာတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လူသိများသည်။</p> <p> </p> <p>“ရပ်လိုက်တော့။ အဲဒါ အကြီးအကဲလီပဲ။ ငါတို့ လူမှားတိုက်မိပြီ။ အကြီးအကဲလီက ငါတို့ကို ကူညီဖို့ ပြန်လာတာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဓားအစီအရင်က ရပ်လို့မရတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>အစီအရင်အတွင်းရှိ တပည့်များမှာ ငိုချင်ရက်လက်တို့ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များမှာ အစီအရင်ကြောင့် လုံးဝကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းလှုပ်ရန်ပင် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>အပြည့်အဝနိုးကြားနေသော ဓားအစီအရင်ကို ဟန့်တားနိုင်စွမ်းရှိသူ တစ်ယောက်မှ ရှိမနေပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစီအရင်ကို မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျန်းယိပိုင် တစ်ဦးတည်းသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန် ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့က ၎င်းကို ရပ်တန့်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို အသက်သွင်းရန်အတွက်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ဦး၏ အသက်ကို စတေးရပြီးဖြစ်ရာ မည်သူမျှ ၎င်းကိုရပ်တန့်ရန် မစဉ်းစားခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်တစ်ယောက် အစီအရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုဧရိယာထဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မည် ဟုလည်း မည်သူမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်ကိုယ်တိုင်လည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့။</p> <p> </p> <p>မိမိဂိုဏ်းကို ပြန်လာသည့်အခါတွင် သူက မည်သည့်ကြိုတင်ကာကွယ်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဓားပျံများ ကျဆင်းလာချိန်တွင် သူ အချိန်မီပင် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ကာကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း လုံးဝမရှိဘဲနှင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူက ဓားချက်တစ်ချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်သော ချန်ဟွိုက်အန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာမူ လုံးဝကွဲပြားသည်။</p> <p> </p> <p>ပဉ္စမမြောက် ဓားကွက်၊ တစ်ကိုယ်တော် တံခါးစောင့်ခြင်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်း၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်သည့် တိုက်ကွက်မျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုများကို လွှဲဖယ်ပေးနိုင်သော်လည်း ယခုနေရာတွင် အသုံးမတည့်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစီအရင်ကို ကျန့်ဝူ၏ တပည့်များကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက ထိုဓားမိုးကြီးတစ်ခုလုံးကို ၎င်းတို့ထံသို့ ပြန်လည်လွှဲဖယ်လိုက်မည်ဆိုပါက...</p> <p> </p> <p>သူ၏ “ဇာတိမြေမျက်နှာသာပေးမှု” ရှိနေလျှင်ပင် ကြေးခွံနက်ဓားထဲရှိ ကျန်းယိပိုင်မှာ ဒေါသ ထွက်လွန်းသဖြင့် တကယ် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သေသွားနိုင်သည်ကို သူ သံသယမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“လီယွမ်ကို ကြိုသင်ထားမိတာ ကံကောင်းသွားတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရိုက်ခတ်လာသော လှိုင်းလုံးသံကြီးများ ဟိန်းထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ရေလှိုင်းတွန့်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိတံတိုင်းများက စစ်သည်တစ်ထောင်ကို တားဆီးနိုင်သော်လည်း ရေက နူးညံ့သော်ငြား မြို့တစ်မြို့လုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကာခဲများလို အရှိန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းလာသော ဓားများက ရေလှိုင်းတွန့်များနှင့် ထိတွေ့ လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နှေးကွေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လှိုင်းလုံးများ၏ ဝေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ ဓားများက ချန်ဟွိုက်အန်၏ ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီယွမ်၏ အတားအဆီးကို ဓားတစ်လက်မှပင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန့်ဝူတပည့်တိုင်း မှင်တက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>နေရာလွတ်အက်ကွဲကြောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော လျို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် ဓားကျင့်ကြံသူက ယခုအခါ ရပ်တန့်နေသော ဓားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဧရာမ သံမဏိလုံးကြီး တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားများ အကြားမှနေ၍ သေးငယ်သော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ လီယွမ်ပဲ... လီယွမ်သာ မပျက်စီးရင် မြစ်(၁၀၀)လုံး ပင်လယ်ဖြစ်စေရမယ်...”</p> <p> </p> <p>တပည့်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘိုးဘေးကြီးပဲ။ ဘိုးဘေးကြီး ပြန်လာပြီ...”