Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးတောက်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"တစ်ဖက်မှာလည်း နင့်ရဲ့မိသားစု သွေးမျိုးဆက်ထဲက နောက်ထပ်သားတစ်ယောက်ကတော့ သူ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ပါရမီကြောင့် ဘုရင်တစ်ပါးလို စည်းစိမ်နဲ့ နေထိုင်ရလိမ့်မယ်။ နင့်အမေသာ မူယွမ်ရဲ့ခင်ပွန်းလို လူမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် နင်တို့သားအမိလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာပေါ့။ နင့်အမေရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက လူပေါင်းများစွာရဲ့ ဘဝကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးခဲ့လဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါဦး" ထိုအမျိုးသမီးက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။</p> <p>​လုံကျွင်းသည် ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း ရှေ့ရှိ ဖန်သားပြင်ကိုတော့ ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မီးတောက် သင်္ကေတပါသော တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ခြောက်သွေ့နေသော မြေရိုင်းပြင်ကြီးအား မြင်လိုက်ရသည်။ အခန်းထဲသို့ ခြေမချရသေးသော်လည်း ပူပြင်းသော လေပွေများက သူ၏မျက်နှာအား လာရောက်ပွတ်တိုက်နေသည်ကို သူ ခံစားရသည်။</p> <p>​ထိုအခန်း၏ အခြားတစ်ဖက် အဆုံးတွင် လှေကားထစ်များကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"လှေကားတွေပဲ။ အဲဒါက နောက်တစ်ထပ်ကို သွားဖို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တော့ မလွယ်ကူလောက်ပါဘူး။ ဒီအခန်းက စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်၊ တခြားတံခါးတွေလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပဲ။ တခြားအခန်းတွေထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ဦးမှ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် အခြားတံခါးများဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အခြားတံခါးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ဤစင်္ကြံလမ်းတွင် လုံချန်း၏ရှေ့တည့်တည့်က မီးတောက် သင်္ကေတပါသော တံခါးတစ်ချပ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>​'ငါ ဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကတည်းက တခြားတံခါးတွေ ပျောက်သွားတာပဲ။ ဒါကို ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပုံရတယ်။ ဒီနေရာမှာ တစ်ခါဝင်ရင် တစ်ခုပဲ ရွေးလို့ရမှာပဲ။ အခုတော့ ဒါပဲ ဝင်လို့ရတော့မယ်' လုံချန်းက ရှေ့ရှိတံခါးကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် တံခါးကို ပြန်ဖွင့်ကာ အထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p>​အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီးတောက်မိစ္ဆာ ပေါင်းထောင်ချီက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းဖို့ ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ အရေပြားများ ပူလောင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံချန်း အခန်းထဲသို့ ပထမဆုံးခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ မီးများ စတင်တောက်လောင်လာတော့သည်။</p> <p>​'ဪ... ဒီနေရာက မီးတောက်တွေကို ဖြတ်ကျော်ရမယ့် စမ်းသပ်မှုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ နိယာမတွေနဲ့ဆိုရင် ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး' လုံချန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနက်ရောင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် မမြင်နိုင်သော ပါးလွှာသည့် ဟင်းလင်းပြင် အကာအကွယ်အလွှာ တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုအကာအကွယ်ကြောင့် မီးတောက်များမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိတွေ့နိုင်တော့ပေ။ မီးတောက်များနှင့် လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြားတွင် သီးခြားအာကာသတစ်ခု ခြားနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အပြင်လူအမြင်တွင်မူ မီးများက လုံချန်းကို ဘာမှမလုပ်နိုင်သကဲ့သို့သာ မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ဤအခန်းကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ကာ အဆုံးရှိ လှေကားထစ်များဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းအတွက် ဤအရာက ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် စောင့်ကြည့်နေသူများမှာမူ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>​"သူ့အဖေရဲ့ အရည်အချင်းအချို့ကို သူ နိုးထလာပုံပဲ။ မီးတောက်တွေက သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ ဟားဟားဟား... အဲဒီလူရဲ့သားက နောင်တစ်ချိန်မှာ နောက်ထပ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာဦးမှာပဲ" လုံချန်း ဤအခန်းကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းတော်သခင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အေးဆေး ဖြတ်သွားနိုင်တာလဲ။ သူ တစ်ခုခု လိမ်ထားတာ သေချာတယ်။ အဲဒီအခန်းက အခက်ခဲဆုံးထဲက တစ်ခုပဲလေ။ အဲဒီမီးတောက်တွေက ဘယ်လို ခံစစ်ပညာရပ်ကိုမဆို ဖောက်ထွက်ပြီး ကျင့်ကြံသူကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တာ။ သူ သေချာပေါက် လိမ်နေတာပဲ" အကြီးအကဲ ဖုမင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသည်။</p> <p>​"နင်က ငါ့သားကို လူလိမ်လို့ ပြောနေတာလား" မူယွမ်သည် သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဖုမင်ပင်လျှင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"အာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ တခြားအကြောင်းကို ပြောနေတာပါ" အကြီးအကဲ ဖုမင်က လက်ကာပြရင်း ကပျာကယာ ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p>​မူယွမ်သည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အရှိန်အဝါအား ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ဖန်သားပြင်ကိုသာ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဂုဏ်ယူပါတယ် မူယွမ်။ နင့်သားက တကယ်ကို တော်တာပဲ"</p> <p>​လုံချန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် အကြီးအကဲ အများအပြားက မူယွမ်ကို လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြသည်။</p> <p>​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မူယွမ်က ပြန်လည်နှုတ်ဆက်သော်လည်း သူမသည် လုံချန်းအတွက် စိုးရိမ်နေဆဲပင်။ စမ်းသပ်ပွဲမှာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေလေ ပို၍ ခက်ခဲလာလေလေ ဖြစ်သည် မဟုတ်လား။</p> <p>​ရွမ်းယီမှာမူ အနောက်ဘက်တွင် ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် လှေကားပေါ်တက်ကာ သေမင်းခန်းမ၏ ဒုတိယအထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>​သူသည် ဗလာကျင်းနေသော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအခန်းမှ ထွက်ခွာရန် တံခါးမရှိသကဲ့သို့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသည့် လှေကားများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ဤအခန်းထဲတွင် ပိတ်မိနေတော့သည်။</p> <p>​"ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ဖြေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။</p> <p>​"ဒီအခန်းက ထွက်ဖို့ လမ်းမရှိဘူးထင်တယ်။ နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမကို သုံးပြီး ပြန်သွားလို့ ရပေမဲ့ အဲဒါကတော့ မကောင်းဘူး။ တကယ်လို့ နင့်ရဲ့ အစွမ်းကုန်သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအခန်းရဲ့ နံရံတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရနိုင်မယ်" ရွှင်းက လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒါကို ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး။ အရမ်း အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ပြလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ မူလင်းက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ပါရမီအချို့ကို ပြလို့ရပေမဲ့ အခန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုးကတော့ သိသာလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေနဲ့ ဘုရင်ဓားကို မသုံးဘဲနဲ့လည်း ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟင်... သူက သူ့ဘာသာ စကားပြောနေတာလား" လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွမ်းယီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သူ့ဘာသာ စကားပြောနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဘယ်သူမဆို ဒီလို ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရှိဘဲ အခန်းထဲမှာ ပိတ်မိနေရင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှာပဲလေ" မူယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"သူ တစ်ယောက်တည်း ကြာကြာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပထမထပ်ကို ကျော်ဖြတ်လာတဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ဒီအခန်းထဲကိုပဲ ရောက်လာမှာလေ" ရွမ်းယီက ဆိုသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် အခန်း၏ နံရံများဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလားဆိုသည်ကို စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသည်အား မတွေ့ရပေ။</p> <p>​မြေပြင်ကိုပါ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း အရာအားလုံးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင်။ နောက်ထပ်အခန်းသို့ သွားနိုင်မည့် လမ်းစကို ရှာမတွေ့ပေ။ နံရံအားလုံးမှာလည်း ခိုင်ခံ့မှု တူညီနေသဖြင့် လျှို့ဝှက်တံခါးလည်း ရှိပုံမရပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်ထိ မရှိသေးပေ။</p> <p>​"လောလောဆယ်တော့ စောင့်နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီအခန်းထဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ လမ်းပွင့်လာလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း နံရံကိုမှီကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p>​ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မြေပြင်တွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ပွင့်လာသည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ လှေကားထစ်များကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုလှေကားမှ တက်လာသော လူတစ်ယောက်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"မင်းကိုး" လုံချန်းက ထိုလူကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း တော်တော် နောက်ကျတာပဲ"</p> <p>​ထိုသူမှာ ပထမနှင့် ဒုတိယစမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်လာသော ဝမ်ကျွင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒုတိယစမ်းသပ်မှုမှာ ကံကောင်းစွာဖြင့် လွယ်ကူသောတံခါးကို ရွေးချယ်မိခဲ့သဖြင့် လုံချန်းထက် အများကြီး ပိုမိုလွယ်ကူခဲ့သည်။</p> <p>​"မူလင်း မင်းလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား" ဝမ်ကျွင်းသည် အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်၍ လုံချန်းကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ အပေါ်ထပ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အနောက်က လှေကားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဝမ်ကျွင်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤအခန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် သူ ဘာကြောင့် စောင့်နေရသလဲဆိုသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြသကဲ့သို့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"မင်းတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ရမယ်။ အနိုင်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုအဆင့်ကို တက်ခွင့်ရမယ်။ တိုက်ပွဲစတင်တာနဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ရမှာ ဖြစ်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ မတိုက်ခိုက်ဘဲ ထွက်ခွာဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်စီ ရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ လွတ်မြောက်ရေးပုံဆောင်ခဲကို ခွဲပြီး စမ်းသပ်ပွဲကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ။ တကယ်လို့ ဘယ်သူမှ ပုံဆောင်ခဲကို မခွဲဘူးဆိုရင် တိုက်ပွဲစတင်မှာ ဖြစ်ပြီး မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက် သေမှသာ တံခါးက ပွင့်လာလိမ့်မယ်"</p> <p>​ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အသံဟု ထင်ရသော ထိုအသံကြီးမှာ အခန်းတစ်ခန်းလုံး ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>​"မင်း ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ ပုံဆောင်ခဲကို ခွဲလိုက်စမ်း" ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဪ... ငါက ဘာလို့ ခွဲရမှာလဲ။ မင်း ဒီလောက် အလျင်စလို ဖြစ်နေရင် မင်းဘာသာမင်း ခွဲလိုက်ပါလား" လုံချန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save