Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">သေမင်းဝင်္ကပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လုံချန်းသည် အိုင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ကူးခတ်သွားပြီးနောက် အခန်းပြင်ပသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူ ရေကူးနေစဉ်အတွင်း ဝိညာဉ်များစွာက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ လုံချန်းသည် အိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာကာ ဘေးကင်းစွာဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>​'ဒီစမ်းသပ်မှုတွေက ထင်သလောက် မခက်ခဲပါလား။ ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုလွယ်နေသေးတယ်။ ဘယ်စမ်းသပ်မှုကိုမှ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားအပြည့် သုံးစရာတောင် မလိုသေးဘူး။ ဒီသေမင်းခန်းမက မဆိုးပါဘူး၊ နတ်ကောင်ကင်ဘုံဂိုဏ်းကမှ ပိုပြီး ဆိုးဝါးသေးတယ်' လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>​သူသည် ရှေ့သို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရွေ့လျား၍မရတော့ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များကို သဲများက ဖမ်းဆုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရှေ့သို့ ဆက်သွား၍မရအောင် တားဆီးနေခြင်းပင်။ သူသည် အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ကို သုံး၍ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုခြေထောက်ပါ ထပ်မံ အဖမ်းခံလိုက်ရပြန်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ကာယခွန်အား အပြည့်အဝ အသုံးချသော်လည်း ခြေထောက်များကို သဲထဲမှ ဆွဲထုတ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>​'နင်ကတော့ တော်တော်လေး အထင်ကြီးသွားပုံရတယ်' ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>​"အဲဒါကို လာမပြောနဲ့ဦး" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ပြောရင်း ခြေထောက်များကို လွတ်အောင် ဆက်လက် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>​"ဒီသဲတွေကို ဖြတ်ပစ်ရမယ်ဆိုရင်လည်း ဖြတ်ရမှာပဲ" လုံချန်းက နောက်ထပ် ဝိဇ္ဇာဓား တစ်လက်ကို ဖန်တီးကာ သူ၏ ခြေထောက်များကို ဖမ်းထားသည့် သဲများကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ မိမိခြေထောက်ကို မတော်တဆ မထိမိအောင် သူ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း အံ့သြစရာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​ဝိဇ္ဇာဓားသည် သဲများကို ထိမှန်သွားသော်လည်း လုံးဝ ပိုင်းဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုသဲများမှာ ဝိဇ္ဇာဓားဖြင့် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော အင်မော်တယ် ပစ္စည်းတစ်ခုကို သွားတိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားသော်လည်း ရလဒ်က အတူတူပင်။ သဲများမှာ လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ခြေထောက်များကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p>​'ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ဝိဇ္ဇာဓားနဲ့တောင် ပိုင်းလို့မရဘူးလား။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ငါ ဒီနေရာကနေ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း သုံးပြီး ထွက်သွားမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သေမင်းခန်းမထဲမှာတော့ လူတွေ စောင့်ကြည့်နေနိုင်လို့ အဲဒါကို သုံးလို့မရဘူး' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောရင်း မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ခြေထောက်များ မလွတ်ဘဲနှင့်တော့ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>​လုံချန်း မည်သို့ လုပ်ရမှန်း တွေးတောနေစဉ် မြေပြင်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"သဲတွေက အပေါ်တက်လာတာလား။ မဟုတ်ဘူး... ငါက အောက်ကို နစ်သွားတာပဲ။ ဒါ တကယ့်ကို သဲနွံပဲ" လုံချန်း၏ ခြေထောက်များ သဲထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လွတ်အောင် မရုန်းနိုင်ပေ။</p> <p>​ဤအခြေအနေတွင် မိမိကိုယ်မိမိ အစွမ်းမထုတ်ဘဲ ဘာမှလုပ်၍မရမှန်း သူသိသော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်ကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအရာမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ တပည့်တစ်ယောက်ကို သဲထဲတွင် မြှုပ်သတ်ဖို့သက်သက် စမ်းသပ်ပွဲ လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အနောက်တွင် တစ်ခုခု ရှိနေဦးမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>​သူသည် စောင့်ဆိုင်းနေရုံမှအပ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သဲထဲသို့ လုံးဝ နစ်ဝင်သွားလျှင်ပင် ဘေးကင်းစေရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ကို ဟင်းလင်းပြင် အကာအကွယ်ဖြင့် ထပ်မံ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အန္တရာယ်ရှိလာပြီး ဆက်၍ မရုန်းကန်နိုင်တော့ပါက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို သုံးပြီး သဲထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ နောက်ဆုံးအခန်းထဲ ရောက်သွားသည်အား မည်သူမျှ သတိမထားမိစေရန်သာ မျှော်လင့်ရပေမည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဲထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားပြီး မကြာမီ ခါးအောက်ပိုင်းအထိ မြုပ်သွားတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းသာ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရှိတော့သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လုံချန်းသည် သဲထဲသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​သူသည် သဲထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီးနောက် မည်သို့ ဖြစ်မည်မှန်း သိလိုသဖြင့် ဘေးကင်းရာသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း မပြုဘဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူ နစ်ဝင်သွားပြီးနောက်တွင်မူ အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေသည်ကိုသာ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ကျလာသည်။</p> <p>​'ဒါက သေတွင်းမဟုတ်ဘူးပဲ။ ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီက စမ်းသပ်မှုတွေက ခက်ခဲပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လွတ်လမ်းမပေးဘဲ သတ်မယ့်အရာတွေတော့ မဟုတ်ဘူး' လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းတစ်လမ်းပေါ် ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လမ်းအတိုင်း ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေသော မြင့်မားသည့် နံရံကြီးနှစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ စတင်လျှောက်လှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ စမ်းသပ်မှုများတွင် သူ ကြားနေရသည့် အသံပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအသံကပင် မေးခွန်းမရှိဘဲ အဖြေတောင်းခဲ့သလို အနက်ရောင်အရည်အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မင်းဟာ သေမင်းဝင်္ကပါထဲကို ရောက်ရှိနေပြီ။ ဒီဝင်္ကပါထဲမှာ သေစေနိုင်တဲ့ ထောင်ချောက်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ အသက်ရှင်ချင်ရင် ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေပါ၊ ကျရှုံးရင်တော့ မင်း သေရလိမ့်မယ်" ထိုအသံက ဆိုသည်။</p> <p>​"ဝင်္ကပါပေါ့လေ... သဲထဲမှာ မြုပ်နေရတာထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းပါသေးတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရာ လမ်းငါးခွဆုံ တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လမ်းတစ်လမ်းစီမှာ မတူညီသော ဦးတည်ချက်များသို့ ဦးတည်နေသည်။ လမ်းတိုင်းကို မြင့်မားသော နံရံကြီးများဖြင့် ဝန်းရံထားသဖြင့် တကယ့် ဝင်္ကပါကြီးတစ်ခုအလားပင်။</p> <p>​လုံချန်းသည် တည့်တည့်သွားသော လမ်းကို ရွေးချယ်ကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ နံရံကြီးဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော လမ်းဆုံးသို့သာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>​"ငါ လမ်းမှားရွေးမိသွားပြီ ထင်တယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်လာခဲ့ပြီးမှ လမ်းပိတ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူသည် အခြားလမ်းကို ရွေးရန် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် အန္တရာယ်ရှိသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ နောက်သို့ မီတာအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ ရပ်နေခဲ့သည့် မြေပြင်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး လူတစ်ယောက် မြေထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ အရေပြားမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်စီတွင် ဓားတစ်လက်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p>​"အလောင်းရုပ်သေးလား" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည်လည်း မူလင်း၏ မြေကမ္ဘာအဆင့် ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက ဟိုအသံပြောတဲ့ ထောင်ချောက် ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ထိုရုပ်သေးကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ... ဒါက ထောင်ချောက်ဆိုရင်လည်း ငါ ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာပဲ" လုံချန်းသည် အော်ဟစ်လိုက်ကာ ထိုအလောင်းရုပ်သေးထံသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​အလောင်းရုပ်သေးကလည်း လုံချန်းထံသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ အချက်အလက်များအရ စမ်းသပ်မှုများသည် လူတိုင်းအတွက် မျှတအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ထိုရုပ်သေး၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် တူညီလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ သူ၏ အစစ်အမှန် ခွန်အားကို ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ထိုရုပ်သေးထက် သူ ပိုသန်မာလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ ဓားနှင့် ရုပ်သေး၏ ဓားတို့ ထိမှန်သွားကြသည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှားယွင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အား အပြည့်အဝ အသုံးပြုထားသော်လည်း အလောင်းရုပ်သေးက သူ့ထက် ပိုသန်မာနေခြင်းပင်။</p> <p>​လုံချန်းမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံနှင့် သွားတိုက်မိတော့သည်။ နံရံမှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ လုံချန်းသည် ပြန်ထကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ မှားသွားတာပဲ။ ငါသာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီကောင်ရဲ့ ခွန်အားက ကောင်းကင်အဆင့် ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှနေတယ်။ စွမ်းအားသက်သက်နဲ့တော့ ငါ မနိုင်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ တကယ့် ပညာရပ်တွေကိုလည်း သုံးလို့ မရသေးဘူး။ ဒီလို ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ တိုက်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတယ်" လုံချန်းက အလောင်းရုပ်သေးကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက လွယ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ နင် သိပြီးသားပဲလေ။ အခုမှ ဘာလို့ စိုးရိမ်နေတာလဲ" ရွှင်းက လုံချန်းကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save