</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝူတပည့်အားလုံး လီယွမ်ကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့၏ဗားရှင်းမှာ အများဆုံး အလံ သုံးဆယ်ခန့်သာ ဖြန့်ကျက်နိုင်ပြီး အချို့မှာ သုံးပေခန့်ပင် မနည်းထိန်းသိမ်းနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု လီယွမ်ကမူ...</p> <p> </p> <p>အလံတစ်ထောင်ကျော် ကျယ်ဝန်း၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းလုံးများက ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ တံခါးဝ တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံထားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝူရှိ မည်သည့် ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲမှ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး မပြနိုင်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသူက ဘိုးဘေးကြီး မဟုတ်လျှင် အခြားမည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကာကွယ်ရေးဓားအစီအရင်၏ စွမ်းအင်များ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ...</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်၏ ရှေ့တွင် ဓားတောင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အားဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခွဲထွက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>ထောင်သောင်းချီသော ဓားပျံများက ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီယွမ်၏ နူးညံ့သော စွမ်းအားများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် ဓားများက လွင့်ပါးလာသော ပန်းပွင့်ချပ်များကဲ့သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် စိုက်ဝင် သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ တံခါးဝသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မရေတွက်နိုင်သော ဓားများက မြေပြင်တွင် စိုက်ဝင်လျက်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ထိုဓားများကြားတွင် ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ရပ်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်သည် အထက်မြက်ဆုံးသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်က ခန္ဓာကိုယ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားတစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝတ်ရုံကို အလွန်အမင်း တည်ကြည်ဟန်ဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေး... ခုနကဟာက သေးငယ်တဲ့ မတော်တဆမှု တစ်ခုပါပဲ။ ခင်ဗျား ခုနက မြင်လိုက် ရတာက ကျွန်တော်တို့ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ပါ။ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>သူက ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဘေးသို့ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ကပ်လာပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ခင်ဗျား ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့ စဉ်းစားမယ်ဆိုရင် ဒီအစီအရင်ကို ခင်ဗျား ကြိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း သုံးလို့ရတယ်။ ကြိုက်သလို ကစားလို့ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>...ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ဆိုတာ “ကစား” ဖို့လား။</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်က တကယ်ကြီး ဒါကို ကစားစရာတစ်ခုလိုမျိုး ပြောနေတာလား။</p> <p> </p> <p>သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်လှသော ဓားပျံများကို ညွှန်ပြကာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာအံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အစီအရင်လဲ။ ငါ မြင်တာကတော့ ချင်းယွန်ဘုံ တစ်ခုလုံးရဲ့ အဆုံးမဲ့တဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတွေပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဒီဓားတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ ကျင့်ကြံသူ အများကြီးက ပင်ပင်ပန်းပန်း သွန်းလုပ်ထားခဲ့ရတာ။ ဒါကို မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကြီး အစီအရင်ကြီးက အကုန်လုယူလိုက်တာပဲ။ ကျန့်ဝူမှာ လက်နက်တွေ မပြတ်လပ်တာက မင်းတို့က ဒီအစီအရင်ကို အပျော်အနေနဲ့ပဲ သုံးနေလို့များလား..” </p> <p> </p> <p>“အဲဒါကတော့...”</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင် စကားအသွားအလာ ပျောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူ ထိုအချက်ကို တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို သုံးကြိမ်သာ အသက်သွင်းခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအကြိမ်မှာ သားရဲလှိုင်းများ ကျရောက်စဉ်ကပင်။ ၎င်းမှာ ကျန်းယိပိုင်၏ ဒဏ္ဍာရီလာ တိုက်ပွဲလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအကြိမ်မှာ အစီအရင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်စဉ်က ဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည်။ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တတိယအကြိမ်မှာ ယနေ့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြန်လည် ငြင်းခုံချင်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>ပိုပြီး စဉ်းစားလေလေ...</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ပို၍ နားလည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝူက ဓားပျံများနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခါမှ မစိုးရိမ်ခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဆောင်၏ ကျောဘက်တောင်ကုန်းမှာ အမည်မသိဓားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ၎င်းတို့ ဘယ်ကလာသလဲ ဆိုသည်ကို မည်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြ။</p> <p> </p> <p>တပည့်တစ်ဦး၏ ပင်ကိုယ်ဓား ကျိုးသွားပါက တောင်ကုန်းပေါ်သို့ သွားပြီး အသစ်တစ်လက် ရွေးယူလိုက်ရုံသာ။</p> <p> </p> <p>ဓားကို အဆင့်မြှင့်ချင်လား။</p> <p> </p> <p>တောင်ကုန်းပေါ်က နောက်ထပ်ဓားအချို့ကို သွားယူလိုက်ရုံပင်။ </p> <p> </p> <p>ပိုလျှံနေ၏။</p> <p> </p> <p>အဆုံးမရှိသော ထောက်ပံ့မှုပင်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲလီ၊ ဒါက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p> </p> <p>အခြား ကျန့်ဝူအကြီးအကဲတစ်ဦး ရှေ့သို့ တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လျို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ဓားကျင့်ကြံသူက ကျန်းယိပိုင် မဟုတ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့က စပ်စုချင်နေဆဲပင်။ ထိုသူစိမ်းက လီယွမ်ကို မည်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရသနည်း။</p> <p> </p> <p>သူတော်စင်ကျန်း တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ သူတစ်ယောက်လား။</p> <p> </p> <p>ဒါမှမဟုတ်... အမြှောင်သားလား...</p> <p> </p> <p>ဟူး။ ပြောရခက်တယ်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးပဲ။”</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ဂရုတစိုက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲကျန်းကိုတော့ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ဓားဝိညာဉ်ကိုတော့ ကျွန်တော် ပြန်ရခဲ့ပါတယ်။ ဒီက ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့က...”</p> <p> </p> <p>သူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ အားတင်း၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်လို့ပဲ ဆိုပါစို့။ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီဖို့ ရောက်လာတာပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုသူက ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို လွှဲပြောင်းယူမည့်သူဟု ပြောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့ ပြောလိုက်ပါက ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ခေါင်းမာလှသော အဘိုးကြီးများကို ဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို လီကျစ်ဖျင် ကောင်းကောင်း သိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အတွက် ကျန်းယိပိုင်သည် ကောင်းကင်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန့်ဝူက မြေကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားသူ မှန်သမျှလား။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ရန် အသင့်ပြင်ထားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့အနေဖြင့် ထိုအချက်ကို လက်ခံလာရန်ဆိုပါက...</p> <p> </p> <p>ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးဘက်မှ ကျန်းယိပိုင် ထောက်ခံပေးနေရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ယနေ့ခေတ်၏ အကျပ်အတည်းကို မည်သို့ လှပစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်နည်း ဆိုသည်ကို မြင်တွေ့ရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝူနယ်နိမိတ် ပြင်ပမှနေ၍ လေတိုးသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အစွမ်းထက်သော ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အရှိန်အဝါ ၇ခုက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တံခါးဝ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရောင်စုံတိမ်တိုက်များ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ငှက်များ၊ ပျားများနှင့် လိပ်ပြာများ စုရုံးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှည်ပညာရပ်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် အနီးနားရှိ အပင်အားလုံးမှာ အရူးအမူး ကြီးထွားလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ဟင်းလင်းပြင်‌ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၇ဦး ရောက်လာပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ မိမိတို့၏ လက်နက်ပျံများပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အထက်တွင် လွှမ်းမိုးထားပြီး သူတို့၏ ဖိအားများမှာ အသက်ရှူကျပ်စရာ ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆုံးတွင်မူ အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော သူတော်စင် ချင်ကျူး ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက ကျန့်ဝူတံခါးဝရှိ လူအု</p> <p>ပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန့်ဝူရဲ့ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်က ကုန်ခမ်းသွားပြီ။ ရှင်တို့မှာ တခြားလှည့်ကွက်တွေ ကျန်သေးရင် အခုပဲ သုံးလိုက်ကြတော့။ မဟုတ်ရင်တော့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save