Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၃၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူတော်စင် ယွိယောင်၏ အစေ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများက တကယ့်ကို ဘဝင်မြင့်လွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ လက်မလှုပ်ခင်မှာပင် စကားလုံးများနှင့်တင် တော်တော်လေး မောက်မာလွန်းနေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ လေသံနဲ့ ဝင့်ကြွားပုံများက အကယ်၍ ချန်ဟွိုက်အန်သာ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ယောက်ထက်မနည်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့လျှင် တကယ်ပဲ လန့်သွားမိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ အကြီးအကဲတများ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရှုပ်ထွေးနေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...</p> <p> </p> <p>အခု သူသာ အစွမ်းမပြနိုင်လျှင် နောက်ကျ ထိုအဘိုးကြီးများကို သူ့ဘက်ပါအောင် စည်းရုံးရန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းချက်မှာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အတောက်ပြောင်ဆုံး ဓားပညာရပ်များကို သုံးပြီး ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ဒီဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ခြေမှုန်းပစ်ရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်လျှင် ကြာစိမ်းဓားသိုင်းကျမ်းထဲမှ ဓားကွက် (၁၂)ကွက်လုံးကို တစ်ကွက်ချင်း ထုတ်ပြ ချင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ထိုအဘိုးကြီးများက ချန်ဟွိုက်အန် ဆိုသောသူတွင် မည်မျှအထိ ခိုင်မာသော အခြေခံနှင့် စွမ်းအားရှိကြောင်းကို သိသွားကြပေမည်။</p> <p> </p> <p>ပြောရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း တကယ်လုပ်ရန် မလွယ်လှပေ။ သူ အစွမ်းပြချင်သော်လည်း တစ်ဖက်က ယောင်ချီ၏ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ (၇)ယောက်က အလိုက်သင့် ကစားပေးရန် စိတ်ကူးမရှိကြသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p> [ ညီလေးရေ... မင်း ရင်ဆိုင်နေရတာ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် (၇)ယောက်နော်။ မင်း သူတို့ကို နိုင်ပါ့မလား ]</p> <p> </p> <p>ကြေးခွံနက်ဓားက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ကျန်းယိပိုင်၏အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် တိုက်ခိုက်ရန် မသင့်တော်တော့ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ လီကျစ်ဖျင်မှလွဲ၍ ကျန်သော အကြီးအကဲများက ဒဏ်ရာရထားကြသလို၊ အစောပိုင်း တိုက်ပွဲတွင်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားများ အကုန်နီးပါး သုံးစွဲထားပြီးသား ဖြစ်နေ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် နှစ်ကွက်လောက် သင်ပေးပါလား။” ချန်ဟွိုက်အန်က စနောက်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပညာတွေကို သုံးပြီး သူတို့ကို နှိမ်နင်းလိုက်ရင် အစ်ကိုကြီးရဲ့ တပည့်တွေက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p> [ အိုးဟိုး... အခုကျတော့ ငါ့ဆီကနေ ပညာတွေ လိမ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား ]</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိပိုင်က ချန်ဟွိုက်အန်သည် မိမိထံမှ ပညာရပ်များ နှိုက်နေမှန်း သိလိုက်သော်လည်း စိတ်မဆိုးပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်က ပြိုင်ဘက် (၇)ယောက်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် ထိထိရောက်ရောက် နှိမ်နင်းနိုင်ရန် ကျန့်ဝူ၏ မည်သည့် အဓိက ပညာရပ်က အကောင်းဆုံးဖြစ်မလဲ ဆိုသည်ကိုပင် စတင်စဉ်းစားနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်၏ မြင်ကွင်းထဲ သတိပေးချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> [ သတိပေးချက်... ]</p> <p> </p> <p> [ ကစားသူ၏ အနီးအနားတွင် ခြိမ်းခြောက်မှု အများအပြားကို တွေ့ရှိရပါသည်။ မိနစ်၃၀ အတွင်း တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်ပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ ဗီအာဦးထုပ်ကို ချွတ်ပြီး “ပုံရိပ်ယောင်ကောင်မလေး” ဂိမ်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ပါ။ အကယ်၍ သင် သေဆုံးသွားပါက သင်၏ ဂိမ်းဇာတ်ကောင်လည်း အပြီးတိုင် ပျက်စီးသွားပါလိမ့်မည်... ]</p> <p> </p> <p>သွေးရောင်လွှမ်းနေသော သတိပေးချက်က သတ္တုနံ့လို ညှော်နံ့တစ်ခု ပါလာသလို ခံစားရစေ၏။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် လက်တွေ့ဘဝကို သတိပြန်ဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဒါဟာ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကို ယခုတလော လျှောက်မသွားရန်နှင့် အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်များနှင့် ပတ်သက်သော မစ်ရှင်များကို မယူရန် ပြောထားပြီးသားပင်။ မြေပုံအရဆိုလျှင် ထိုမျှော်စင်များက C ပြည်နယ် ဗျူရိုနှင့် အဝေးကြီးတွင် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါဆိုရင်... အဲဒီမိစ္ဆာတွေက C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်မှာလား။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်နေကြတာလား...</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်၏ စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အစွမ်းပြရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> [ ညီလေး... ငါ ကျန့်ဝူရဲ့ အဓိက အစွမ်းထက် လျို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ “ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဟာကြင်နာမှုမရှိ” ကို သင်ပေးမယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်ပြီး ရန်သူတွေ အများကြီးကို တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် အများကြီး ကုန်ခမ်းစေသလို ထပ်ခါတလဲလဲလည်း သုံးလို့မရဘူး။ မင်းသာ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသေးရင် သုံးတာနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် ကုန်ခမ်းတဲ့အခြေအနေကို ရောက်သွားနိုင်တယ်...]