Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုံကျွင်း၏ ဆိုးရွားသောအခြေအနေနှင့် ရက်စက်သော ကျောင်းတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လုံချန်းနှင့် အခြားသူများသည် တံခါးဆီသို့ လှမ်းတက်သွားကြသည်။</p> <p>​အခြားတပည့်များမှာ စမ်းသပ်ပွဲကို စောစောစတင်နိုင်လေ အဆုံးသတ်သို့ မြန်မြန်ရောက်လေဟု ယုံကြည်နေကြသည့်အလား တံခါးဆီသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြသည်။</p> <p>​သို့သော် လုံချန်း၏ အတွေးမှာမူ သူတို့နှင့် မတူပေ။ ဤစမ်းသပ်ပွဲမှာ ထိုမျှလောက် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသဖြင့် သူ၏ ပုံမှန်ခြေလှမ်းဖြင့်သာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ရူရှန်ပင်လျှင် အထဲသို့ ဝင်သွားပြီဖြစ်ရာ လုံချန်းသည် အခန်းထဲသို့ နောက်ဆုံးမှ ဝင်သွားသူ ဖြစ်လာသည်။</p> <p>​'သူ့ကိုတော့ ငါ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ရမယ်။ တခြားသူတွေ သေရင် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ ပျက်စီးသွားမှာမို့ ပြန်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ဒီကောင်လေးမှာတော့ ကျောင်းတော်သခင်ရဲ့ ဆွဲကြိုးရှိနေတော့ ဝိညာဉ်က ဘေးကင်းလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူသာ သေသွားခဲ့ရင် အချိန်မီ အသက်ပေးဆေးလုံး သုံးပြီး ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ငါ အဲဒီမှာ ရှိနေရမယ်' ယဇ်ပုရောဟိတ်က တံခါးကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​အားလုံး အထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် သူက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ပြသနေသည့် တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်သော ဖန်သားပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော ပြကွက်မျိုးကို အခြားသော နန်းတော်များစွာတွင်လည်း ပြသနေသည်။ သေမင်းခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသော လူများသည်လည်း ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နေသည့် တပည့်အားလုံးကို ထိုဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကျောင်းတော်သခင်သည်လည်း သူ၏ အခန်းထဲမှနေ၍ ဤအဖြစ်အပျက်ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ အခြားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များလည်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်နေသူ နောက်တစ်ဦးလည်း ရှိသေးသည်။</p> <p>​အကျဉ်းထောင်တစ်ခုဟု ထင်ရသော နေရာထဲတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် နံရံကို မှီ၍ ထိုင်နေသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လုံချန်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ ညစ်ပတ်ပေရေကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ သူ၌ အတန်ကြာအောင် မရိတ်ဘဲ ထားပုံရသော မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီး ရှိပြီး သူ၏ ဆံပင်ရှည်များမှာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ရေမချိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>​သူ၏ ဘေးတွင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူမသည်လည်း သူတို့ရှေ့ရှိ ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ပြသနေသည့် ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်နေသည်။</p> <p>​"ကဲ... ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ကြည့်စမ်းပါ။ နင် ပျော်နိုင်တုန်းလေး ပျော်ထားလိုက်ဦး။ ဒီကလေးတွေက ငါတို့နဲ့အတူ နယ်မြေအသစ်ရှာဖွေဖို့ နင်နဲ့အတူ လိုက်ပါခွင့်ရအောင် ယှဉ်ပြိုင်နေကြတာကို ကြည့်ပြီး အရသာခံလိုက်စမ်းပါ။ ဒါနဲ့... နင့် ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ သားလည်း ဒီပွဲမှာ ပါဝင်နေတယ်နော်" ထိုအမျိုးသမီးက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ထိုအမျိုးသားမှာ လုံကျွင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် လုံချန်း၏ ဖခင်ဖြစ်သလို လုံချန်း လာရောက်ရှာဖွေနေသည့်သူလည်း ဖြစ်သည်။ လုံကျွင်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို အားနည်းစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ နင်က နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မအကြောင်းလည်း သိမှာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ နင်က ကျောင်းတော် ပြင်ပမှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး နင့်ရဲ့ ဇစ်မြစ်အမှန်ကို မသိတဲ့ မွေးစားမိဘတွေနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာကိုး။ နင့်ရဲ့ မိသားစု အစစ်အမှန်အကြောင်း မသိတာကို ငါ အပြစ်မတင်ပါဘူး" ထိုအမျိုးသမီးက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြောသည်။</p> <p>​"နင့်ရဲ့ သားကလွဲရင် နင်နဲ့ သွေးချင်းနီးစပ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ တစ်ယောက်က နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မပဲ။ သူက နင့်အမေ မောင်အရင်းရဲ့ သမီးပေါ့။ သူနဲ့ သူ့ရဲ့ သားကပဲ နင့်မှာရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားရင်းချာတွေပဲ။ စိတ်မကောင်းစရာက နင် ဒီဘဝမှာ သူတို့နဲ့ တွေ့ခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​"ဟိုမှာ အပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ကလေးကို မြင်လား။ သူက တစ်နည်းအားဖြင့် နင့်ရဲ့ တူပဲ။ မူလင်းတဲ့။ သူကတော့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စအချို့ ဖြစ်ပြီးနောက်မှာ ဒီယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး အရှိဆုံးပဲ။ တကယ်လို့ သူသာ နိုင်သွားရင် နင် မသေခင်မှာ နင့်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့အတူ ခရီးသွားခွင့် ရဦးမှာပေါ့" သူမက ဖန်သားပြင်ကို ညွှန်ပြရင်း ရှင်းပြသည်။</p> <p>​လုံကျွင်းသည် ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမပြောသော လူကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မသိသည်မှာ သူ မြင်နေရသော ထိုလူမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဝေးလံလှသော တိုင်းပြည်တစ်ပြည်တွင် ဘေးကင်းစွာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည့် သူ၏ သားအရင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>​"နင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု သိချင်လား။ နင့်ရဲ့ အသံကြိုးတွေကို ငါတို့ ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတော့ နင့်ကို ပြောပြလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ မိသားစုလား။ ငါတို့ပဲ သူတို့ကို အကုန် သုတ်သင်လိုက်တာ။ သူက နင့်အမေကို ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့လို့ နိုင်ငံတော် သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ပေါ့။ စိတ်မကောင်းစရာက အဲဒီမိန်းမကြီးကိုတော့ ငါတို့ မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ ကျောင်းတော်သခင်တောင် ကြောက်ရတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခင်ပွန်းရှိနေလို့ပဲ။ ငါတို့က သူ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေအကြောင်း အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး နင့်အမေနဲ့အတူ ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ပဲ လိမ်ပြောထားလိုက်တာ။ အဲဒီအမိုက်မကလည်း အဲဒါကို တကယ် ယုံနေတာလေ" ထိုအမျိုးသမီးက သွားဖြဲရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံကျွင်းသည် သူမကို ကြည့်နေရုံမှအပါး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။ သူ၏ အသံကြိုးများမှာ အထုတ်ခံထားရသဖြင့် သူသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>​"နင် အခုထိတော့ လိမ်လိမ်မာမာ နေခဲ့ပါတယ်။ အဆုံးထိ ဒီလိုပဲ ဆက်နေသွားမယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ တိုင်းပြည်ဆီ ငါတို့ မသွားဘူး။ နင့်ရဲ့ သားကိုလည်း ငါတို့ လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ဘူး။ နင့်ရဲ့သားက မပတ်သက်သင့်တဲ့ ကိစ္စတွေထဲ မပါဝင်ဘဲ သာမန်လူသားတစ်ယောက်လို အေးအေးဆေးဆေး ရှင်သန်သွားနိုင်မှာပေါ့" သူမက ဆိုသည်။</p> <p>​လုံကျွင်းသည် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်ပြီး မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p>​လုံချန်းသည် ပထမဆုံး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​တပည့်အားလုံး ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိထားသကဲ့သို့ ခက်ခဲပင်ပန်းနေကြပုံရသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားလည်သွားသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ဤနေရာမှာ သူ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆွဲငင်အား လှေကားထစ်များနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေလေ ဆွဲငင်အားမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းမှာ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးနှင့် အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဖြစ်ရာ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမကို သုံး၍ အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်သည်။</p> <p>​သူသာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို သုံးလိုက်လျှင် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ အလွယ်လေး ရောက်သွားနိုင်သော်လည်း သူ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူသည် မူလင်း သင်ယူထားခဲ့သော ပညာရပ်များကိုသာ သုံးရမည်ဟု သိထားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လူများက ဤစမ်းသပ်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြမည်ဖြစ်ရာ သူသာ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိပါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသား ပေါ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ယခင်က နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၌ ဆွဲငင်အားလှေကားကို မတက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမို သန်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိုမို သန်မာလာခဲ့သဖြင့် သူ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။</p> <p>​လုံချန်း ဒုတိယခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖိအားမှာ တိုးလာသည်။ သို့သော် ထိုဖိအားမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်သေးပေ။ သူက အစနားတွင်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်လော။ အခြားသူများမှာ အခန်း၏ ထက်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။</p> <p>​လူများစွာမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖိအားဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သွေးများ အန်ထုတ်ကာ ပုံဆောင်ခဲများကို ခွဲ၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​'အသုံးမကျတဲ့ လူတွေ။ ဒီစမ်းသပ်မှုက အလွယ်ဆုံး ဖြစ်နိုင်တာကို။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က ဖိအားကို မခံနိုင်ဘဲနဲ့ ရှေ့ကို အတင်းတိုးနေတာက ဘာမှ အကျိုးမရှိဘူး။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိအားနဲ့ အသားကျအောင် အချိန်ပေးသင့်တာကို၊ ဒီလူတွေက တကယ်ကို ဇွတ်တရွတ်နိုင်လွန်းတယ်' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟင်"</p> <p>​သူ ထိုသို့ တွေးလိုက်ချိန်မှာပင် ရှေ့ဆုံးတွင် ရောက်နေသော လူအချို့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး တရားမှတ်နေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​'အားလုံးတော့ အသုံးမကျတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေကို ကြည့်ပြီး ဒီဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက မဟုတ်တမ်းတရားတွေလားလို့ ငါ ထင်နေမိတာ' လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ပြီး အခြားသူများမှာလည်း သူတို့၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်သည့်အခါ ရှေ့ကလူများကို အတုယူ၍ ထိုင်ချကာ အနားယူကြသည်။</p> <p>​လုံချန်းကမူ ဆက်တိုက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် ကျန်ရှိနေသော တပည့်တစ်ဝက်ကျော်ကို ကျော်တက်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် အခက်အခဲမျှ ရှိပုံမရဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save