Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အသက်နှင့် ရင်းရသော ပညာရပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်း တကယ့်ကောင်ပဲ။ မင်းသာ ဒါကို မလုပ်ရင် သေရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ တိုက်ပွဲစတာနဲ့ ငါ မင်းကို သတ်ရတော့မှာ။ မင်းက ဒီလောက်တောင် သေချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ငါက သတ်ပေးဖို့ ဝန်မလေးဘူးဟေ့။ မင်းအလိုရှိတာ အဲဒါဆိုရင်လည်း ပုံဆောင်ခဲကို မခွဲနဲ့တော့" ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို ဒေါသတကြီး သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီပုံဆောင်ခဲကို ခွဲဖို့ စိတ်မကူးထားဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်းတစ်ယောက် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်နေသည်ကို လုံချန်း မြင်နေရသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုသူ့အတွက် သူ စိတ်ပူနေစရာ မလိုသည်မဟုတ်လား။</p> <p>​သူ့ထံတွင် ဤကောင်ကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်သော ပညာရပ်များ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဝိဇ္ဇာဓားသိုင်းကို အဆုံးထိ မတတ်မြောက်သေးသလို မီတာတစ်ထောင်ရှည်သော ဝိဇ္ဇာဓားအစစ်အမှန်အား မဖန်တီးနိုင်သေးသော်လည်း ပုံမှန်ဓားအရွယ်အစားရှိသော ဝိဇ္ဇာဓားငယ်လေးကိုတော့ သူ ဖန်တီးနိုင်သည်။ ထိုဓားကိုသာ ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချလျှင် ဝမ်ကျွင်းကို ပိုင်းဖြတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p>​သူ့တွင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များလည်း ရှိသေးသည်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ သူ ယခင်က သင်ယူခဲ့သော ပညာရပ်များကို သုံး၍မရခြင်းပင်။ သုံးလိုက်လျှင် သူတစ်ပါး၏ သံသယကို ဖြစ်စေနိုင်သည် မဟုတ်လား။</p> <p>​"အချိန်စေ့ပြီ။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက် သေမှသာ ဒီအခန်းကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ်" ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အသံက တစ်ဖက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်းသည် သူ၏ လက်ဆစ်များကို ချိုးကာ လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"အေးလေ... မင်းက သေလမ်းကို ရွေးတာကိုး။ သေသွားတဲ့အခါ ငါ့ကို လာအပြစ်မတင်နဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်လိုက်တော့" ဝမ်ကျွင်းက ဆိုကာ သူ၏ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး လုံချန်းထံသို့ ပျံသန်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်း၏ ဓားဦးမှာ လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဦးတည်နေပြီး လုံချန်း၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည်လည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မူလင်း၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်ရာ ထိုအထဲတွင် မူလင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဓား ရှိနေသည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်း၏ ဓားဦးက လုံချန်းအနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံချန်းသည် ပါးနပ်သော ခြေလှမ်းဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ဝမ်ကျွင်းကလည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကာ သူ၏ဓားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲပြီး လုံချန်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏ဓားကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်ကာ ဝမ်ကျွင်း၏ ဓားကို ခုခံလိုက်သော်လည်း ထိုမျှနှင့် မရပ်ဘဲ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဝမ်ကျွင်း၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ဝမ်ကျွင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ကန်ချက်က ဝမ်ကျွင်းကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေမည့် ဖိအားပေးလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူ၏လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ဝမ်ကျွင်းမှာ လွင့်ထွက်မသွားဘဲ ရှိနေသည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်း၏ ရင်ဘတ်မှာ ကန်ချက်ကြောင့် အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း အရှိန်ကြောင့် အပေါ်သို့ လွင့်တက်သွားသည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်းသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နေချိန်မှာပင် သေခြင်းရှင်ခြင်း တိုက်ပွဲကို မမေ့ပေ။ လုံချန်းကို မသတ်နိုင်လျှင် သူသာ သေရမည်အား သူ သိသည်။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ယင်းက "သေမလား၊ တိုက်မလား" ဆိုသည့် တိုက်ပွဲပင်။</p> <p>​သူသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို လျစ်လျူရှုကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုအား အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် လုံချန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးမှာ အသုံးပြုလိုက်သည့် ပညာရပ်ကြောင့် မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း လုံချန်းက သူ ပညာရပ်တစ်ခု သုံးတော့မည်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် အချိန်မီ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့် မလုံလောက်သေးပေ။ လုံချန်းသည် ဝမ်ကျွင်း၏ လက်သီးနှင့် လွတ်ကင်းသွားသော်လည်း အခြေအနေမှာ မထူးခြားသေးပေ။</p> <p>​"ငါ့လက်သီးကို ရှောင်လိုက်နိုင်ရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပညာရပ်ကို ရှောင်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား" ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်းသည် ဒေါသကြောင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မြင်နေရသော်လည်း အခြားအရာကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရလိုက်ပေ။ ဝမ်ကျွင်း၏ လက်သီးမှာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူ၏လက်သီးပေါ်က မီးတောက်များမှာမူ လုံချန်းနောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်ပါလာနေခြင်းပင်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏ မြေကမ္ဘာအဆင့် ဓားဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်ခြမ်းကွဲအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း မီးတောက်များမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုနှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော မီးတောက်များမှာ မူလအရွယ်အစားအတိုင်း ပြန်လည်ကြီးထွားလာသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးမည့်အစား တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုဖြစ်အောင် ခွဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားခြင်းပင်။</p> <p>​"ဒါက ဘာပညာရပ်လဲ။ မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်နဲ့တောင် မဖျက်ဆီးနိုင်ဘဲ ပွားလာတာလား" လုံချန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တိုက်ခိုက်လာသော မီးတောက်များကို ရှောင်တိမ်းနေရသည်။</p> <p>​မီးလုံးတစ်လုံးက သူ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာသဖြင့် လုံချန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ မီးလုံးက ကျော်လွန်သွားသော်လည်း နံရံကို မထိဘဲ လုံချန်း၏ ကျောဘက်ဆီသို့ ပြန်ကွေ့လာပြန်သည်။ ထိုမီးလုံးနှစ်လုံးမှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရုံသာမက သူ့နောက်သို့လည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒါက ဘာပညာရပ်လဲ" လုံချန်းက ရှောင်တိမ်းရင်း ဝမ်ကျွင်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက ဒေါသ ငရဲကျော့ကွင်းပဲ။ မင်း ဘယ်တော့မှ မလွတ်နိုင်ဘူး။ ဒီပညာရပ်က ပေးဆပ်ရတာ အရမ်းကြီးလို့ ငါ ပုံမှန်ဆိုရင် မသုံးဘူး။ တစ်ခါသုံးဖို့အတွက် ငါ့သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ကို ပေးလိုက်ရတာကွ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အသက်နဲ့ဆိုရင်တော့ တန်ပါတယ်။ မင်း သေသွားတာကို ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ ပြေးစမ်း... သိုးငယ်လေး၊ ပြေးစမ်း။ ပြေးရင်းနဲ့ မင်း သေသွားတဲ့အခါ ပုံဆောင်ခဲကို မခွဲခဲ့မိတဲ့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တရလိုက်စမ်း။ ဒီမီးတောက်တွေကို မင်း မဖျက်ဆီးနိုင်သလို၊ ရှောင်လို့လည်း မလွတ်ဘူး။ လက်လျှော့လိုက်စမ်းပါ" ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသည်။</p> <p>​'ကောင်းပြီလေ... တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းမှာ အားနည်းချက် ရှိစမြဲပဲ။ ဒီမီးတောက်တွေ ငါ့ကို ထိရင်တောင် ငါ မသေဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခံစစ်ပညာရပ်တွေကိုလည်း သုံးလို့ရပေမဲ့ အဲဒါက အာရုံစိုက်ခံရလိမ့်မယ်။ ငါ ဒဏ်ရာ နည်းနည်း ရနိုင်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်က ဒီမီးတောက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို တော်တော်များများ ခုခံပေးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ အရိုက်မခံချင်ဘူး။ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ရှင်းပစ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှိရမယ်' လုံချန်းက တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခုရသွားကာ သူ၏ ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်တိမ်းနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျွင်းဆီသို့ တည့်တည့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>​မီးတောက်များကလည်း သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။ ဝမ်ကျွင်းသည် ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာကြောင့် နံရံကိုမှီကာ အနာသက်သာအောင် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လုံချန်း သူရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း စတင် ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p>​'ဝိဇ္ဇာဓားသိုင်း... မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ပြစမ်း' လုံချန်းသည် ပျံသန်းနေရင်း သူ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် မဲမှောင်နေသော မြူခိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည့် အနက်ရောင်ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ ထိုဓားမှာ အလွန်လျင်မြန်သဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဝမ်ကျွင်း၏အနားတွင် ပေါ်လာပြီး အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​ဓားသည် ဝမ်ကျွင်း၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အဆုံးထိ ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်သည်။ ဝမ်ကျွင်းသည် ထွက်ပြေးနေခြင်းအား ရပ်တန့်ကာ လုံချန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>​ဝမ်ကျွင်း သေဆုံးသွားသည်နှင့် လုံချန်းနောက်သို့ လိုက်နေသော မီးတောက်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မီးတောက်များ ပျောက်သွားချိန်တွင် လုံချန်းလည်း ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>​'ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ အဲဒီမီးတောက်တွေက ဝမ်ကျွင်းရဲ့ အသက်ဓာတ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာပဲ။ သူ သေသွားတာနဲ့ မီးတောက်တွေလည်း ပျောက်သွားတယ်။ ဒီပညာရပ်က မဆိုးပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်စေတဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ ငါ့မှာ အဲဒီလို ပညာရပ်တွေ အများကြီး ရှိပြီးသားပဲ၊ ထပ်မလိုတော့ဘူး' လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဝမ်ကျွင်း၏ အလောင်းနားသို့ လျှောက်သွားသော်လည်း ထူးဆန်းသည်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဝမ်ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားအချို့ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​'ဒါက ဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်လား။ သူတို့ ပြောခဲ့တာက ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုအခါ အခန်းထဲတွင် တံခါးပုံစံ အပေါက်တစ်ပေါက် ပွင့်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လုံချန်းသည် ဝမ်ကျွင်း၏ အလောင်းကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ထိုတံခါးအပေါက်သစ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save