Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၃၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရုတ်တရက် သေဆုံးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူ ထိုအစိမ်းရောင်အစေ့ကို မျိုချလိုက်သည့် ခဏမှာပင်...</p> <p> </p> <p>မည်သည့် နတ်ဘုရားပညာရပ်မှ ပေါ်မလာ၊ မည်သည့် ဝိညာဉ်ရတနာမှလည်း ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ လာသော သည်းမခံနိုင်စရာ နာကျင်မှုနှင့် ဝေဒနာဆိုးကြီးသာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်သည်းများဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်လက်မချင်း ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အစိမ်းရောင်အစေ့မှ ထွက်လာသော အမြစ်များမှာ သူ၏ အသက်ဓာတ်ကို ဝါးမျိုနေပြီး စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတော်စင်... အဟွတ် အဟွတ်။ ရှင်...”</p> <p> </p> <p>သူတော်စင် ချင်ကျူး အကူအညီတောင်းရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ဦးမှာမူ ဘာကိုမှ သတိမထားမိကြပေ။</p> <p> </p> <p>သူ အစေ့ကို မျိုချသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့လည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လိုက်လုပ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင်တော့ ၎င်းမှာ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူတို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ပေးထားသည့် မည်သည့် ဝှက်ဖဲကိုမဆို ယခု အသုံးမချလျှင် ဘယ်တော့မှ အခွင့်အရေး ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့ မသိသည်မှာ...</p> <p> </p> <p>၎င်းကို အသုံးပြုခြင်းက သေမင်းထံသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားခြင်းနှင့် အတူတူပင်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က စိမ်းစိုနေသော ဝါးတောကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဓားချက်မှာ သေချာပေါက် အစွမ်းထက်လှ၏။</p> <p> </p> <p>ယောင်ချီအကြီးအကဲ (၇)ယောက်၏ ကမ္ဘာငယ် ခုနစ်ခု ပေါင်းစည်းထားသည့် အင်အားဖြင့်ပင် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဋ္ဌမအဆင့် ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ယှဉ်ရန် မလုံလောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် သီးသန့်သွန်းလုပ်ထားသော ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့က ခဏလောက်တော့ တောင့်ခံနိုင်သင့်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ အသက်သုံးရှိုက် အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ကမ္ဘာငယ်စွမ်းအားနှင့် အဆင့်မြင့် ရတနာများဖြင့် ဖန်တီးထားသော ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူတို့ဘက်မှ ရုတ်တရက် ခုခံမှုကို လက်လျှော့လိုက်သလိုပင်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူတို့ အရှုံးပေးလိုက်တာလား။ သူတို့မှာ အသက်ရှင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒလေးတောင် အစအန မကျန်တော့ဘူးလား။ ဒါက ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ပြတ်သားမှုနဲ့ မာန်မာနလား။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက တစ်စုံတစ်ရာသော လျို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူက မလှုပ်လျှင် သူလည်း မလှုပ်ဘဲ ဝါးတောကိုသာ စိုက်ကြည့်လျက် သတိရှိနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p> [ သင်သည် ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သူတော်စင် ချင်ကျူးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - ဖြောင့်မှန်သောလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ အပိုင်းအစ ၁၂၀၀။ ထူးခြားသောအခြေအနေကြောင့် အခြားပစ္စည်းများ ရရှိခြင်း မရှိပါ ]</p> <p> </p> <p> [ သင်သည် ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သူတော်စင် ကျူ့အိုး ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - ဖြောင့်မှန်သောလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ အပိုင်းအစ ၈၀၀။ ထူးခြားသောအခြေအနေကြောင့် အခြားပစ္စည်းများ ရရှိခြင်းမရှိပါ ]</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်မှု အစီရင်ခံစာ စုစုပေါင်း (၇)ခု တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယောင်ချီ၏ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ (၇)ယောက်လုံး သေဆုံးသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က လရောင်ကဲ့သို့သော ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော ကမ္ဘာမှာ မှောင်မိုက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်၍ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ဝါးတောရှိခဲ့သော နေရာတွင် အလောင်း (၇)လောင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် လမ်းလျှောက်သွားကာ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ပင် တွန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အကြီးအကဲ ခုနစ်ယောက်လုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် သေဆုံးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အရေပြားများမှာ အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်လျက် ကျုံ့ဝင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်နေကာ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သေခါနီးတွင် မတွေးဝံ့စရာ ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သေချာပေါက် သူ၏ဓားကြောင့် ဖြစ်လာသော ရလဒ် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဓားကို ပြန်မရုပ်သိမ်းခဲ့လျှင် သူတို့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ သန့်ရှင်းပြီး နာကျင်မှုမရှိဘဲနှင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်မှု သတိပေးချက်များ တက်လာချိန် သူ၏ ဓားအလင်းမှာ သူတို့ကို ထိပင် မထိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့က သူ့ဓားသွားကြောင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်း မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ တိုက်ရိုက်သေဆုံးခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူက ငါ့ကို ကူညီသွားတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ်... ဒီနေရာမှာ တခြားတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အချိန်တွင် သူ့ကို ကူညီရန် မည်သူမျှ တကူးတက လာလိမ့်မည်ဟု ချန်ဟွိုက်အန် မယုံကြည်ပေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသောသူမျိုးဆီမှပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူကလည်း လုံးဝ ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အလောင်းများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးသော်လည်း သဲလွန်စ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေဆုံးမှုမှလွဲ၍ အခြား အသုံးဝင်သော အချက်အလက် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>လီကျစ်ဖျင်နှင့် ကျန်ရှိနေသော ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ အကြီးအကဲများမှာလည်း စုရုံးရောက် ရှိလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ လဲလျောင်းနေသော အလောင်း (၇)လောင်းကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးရှိသူတိုင်း မြင်နိုင်သည်မှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ ဟူ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာအတတ်ရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်...” လီကျစ်ဖျင်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်... ယောင်ချီက အဲဒီမိစ္ဆာမတွေဟာ အရင်ကတည်းက မိစ္ဆာပညာတွေကို လေ့ကျင့်နေခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ ကြည့်လေ။ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါတို့ အကြီးအကဲ ဝမ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပဲ...” အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးက သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်လင်း၏ သေဆုံးမှုမှာ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုပင်။</p> <p> </p> <p>တပည့်များသာ ဝမ်းနည်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများမှာမူ ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်း၏ လက်တွေ့ဘဝကို လက်ခံထားကြပြီးသားပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဝမ်ချန်လင်းသာ ရှေ့ဆုံးမှ ထွက်မတိုက်ခဲ့လျှင် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က ရန်သူကို တားဆီးရန် အသက်ပေးကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်မှာမူ သူ၏ ပါရမီရှင်ဦးနှောက်ကို အပင်ပန်းခံ၍ အဖြေရှာမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သံသယရှိလျှင် ဝန်ဆောင်မှုစနစ်ကိုသာ မေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်နက္ခတ်တွက်ချက်ခြင်း၊ အဲဒီ ယောင်ချီအကြီးအကဲ (၇)ယောက် ဘယ်လိုမျိုး သေသွားလဲဆိုတာ ငါ့အတွက် တွက်ချက်ပေး။”</p> <p> </p> <p> [ ဒါက ဒီနေ့အတွက် သင်၏ ပထမဆုံး တွက်ချက်မှုဖြစ်၍ အခမဲ့ ဖြစ်ပါတယ် ]</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အထက်တွင် လေတိုးသံများ ဟိန်းဟောက်လာပြီး တိမ်တိုက်များ လူးလိမ့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နက္ခတ် တွက်ချက်ခြင်းက ချန်ဟွိုက်အန် ရှိရာနေရာ၌ စုစည်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဘုံတာအို၏ ဖိအားအနည်းငယ်မှာ သူ့ထံမှ စတင်ပျံ့လွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သဲများ လွင့်စင်လာပြီး သစ်ပင်များ ကိုင်းညွတ်ကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျန့်ဝူအကြီးအကဲများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သိသိသာသာ တုန်လှုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ကောင်းကင်နက္ခတ်ကို ထိုကဲ့သို့ မလှုံ့ဆော်နိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သူများမှာ ကံကြမ္မာ၏ လှိုင်းလုံးများကို လှုပ်ခတ်နိုင်သူများသာ။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အတိဒုက္ခ ကြုံရချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူများက မိုးကြိုး အပြင်းထန်ဆုံး ပစ်ခံရသူများလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နက္ခတ်ကို ဆက်သွယ်ခြင်းက ကောင်းကင်တာအို၏ အမှတ်အသား ပြုခြင်းကို ခံရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်အဆင့်သို့ မရောက်ခင် ကောင်းကင်နက္ခတ်ကို ခေါ်ယူသည့် မည်သည့် ဂါထာမဆို အခြေခံအားဖြင့် စွမ်းအားကို ခိုးယူခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ထံမှ ခိုးယူသူများမှာ... အမြဲ ပြန်လည်၍ ပေးဆပ်ရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော လျို့ဝှက်ပညာရပ်များမှာ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ရွှေ့ဆိုင်းပေးရုံသာ ရှိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံအတိဒုက္ခ ကျရောက်ချိန်တွင်မူ အားလုံး စုပြုံကျလာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ...</p> <p> </p> <p>ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးသည် အနာဂတ်ကို လောင်ကျွမ်းပစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက မိမိကိုယ်ကို စတေးနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မျက်ရည်ကျလောက်စရာ တကယ့် ယောကျာ်းကောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> [ ကောင်းကင်နက္ခတ် တွက်ချက်ခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ ]</p> <p> </p> <p> </p> <p> [ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ အကြီးအကဲ (၇)ယောက်ကို သူတော်စင် ယွိယောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်... ]</p> <p> </p> <p> [အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် တွက်ချက်၍ မရနိုင်ပါ။ နောက်ထပ် တွက်ချက်မှု မလုပ်ခင် လက်တွေ့ဘဝ ကျင့်ကြံမှုကို ရွှေရောင်အနှစ်သာရ အလယ်အလတ်အဆင့် သို့ မြှင့်တင်ပါ ]</p> <p> </p> <p>“ဘာ။ သူတို့ကို သတ်သွားတာ သူတော်စင် ယွိယောင် ဟုတ်လား။” ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံးများ ပြူးသွား၏။</p> <p> </p> <p>လုံးဝ ထင်မထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ဆရာတော် ဖန်ယဲ့ဆိုသည့် မြေခွေးအိုကြီးကို သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>သူတော်စင် ယွိယောင်လား။ သူ စိတ်ကူးထဲပင် မထည့်ခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘာလို့င့် သူတော်စင် ယွိယောင်က သူရဲ့ အကြီးအကဲ (၇)ယောက်ကို သတ်ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ တာဝန်မကျေလို့လား။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် တွက်ချက်မှု ရလဒ်မှာ အလွန်ဝေဝါးလွန်းနေပြီး နောက်ထပ် အဖြေများမှာ သူ၏ လက်တွေ့ဘဝ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ မကြာခင် သိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ခုတော့ ရှင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတော်စင် ယွိယောင်က သူ့ကို ကူညီရန်အတွက် သူတို့ကို သတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဓာတ်ကြီးငါးပါး အန္တိမခန္ဓာရှိသော ယွဲ့ချန်ချီ ကယ်ထုတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတော်စင် ယွိယောင်တွင် အခြားအစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းမက အင်မော်တယ်ဖြစ်ရန် ဘာမဆို လုပ်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုမျှလွယ်လွယ်နှင့် လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု ယောင်ချီ၏ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ သေသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့်....</p> <p> </p> <p>အင်အားချည့်နဲ့နေသော ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေက သူ၏ နောက်ထပ် စ်မှတ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝူ၏လုံခြုံရေးကို စိတ်ချရစေရန် နည်းလမ်းနှစ်ခုသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမတစ်ခုမှာ ကျန်းယိပိုင်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယမှာ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ကမ္ဘာငယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ သူ့နောက်လိုက်စေရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ပထမနည်းလမ်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့တွင် မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်သည့် နည်းလမ်းမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း တကယ့်ကို ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ယောင်ချီမှ အလောင်းများကို ဝိုင်းအုံကြည့်ကာ ကန်ကျောက် ဆဲဆိုနေကြသော အဘိုးကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဦးနှောက်မှာ တစီစီ မြည်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့တွင် အချိန် မိနစ်(၂၀)ပင် မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက နောက်ဆုံးစက္ကန့်အထိ စောင့်ပြီးမှ ထွက်မည်ဆိုပါက ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် တကယ်တမ်းဆိုလျှင် ၁၀မိနစ်</p> <p>ပင် မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီခေါင်းမာလှတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်အုပ်ကို ၁၀မိနစ် အတွင်းမှာ ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်လာအောင် ဘယ်လိုများ... စည်းရုံးရပါ့မလဲ။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်လား။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်သင်္ချာထက်တောင် ပိုပြီးတော့ ခက်သေးတယ်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save