Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">စမ်းသပ်ပွဲ စတင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"သေမင်းခန်းမထဲကို ရောက်တာနဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေနဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်။ သူတို့ကပဲ စမ်းသပ်ပွဲတွေကို ကိုင်တွယ်မှာ။ ငါတို့ကတော့ အထဲကို ဝင်ခွင့်မရှိလို့ ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ကနေတော့ အကုန်လုံးကို လှမ်းကြည့်နေလို့ ရတယ်။ အထဲမှာ ဂရုစိုက်နော်" ရွမ်းယီနှင့် အခြားအကြီးအကဲများက စမ်းသပ်ပွဲတွင် ပါဝင်မည့် တပည့်များကို အထဲသို့ မလွှတ်မီ မှာကြားနေကြသည်။</p> <p>​မူယွမ်ကလည်း လုံချန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဆွဲကြိုးကိုတော့ မချွတ်ပါနဲ့၊ ဒါဆိုရင် ယဇ်ပုရောဟိတ်က သားရဲ့အသက်ကို ကယ်ပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒါကိုပဲ မှတ်ထားပါ။ ပြီးတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ။ သားသာ အာရုံစိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီတိုက်ပွဲတွေထဲမှာ သား မကျော်ဖြတ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး" မူယွမ်က ဆိုသည်။</p> <p>​"ကံကောင်းပါစေ" သူမက လုံချန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ မူယွမ်ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး သေမင်းခန်းမဟု လူသိများသော နန်းတော်ကြီးထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရူရှန်နှင့်အတူ ဝင်လာခဲ့ပြီး အခြားတပည့်များကလည်း သက်ဆိုင်ရာ အကြီးအကဲများ ရွေးချယ်ပေးထားသည့် နှစ်ယောက်တစ်တွဲ အဖွဲ့များအလိုက် အသီးသီး ဝင်လာကြသည်။</p> <p>​နန်းတော်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ အချင်း မီတာ ၂၀ ခန့်ရှိသော စက်ဝိုင်းပုံ ခန်းမကြီးတစ်ခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​ပါဝင်သူများထဲတွင် လုံချန်းသည် လူတစ်ရာခန့်ကို မှတ်မိနေပြီး ၎င်းမှာ အဖွဲ့ပေါင်း ငါးဆယ်ခန့် ရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်ပွဲများကို အဖွဲ့လိုက် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်လားဆိုသည်မှာမူ မသေချာသေးပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ဦးချင်း စမ်းသပ်ပွဲများ ဖြစ်သင့်သော်လည်း လုံချန်း နားလည်ထားသည်မှာ အခွင့်အရေး ရပါက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကူညီခြင်းကို တားမြစ်ထားသည့် စည်းမျဉ်းမရှိခြင်းပင်။</p> <p>​ခန်းမထဲတွင် တပည့်တစ်ရာခန့် မတ်တပ်ရပ်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မနာလိုဝန်တိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်အား လုံချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မီယင်ကို တွေ့ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ လုံချန်း သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက လုံချန်းတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p>​ထိုလူမှာ ကောင်းကင် အဆင့် ၅ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ ဝမ်ကျွင်း ဖြစ်ပြီး မီယင်တို့အတန်းထဲမှ သူမနှင့်အတူ ရွေးချယ်ခံရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဟေ့ကောင်... မင်း မီယင်ကို နှောင့်ယှက်နေတာ ဘယ်တော့ ရပ်မှာလဲ။ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ သားဖြစ်နေရုံနဲ့ မင်း ကြိုက်တာ လုပ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ ဂိုဏ်းထဲမှာ အကြီးအကဲတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး" ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်း၏ အသံကြောင့် ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံမှာ လုံချန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>​"ဘာလဲ... သူက မိန်းကလေးတွေကို နှောင့်ယှက်တာလား။ အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့ထက် ပိုသန်မာတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​"ဒါက ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတာပါပဲ။ အဲဒီကောင်လေးက အကြီးအကဲမူရဲ့ သားလေ၊ မိန်းကလေးကတော့ အကြီးအကဲလို ရာထူးကြီးတဲ့သူရဲ့ သားသမီး မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက အဲဒီကလေးကို ဘာမှ ပြန်မလုပ်ရဲတာပေါ့။ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အဲဒီကလေးက သူမကို နှောင့်ယှက်ရဲတာ ဖြစ်မှာပါ"</p> <p>​"ဟားဟား... သူရဲကောင်းတွေက ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူးကွ။ မိန်းကလေးကို သဘောကျရင် ယူလိုက်ရုံပဲ။ ဒါက ဒီမှာ အားလုံး လက်ခံထားတဲ့ အစွမ်းထက်သူက အစိုးရတယ်ဆိုတဲ့ နိယာမပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းမှာ လုံလောက်တဲ့ အစွမ်းရှိမှ။ အမေကို အားကိုးပြီး မိန်းကလေးကို နှောင့်ယှက်တယ်ဆိုတာတော့... ဒီလူက ဘယ်လောက်အထိ အောက်တန်းကျ လိုက်လဲ"</p> <p>​"သူ့နာမည်က မူလင်း ထင်တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မတက်ဘဲ ပိတ်မိနေတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်ပဲ။ ပါရမီလည်း မရှိ၊ အရည်အချင်းလည်း မရှိဘဲနဲ့ အလှအပကို မက်မောရဲသေးတယ်လား။ တကယ့် ခွေးကောင်လေးပဲ"</p> <p>​တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် လုံချန်းကို ဝိုင်းဝန်း လှောင်ပြောင်နေကြသည်။ ရူရှန်ကတော့ လုံချန်းအနားတွင် ရပ်နေပေမည့် တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လုံချန်း မည်သို့ တုံ့ပြန်မလဲဆိုသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်းက ကောင်းကင် အဆင့် ၅ ဖြစ်ပြီး မီလောင်က အဆင့် ၄ ဖြစ်နေသော်လည်း လုံချန်းကတော့ သူတို့ကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်မှန်း သိနေသဖြင့် အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။ သူ အေးဆေးနေဖို့ ကြိုးစားပေမည့် သူ၏ ထက်လှသော လျှာကတော့ ငြိမ်မနေခဲ့ပေ။</p> <p>​"မင်းက ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက ပုံမှန်အသံဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း ဝမ်ကျွင်းကို အထင်အမြင်သေးစွာ ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p>​"ငါက ဝမ်ကျွင်းကွ။ အကြီးအကဲဝမ်ရဲ့ သားပဲ။ မင်းကို ငါ သတိပေးထားမယ်၊ သူ့ကို နှောင့်ယှက်တာ မရပ်ရင်တော့..."</p> <p>​ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို ခြိမ်းခြောက်နေတုန်းမှာပင် လုံချန်းက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"တော်စမ်းပါ... စကားတွေ အများကြီး ပြောလေ မင်းက ပိုပြီးတော့ ထုံအ,သလို ဖြစ်နေလေပဲ။ မင်းရဲ့ အဲဒီ ထုံအ,မှုတွေကို ဒီမှာ လာမဖြန့်ဘဲ ပြန်သွားလိုက်တော့" လုံချန်းက လက်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဝေ့ယမ်းရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း... မင်း အခု ငါ့ကို ထုံအတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား" ဝမ်ကျွင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဟေး... ငါကတော့ ဒီကလေးကို အရှိန်အဝါ သုံးတတ်တဲ့ လူကြောက်တစ်ယောက်လို့ ထင်ထားတာ၊ တကယ်တော့ သတ္တိတော့ ရှိသားပဲ"</p> <p>​"ဟားဟားဟား... အဲဒီကလေးက ဝမ်ကျွင်းကို ထုံအတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်ဟ"</p> <p>​"ဝမ်ကျွင်းသာ ဒီကလေးကို မဆုံးမရင်တော့ သူက ယောက်ျား မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p>​"အကြီးအကဲ နှစ်ယောက်ရဲ့ သားတွေ တိုက်တာကို ကြည့်ရမှာ တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပဲ။ အဲဒီကလေးက ဘယ်လိုမှ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေပေမဲ့လည်းပေါ့"</p> <p>​"ဝမ်ကျွင်းတော့ ဒီနေ့ သိက္ခာကျပြီ ဟားဟား"</p> <p>​ပွဲကြည့်နေသူများက ဝိုင်းဝန်း ရယ်မောနေကြသည်။</p> <p>​"အမှန်တရား မရှိတဲ့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကို မင်းက ယုံနေတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကို ထုံအတယ်လို့ မခေါ်ရင် ဘာခေါ်ရဦးမှာလဲ။ ငါက ဘာလို့ မင်းပြောတဲ့ မိန်းမကို နှောင့်ယှက်ရမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အကြိုက်က မင်းလိုမျိုး အောက်တန်းကျတယ်လို့ ပြောချင်တာလား" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း