Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အစွမ်းထက် နဂါးငါးဖြူနှင့် ရှီရှောင်ယွမ်၏ အသွင်ပြောင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ရွှေမြစ်…</p> <p>နဂါးငါးဖြူအား မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ရှီရှောင်ယွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်၏။</p> <p>လူတိုင်းက ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော ငါးဖောင်းဖောင်းများကို ချက်ချင်း ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး လေကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ရှီရှောင်ယွမ်၏ ရင်ဘတ်မှာ သိသိသာသာ မောက်တက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်လူများကလည်း ထိုနည်းတူပင်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဟွမ်ဆန်းကမူ သူတို့ကဲ့သို့ လိုက်မလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြစ်အောက်ခြေရှိ နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘောဆီသို့ လမ်းပြပေးရန်သာ လိုအပ်ကြောင်း ရှီရှောင်ယွမ်က အစောပိုင်းတွင် ကတိပေးထားခဲ့၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများအတွက် ဟွမ်ဆန်း၏ အကူအညီက မလိုအပ်တော့ချေ။</p> <p>ဝိညာဉ်အသိ နိုးကြားနေနိုင်သည့် နဂါးငါးဖြူ တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဆိုသော်ငြား ရှီရှောင်ယွမ်မှာ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>သူ့ဘေးတွင် စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားသော လက်အောက်ငယ်သား အများအပြား ရှိနေသည်ကို ထည့်ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p>လေနှစ်ခါ၊ သုံးခါ ရှူသွင်းမည့် အချိန်အတွင်း အခြားသူများလည်း အသက်ရှူသွင်းခြင်းကို ပြီးစီးသွားကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှီရှောင်ယွမ် ကဲ့သို့ပင် သူတို့အားလုံး ငါးဖောင်းဖောင်းများကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>သူတို့ စတင်လှုပ်ရှားတော့မည်ဖြစ်ရာ ရေထဲတွင် လေပြည့်နေသော ငါးဖောင်းဖောင်းများ ခန္ဓာကိုယ်၌ ချည်နှောင်ထားခြင်းက သူတို့လှုပ်ရှားမှုကို ကြီးမားစွာ အဟန့်အတား ဖြစ်စေမည်မှာ သံသယ ဝင်စရာ မလိုပေ။</p> <p>ရေကူးကျွမ်းကျင်သော သူတို့အတွက် တစ်ကြိမ် အသက်ရှူထားခြင်းက ရေအောက်တွင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်၏ တစ်ဝက်ခန့် ခံနိုင်ရည် ရှိစေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p>ဤအချိန် ပမာဏမှာ သူတို့အမြင်တွင် အတော်လေး လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ချဉ်းကပ်လာမည့် တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန်နှင့် ရေမျက်နှာပြင်ထက်သို့ လွယ်ကူစွာ ပြန်တက်လာရန် အချိန်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့အပြင် တိုက်ပွဲကို အဆုံးမသတ်နိုင်လျှင်ပင် နောက်ဆုတ်၍ သေချာ ပြင်ဆင်ပြီးမှသာ ပြန်လည် ငုပ်လျှိုးနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘောမှာ ဤနေရာတွင်သာ ရှိနေပြီး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ထိုစဉ် ရှီရှောင်ယွမ်က သူ့လူများကို လှမ်းကြည့်၍ ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူက ထပ်မံ အချက်ပြလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသူများက ခါးမှ ကွန်ပစ်ပိုက် အချို့ကို ဖြုတ်ယူလိုက်ကြ၏။ အခြားနှစ်ယောက်ကမူ ငါးဖမ်းပိုက် တစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်၍ နီးကပ်စွာ နေရာယူလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုလူများက ရှီရှောင်ယွမ် နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး အောက်ဘက်ရှိ နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘောဆီသို့ ကူးခတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဤသည်ကို မြင်လျှင် ဟွမ်ဆန်းက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ထိုလူများ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်မိသည်။</p> <p>ထို့နောက် နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘော၏ ပုံရိပ်ကို မသဲမကွဲ မြင်ရသည့် အနေအထား ရောက်သည်အထိ မီတာအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်နေလိုက်၏။</p> <p>ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ညာဘက် အရှေ့ထောင့်ဆီသို့ ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုလမ်းကြောင်းဆီမှ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သူ့အလိုအလျောက် သိစိတ်က သတိပေးနေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ့အကြည့်များ ကျရောက်သွားရာ နေရာတွင်မူ ဗလာကျင်းနေသော အမှောင်ထုမှလွဲ၍ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။</p> <p>"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ငါများ အမြင်မှားတာလား" ဟွမ်ဆန်းက စိတ်ထဲ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိ၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ဆက်လက် တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ ဖြစ်မယ်"</p> <p>တခြားတစ်နေရာတွင်…</p> <p>"ဒီလောက် အကွာအဝေးကနေတောင် ငါ့ကို အာရုံခံမိတယ်ဆိုတော့... တော်တော် ထက်မြက်တဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းပဲ"</p> <p>ကျန်းနင်က ဟွမ်ဆန်း ရှိရာဘက်သို့ အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဟွမ်ဆန်း၏ အစောပိုင်း လုပ်ရပ်များက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘော၏ အခန်းတွင်း၌...