</p> <p> </p> <p>“မလိုတော့ဘူး အစ်ကိုကြီး။ အချိန်မရှိတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံးတွေကို မှေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ (၇)ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူက ရှေ့ကို တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းက မြေပြင်ကို တစ်လက်မချင်း တိုင်းတာနေသလိုမျိုး တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာ၍ နေသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့်အတူ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဖိအားများက ပိုပြီး လေးလံလာသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုများက ပုံပျက်ရှုပ်ထွေးလာပြီး နေရာလွတ်များ အက်ကွဲလာ၏။ ခြောက်သွေ့ ဆိတ်သုဉ်းနေပြီး ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာတစ်ခု၏ ပုံရိပ်ယောင်က သူ၏ နောက်ကျောမှာ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြေလှမ်းများက နှေးကွေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယောင်ချီ ကျင့်ကြံသူများကို နောက်ဆုတ်ရန် အခွင့်အရေး တမင်သက်သက် ပေးနေသလိုပသ်။ အကယ်၍ သူတို့သာ နောက်မဆုတ်လျှင်... ထိုနေရာမှ လုံးဝ ထွက်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတော်စင် ချင်ကျူးက နောက်ဆုတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ထိုဆိတ်သုဉ်းနေသော ကမ္ဘာကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ့နောက်မှ ကမ္ဘာက သူတို့ (၇)ယောက်စလုံးရဲ့ ကမ္ဘာများ ပေါင်းထားသည်ထက်ပင် ပိုပြီး ကြီးမားနေ၏။ ကမ္ဘာငယ် ပိုကြီးလေလေ၊ ကျင့်ကြံသူက ပိုသန်မာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ ကြည့်ရတာ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေက လူလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ ယောင်ချီနဲ့ ကျန့်ဝူကြားက ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါနေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ သခင်မက လက်ရှိခေတ်ရဲ့ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေထဲက တစ်ယောက်ဆိုတာကို ရှင် မသိဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ချင်ကျူးက သူတော်စင် ယွိယောင်၏နာမည်ကို သုံးပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ...</p> <p> </p> <p>ထိုသူ မကြောက်ဆုံးသူက... အစတည်းက တစ်ကိုယ်လုံး အပေါက်ဖောက်ခံထားရသော သူတော်စင် ယွိယောင် ဆိုသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>“စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ တိုက်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က မမြင်ရသော ဓားတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သလို အမူအရာ လုပ်လိုက်၏။ သူ ဓားထုတ်လိုက်သည်ကို ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်သော်လည်း လက်ကောက်ဝတ်မှ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု တောက်ပကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားအလင်းတန်းက စက္ကူချပ်တစ်ခုလိုမျိုး ပြန့်ကားသွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ တံခါးဝရှေ့မှ ကျယ်ပြောလှသော နေရာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ထိုခန့်ညားထည်ဝါမှုကြောင့် မှင်တက်သွားကြလေသည်။ ထိုအလင်းတန်းထဲတွင် ကြယ်စုတန်းများ လည်ပတ်နေသည်နှင့် နဂါးငွေ့တန်းများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရ၏။ ထိုနဂါးငွေ့တန်းက ကောင်းကင်အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီမှ စီးဆင်းလာပြီး ဓားကို ကိုင်ထားသော ပုံရိပ်တွင် လာပေါင်းဆုံကာ ကြယ်စင်ပင်လယ်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ပေပေါင်း(၁၀၀) စီးဆင်းရာ...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အသံလိုမျိုး ကောင်းကင်ယံမှ ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကြယ်များ ပြည့်နေသော နဂါးငွေ့တန်းပေါ်တွင်...</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ယောင်က အရက်သောက်ရင်း ကခုန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက အရက်ပြင်းပြင်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်သော အချိန်မှာပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်း၍ လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“...နဂါးငွေ့တန်းကြီး။ ကောင်းကင်ကိုးထပ်ကနေ ပြုတ်ကျလာသလိုမျိုးပဲ...”</p> <p> </p> <p>လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အရိုင်းဆန်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>နတ်စောင်းသံများနှင့် ဓားသံများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါစေသော မိုးခြိမ်းသံအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ အုန်းအုန်းမြည်သံက ရုတ်တရက် ကျလာသော မိုးရေလှိုင်းများလို၊ မြွေနဂါးကြီး လူးလိမ့်နေသလိုပင်။ ဒီဓားတစ်ချက်အောက်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါ၍ သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားများနှင့် ဝိညာဉ်များပင် မျက်နှာပျက်ကုန်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလရောင်လို ဓားအလင်းတန်းက ပိုပြီး ထူထပ်လာသလို ပိုပြီးလည်း အေးစက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီဓားပညာက... လောကမှာ အနှိုင်းမဲ့ပဲ...”