မီယင်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း တကယ့် ခွေးကောင်ပဲ။ သေချင်နေတာပဲ" ဝမ်ကျွင်းက ဟိန်းဟောက်ကာ လုံချန်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​'ကဲ... အဘိုးကြီး၊ တိတ်တိတ်လေး ကြည့်မနေနဲ့တော့။ နောက်ဆုံးအချိန်ကျမှ ဆရာကြီးစတိုင်နဲ့ ဝင်တားမှာ ငါ သိတယ်' လုံချန်းက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>​"ဘယ်သူက သေမင်းခန်းမထဲမှာ တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ"</p> <p>​သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော ကြောက်မက်ဖွယ် အသံကြီးတစ်သံက ခန်းမထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်း၏ လက်သီးမှာ လုံချန်း၏ မျက်နှာကို ထိခိုက်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ လက်သီးမှာ လုံချန်း၏ မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ဘတ်အထိ ကျနေသော မုတ်ဆိတ်ဖြူကြီးနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​'ယဇ်ပုရောဟိတ်... အဆင့်မြင့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ' လုံချန်းက တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>​"ယဇ်ပုရောဟိတ်" တပည့်အားလုံးက လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ လုံချန်းလည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်သည်။</p> <p>​ယဇ်ပုရောဟိတ်က လုံချန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လည်ပင်းက ဆွဲကြိုးအား သတိထားမိသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​'ဒီကောင်လေးက ပါရမီ ပြန်ရလာပြီ၊ ကျောင်းတော်သခင်ကလည်း သူ့ဆွဲကြိုးကို ပေးပြီး ပါဝင်ခွင့်ပြုလိုက်တယ်ဆိုတော့ ကောင်လေးကို ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပဲ။ တကယ်လို့ သူသာ အရင်လို ပြန်ဖြစ်လာပြီဆိုရင် ဒီထဲက လူတွေအားလုံးထက် သူက အခွင့်အရေး အရှိဆုံးပဲ။ စိတ်မကောင်းစရာက သူ့မှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတော့တာပဲ။ အဲဒါက သူ့အတွက် ခက်ခဲစေလိမ့်မယ်' ယဇ်ပုရောဟိတ်က တွေးတောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​"ကဲ... အားလုံးပဲ။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲက တကယ်တော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ အနိုင်ရဖို့ဆိုရင် အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး နန်းတော်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်အောင် ရှေ့ကိုပဲ ဆက်သွားရမှာပါ" ယဇ်ပုရောဟိတ်က ရှေ့ရှိ တံခါးကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းတို့အားလုံးကို ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခဲစီ ပေးမယ်။ မင်းတို့ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားရတဲ့အခါ အဲဒီပုံဆောင်ခဲကို ခွဲလိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာ တစ်ခု မှတ်ထားပါ။ ပုံဆောင်ခဲကို ခွဲလိုက်တာနဲ့ ဒီကို ပြန်ရောက်ဖို့ကြားမှာ ၁၀ စက္ကန့် ကြာမြင့်တယ်။ အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင်မှာ မင်းတို့ သေသွားခဲ့ရင်တော့ အသက်ပြန်သွင်းလို့ မရတော့ဘူး။ မင်းတို့ သိကြတဲ့အတိုင်း သေမင်းခန်းမထဲမှာ သေတဲ့သူတွေကို အသက်ပြန်သွင်းလို့ မရဘူး... ပုံမှန်အားဖြင့်ပေါ့လေ" ယဇ်ပုရောဟိတ်က အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟိုမှာ သေတ္တာတစ်လုံး ရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပုံဆောင်ခဲတွေ ရှိတယ်။ အားလုံးက တစ်ခဲစီ ယူသွားလို့ ရတယ်" သူက ဆိုသည်။</p> <p>​တပည့်များက ခေါင်းငြိတ်ကာ သူတို့အနားရှိ သေတ္တာငယ်ဆီသို့ သွား၍ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခဲစီ ယူလိုက်ကြသည်။ ပုံဆောင်ခဲများမှာ အပြာနုရောင်ဖြစ်ပြီး ခြောက်မြောင့်ပုံစံ ရှိသည်။ အားလုံးက ထိုပုံဆောင်ခဲများကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>​"ကဲ... အခု ဝင်သွားလို့ ရပါပြီ" ယဇ်ပုရောဟိတ်က ရှေ့က အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် အချက်ပြလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save