</p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည် ဆိုပါက အလျား ငါးပေနှင့် ခုနစ်လက်မခန့် ရှည်လျားပြီး ဖြူဖွေးသော အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နဂါးငါးဖြူ တစ်ကောင် အေးအေးလူလူ ကူးခတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသော ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ထင်ဟပ်နေ၏။</p> <p>ထိုအကြည့်ကို မြင်သူတိုင်း ဤနဂါးငါးဖြူတွင် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်အသိဉာဏ် ရှိနေကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။</p> <p>နဂါးငါးဖြူ အနေဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော လူများမှာ ၎င်း၏ သားကောင်များသာဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်လာစေရန် ၎င်းကိုယ်တိုင် တမင်တကာ မြှူဆွယ်ထားခဲ့သော သားကောင်များပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>၎င်း၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုမှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ပြီး အသွင်ပြောင်းရန် လိုအပ်သော စွမ်းအင်အတွက် အရည်အသွေးမြင့် သွေးအသား အမြောက်အမြား လိုအပ်ကြောင်း ၎င်းက ကောင်းကောင်း သိထားသည်။</p> <p>ရေထဲတွင် ၎င်း ရှာဖွေနိုင်သော သွေးအသားများမှာ သာမန် ငါးနှင့် ပုစွန်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ သာမန် အစားအစာများမှာ ဗိုက်ဝစေရန် လုံလောက်သော်လည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုအတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအင် ထောက်ပံ့ပေးရန်မူ ပမာဏ များစွာ လိုအပ်လှ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ ပစ်မှတ်ကို သွေးကြွယ်ဝသော သိုင်းပညာရှင်များထံ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နဂါးငါးဖြူ၏ အမြင်တွင် သွေးကြွယ်ဝသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အရည်အသွေးမှာ သာမန် သွေးအသား ပေါင်တစ်ထောင်နှင့် ညီမျှသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို တမင်တကာ လွှတ်ပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လူသားများ၏ လောဘကြောင့် သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ ရောက်လာမည့်သူများ သေချာပေါက် ရှိလာမည်ကို ၎င်း သိထား၏။</p> <p>ယခုအချိန်၌ ၎င်း၏ အမြင်တွင် ဤလူများမှာ သေမင်းကို မိုက်မဲစွာ ဖိတ်ခေါ်နေသူများ၏ ပုံစံမျိုးပင်။</p> <p>…</p> <p>တိုက်ပွဲဝင်ရန် ရှီရှောင်ယွမ် ဦးဆောင်၍ သင်္ဘောအခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် ရုတ်တရက် ဝင်းလက်သွားတော့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခန်းတွင်း၌ သံရိုင်းများက တောင်တန်း တစ်ခုလို ပုံကျနေ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သံရိုင်းများ တင်ဆောင်လာသော ကုန်တင်သင်္ဘော တစ်စင်းဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တွင် လော့ရွှေမြစ်ပေါ် ရွက်လွှင့်နေစဉ် မတော်တဆမှု တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ကာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကုန်တင်သင်္ဘောမှာ ယခုအချိန်အထိ အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>တောင်တန်းသဖွယ် ပုံကျနေသော သံရိုင်းများကို ကြည့်ရင်း ရှီရှောင်ယွမ်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းခြေ တွက်ချက်လိုက်သည်။</p> <p>ဤသံရိုင်း အစုအဝေး၏ တန်ဖိုးမှာ ငွေသား တာနယ် တစ်သောင်းခန့် ရှိကြောင်း သူ သိလိုက်၏။</p> <p>ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မြစိမ်းရောင်မြွေဂိုဏ်း အတွက်ပင်လျှင် ငွေသား တာနယ် တစ်သောင်းဆိုသည်မှာ ဧရာမ ဓနဥစ္စာကြီး တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မြစိမ်းရောင်မြွေဂိုဏ်းက လော့ရွှေခရိုင်ရှိ နယ်မြေ အများအပြားကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး အခွန်ကောက်ခံခြင်း၊ ရေကြောင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့် လူကုန်ကူးခြင်းတို့မှ ငွေရှာနေသော်ငြား လက်အောက်ငယ်သားများလွန်းပြီး စားဝတ်နေရေးနှင့် အခြားကုန်ကျစရိတ်များမှာလည်း ကြီးမားလှသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်နိုင်ရန်၊ ဘဝကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် အခြားသူများထက် ပိုမို မြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် ကိုယ့်အသက်ကို စတေးရခြင်းပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းသားများ၏ သက်သာချောင်ချိရေးအတွက် သူတို့ မနှမြောရဲကြပေ။</p> <p>ထို့အပြင် အောက်ခြေ ဝင်ငွေ၏ ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်ကို ချောင်မိသားစုထံ လွှဲပြောင်းပေးရသေးသည်။</p> <p>မြစိမ်းရောင်မြွေဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်လင့်ကစား အပြင်လူများ ထင်ထားသလောက် သူ မချမ်းသာခဲ့ချေ။</p> <p>သူက အမြဲတမ်း ငွေသား တာနယ်များ လိုအပ်နေခဲ့၏။</p> <p>ငွေကြေး ဆိုသည်မှာ သိုင်းပညာ အရင်းအမြစ်များနှင့် ညီမျှသည်။</p> <p>လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိပါက ၎င်းတို့ကို အသုံးပြု၍ သိုင်းပညာ သတ္တမအဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p>ငွေသား တာနယ် တစ်သောင်းတန် ဓနဥစ္စာမှာ သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားသော ကံကောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်…</p> <p>ဘန်း…</p> <p>သစ်သားပျဉ်ပြားများ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားပြီး ရေများ လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။</p> <p>"လာပြီဟေ့..."</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားသည့်အလား ထိုလူများ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဖြတ်ပြေးသွားသော ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှီရှောင်ယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save