</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင် တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်။ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များအားလုံးက ထိုဓားအလင်းတန်းထဲတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်က ကျန့်ဝူ၏ တပည့်တစ်ယောက် အနေနဲ့ရော မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေနှင့်ပါ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ယုံကြည်ချက်များ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ယင်ယန် ဓားအသိမှာ တခြားဘယ်အရာထက်မဆို နိမ့်ကျမည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝူ၏ ပညာရပ်များကို ကျော်လွန်နိုင်သေစာ ဓားပညာ ဟူ၍လည်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခုအချိန်တွင်တော့ သူလည်း မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဓားတစ်လက်က “အနှိုင်းမဲ့”ဟူသော ဘွဲ့နှင့် ထိုက်တန်လျှင်...</p> <p> </p> <p>၎င်းက ထိုဓားပင်...</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားအသံက ဖော်ပြသလိုပင်။ ထိုဓားက...</p> <p> </p> <p>ရေတံခွန်လို၊ စီးဆင်းနေသော ရေများလိုပင်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်များအားလုံးနှင့် သွန်းလုပ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်ကို ရောက်နေသော ချန်ဟွိုက်အန်က နဂါးငွေ့တန်း ဓားမိုး၏ အစွမ်း ၇၀မှ ၈၀%လောက်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဓားထုတ်လိုက်ရာ နဂါးငွေ့တန်းကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာသလိုပင်။ သူ၏ ဓားအသိမှာ ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်စင်တန်းများ’ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ထိုနဂါးငွေ့တန်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်သူ မည်သူမဆို... </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝါးမျိုခံလိုက်ရမည်သာ။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းက ဟိန်းဟောက်ပြီး ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ တားမရသလို ရှောင်၍လည်း မရပေ။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ဆီကို ရောက်လာနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းက လရောင်လို၊ လရောင်ကလည်း ရေလိုပင်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သော်လည်း အေးစက်ပြီး သေစေနိုင်သော စိတ်ဆန္ဒများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ကျူး၏ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပျက်သွား၏။ သူက ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက အစိမ်းရောင် ဝါးယပ်တောင် တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပင်ကိုယ် အသက်စည်းနှာင် ရတနာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝါးတောတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုအထဲတွင် သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သလို မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်ပင် ရှာရန် မလွယ်ကူပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လရောင်က ဝါးတောကို ထိလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ထိုဝါးတောက တစ်လက်မချင်း ပြိုလဲပျက်စီးလာ၏။</p> <p> </p> <p>အန္တိမအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုတောင်မှ ဒီလူရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို တောင့်မခံနိုင်ဘူးလား...</p> <p> </p> <p>ချင်ကျူး၏ နှလုံးသားက အောက်ဆုံးအထိ ကျဆင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူက နောက်လှည့်ပြီး ဝါးတောထဲ ပုန်းနေသည့် ကျန်သော အကြီးအကဲ ခြောက်ယောက်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကာကွယ်ရေး ရတနာတွေကို ထုတ်ကြ။ အစွမ်းကုန် မထုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်ရက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် ရတနာမျိုးစုံက ဝါးတောထဲ လင်းလက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဓားအလင်းတန်းက ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခုလိုမျိုး တောက်လျှောက် ဖိနှိပ်လာပြီး ဝါးတောနှင့် ယောင်ချီအကြီးအကဲများ အသက်ရှင်ရန် ကျန်နေသော နေရာလွတ်များကို ကျုံ့ဝင်၍ သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ နောက်ဆုံးပဲ...”</p> <p> </p> <p>ချင်ကျူးက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း နီးကပ်လာတဲ့ ဓားအလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးလို့ရမယ့် နောက်ဆုံး လှည့်ကွက် ကျန်သေးလား။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင် အစေ့လေး တစ်စေ့က သူ၏စိတ်တ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော ဝှက်ဖဲ ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>သူတော်စင် ယွိယောင်က ထိုသို့ကျပ်အတည်းကို ဟိုးအရင်တည်းက ကြိုတင်တွက်ချက် ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ အစေ့ကို မျိုချခါနီးမှာပင် ထိတ်လန့်စရာ ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းမိုး၍ သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည့် အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူတော်စင် ယွိယောင်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ယုံကြည်မှုကြောင့်ပင်...</p> <p> </p> <p>ထိုအစေ့ကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ပြီး မျိုချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save