Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မတူညီသော စမ်းသပ်မှုများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒါက ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အဓိကမထားဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား အစစ်တွေကို မသုံးဘဲနဲ့ ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဓိကမထားတဲ့ စမ်းသပ်မှုမှာ ဘာလို့ အဲဒီအလောင်းရုပ်သေးက ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေ လွဲကုန်တာပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ထားလိုက်ပါတော့လေ... ရှိတာနဲ့ပဲ အသုံးချရမှာပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားနဲ့ မနိုင်ရင် အခုသုံးလို့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပညာရပ်နဲ့ ဦးနှောက်ကိုပဲ သုံးရတော့မယ်" သူက ဆိုကာ ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"သူ ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်တာလား။ လက်လျှော့လိုက်တာလား။ သူ့သားဆီက ဒီထက်ပိုတဲ့ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်မျိုး ငါ မျှော်လင့်ထားတာ။ ဒါကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတယ်" လုံချန်း ဓားပြန်သိမ်းသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းတော်သခင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"လက်လျှော့တာက အဖြေမဟုတ်ဘူးကွ၊ ကောင်လေးရဲ့" သူက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။</p> <p>​"သူ လက်လျှော့လိုက်တာလား"</p> <p>​"ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ သူ့ရဲ့ခရီးကတော့ ပြီးသွားပြီထင်တယ်"</p> <p>​"ငါက သူ့ကို ဒီထက်ပိုပြီး မျှော်လင့်ထားတာ"</p> <p>​အကြီးအကဲများအားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ လုံချန်းအနေဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အကြီးအကဲတစ်ဦး၏သားက ဤမျှ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>​အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြည့်နေသော တပည့်များကလည်း တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုလာကြသည်။ အများစုမှာ လုံချန်းအား လူကြောက်ဟု လှောင်ပြောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကြီးအကဲ မူယွမ် ကြားသွားမည်စိုးသဖြင့် သူတို့ အသံတိုးတိုးဖြင့်သာ ပြောနေကြသည်။</p> <p>​လုံကျွင်းသည်လည်း သူ၏ အကျဉ်းခန်းထဲရှိ ဖန်သားပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဟင်း... နင့်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ ရောက်တာကိုပဲ တော်တော် ဟုတ်နေပါပြီ။ နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်မရဲ့သားက ဒီလောက်ထိ ရောက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ဒါက ဝိညာဉ်ကျောင်းတော်ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေ ကောင်းလို့ ဖြစ်ရမယ်။ တကယ်လို့ နင့်ရဲ့သားသာဆိုရင် သေမင်းခန်းမထဲ ခြေချလိုက်တာနဲ့ သေနေလောက်ပြီ" ထိုအမျိုးသမီးက လုံကျွင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် အလောင်းရုပ်သေးကို ကြည့်ကာ ဓားအား ပြန်သိမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ ပြတ်သားဆဲပင်။ တိုက်ပွဲကို လက်လျှော့လိုက်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p>​"ဝိဇ္ဇာဓားသိုင်း" လုံချန်းက အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူ၏ ချီစွမ်းအင် အများစုကို အသုံးပြုပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသော ဝိဇ္ဇာဓားတစ်လက်အား ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် အလျား ၅ မီတာနှင့် အနံ မီတာဝက်ခန့်ရှိသော ဝိဇ္ဇာဓားကြီး တစ်လက် ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကြီးမားလာသည်။</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ ရန်သူကို ပိုင်းဖြတ်စမ်း" လုံချန်းက အလောင်းရုပ်သေးထံသို့ လက်ညှိုးညွှန်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဝိဇ္ဇာဓားကြီးသည် အလောင်းရုပ်သေး၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲစကတည်းက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သော အလောင်းရုပ်သေးသည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဝိဇ္ဇာဓား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဤသို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ကြိုသိထားသဖြင့် ဝိဇ္ဇာဓားနှင့်အတူ သူကိုယ်တိုင်လည်း စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အလောင်းရုပ်သေးက ဓားချက်ကို ရှောင်ရန် အာရုံစိုက်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်းက သူ၏အနားတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ရုပ်သေး၏ လက်အား လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏ ခြေလှမ်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အား အပြည့်အား အသုံးပြုပြီး အလောင်းရုပ်သေးကို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွှဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​အလောင်းရုပ်သေးသည် နံရံဆီသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ လုံချန်းက ရုပ်သေးကို နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားအောင် အားအကုန်သုံး၍ ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလောင်းရုပ်သေးသည် နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ကျသွားခဲ့ရာ ယခုအခါ နံရံကြီးက လုံချန်းနှင့် ရုပ်သေးကို ခြားထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အဲဒီအလောင်းရုပ်သေးက ပျံလည်း မပျံနိုင်ဘူး၊ နံရံကိုလည်း မဖျက်နိုင်ဘူး။ ဒီတိုက်ပွဲကတော့ ပြီးသွားပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"နင် ဦးနှောက်ကို တစ်ခါလောက် သုံးလိုက်တာ မြင်ရတော့ ငါ အံ့သြသွားတာပဲ။ တော်တယ်" ရွှင်းက လုံချန်းအနားတွင် ပေါ်လာပြီး ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါက အမြဲ ဦးနှောက်သုံးတာပါ" လုံချန်းက အေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်ရာ ရွှင်းကတော့ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်တော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာကာ ထွက်ပေါက်ရှိရာ လမ်းမှန်ကို ရှာရန် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။</p> <p>​နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ဝင်္ကပါထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထိုတစ်နာရီအတွင်း လုံချန်းသည် လမ်းပိတ်နေသည့် နေရာများစွာနှင့် ထောင်ချောက်များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နံရံထဲမှ မြှားများဖြင့် ပစ်ခတ်ခြင်း ခံရသလို တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။</p> <p>​ဤဝင်္ကပါ၏ လမ်းပိတ်နေသော နေရာတိုင်းတွင် ထောင်ချောက်များ ရှိနေသည်ကို လုံချန်း သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>​နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ရုန်းကန်ပြီးနောက်တွင်တော့ လုံချန်းသည် ဝင်္ကပါ၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ နေရာအတော်များများတွင် စုတ်ပြဲနေပြီး သွေးများလည်း ပေကျံနေသည်။ သူသည် ဒဏ်ရာရထားပုံပေါ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>​"နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ပေါက်ကို ရောက်ပြီ။ ဒီဝင်္ကပါကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ဝင်္ကပါထဲမှ ထွက်လာကာ အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုအခန်းထဲတွင် ကြည်လင်သော ရေများ ထွက်နေသည့် ရေပန်းငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>​"မင်း ဝင်္ကပါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါက အနားယူတဲ့ နေရာပဲ။ မင်း မိနစ် ၃၀ ကြာ အနားယူနိုင်ပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသနိုင်တယ်" ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံက လုံချန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ရေပန်းမှ ထွက်နေသော ရေကို ခပ်ယူသောက်လိုက်သည်။ ရေသောက်လိုက်ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် လန်းဆန်းသွားပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားသည်။</p> <p>​သူသည် ရေပန်းအနားတွင် ထိုင်ချကာ အနားယူနေလိုက်သည်။</p> <p>​"စမ်းသပ်မှုတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကျန်သေးလဲ မသိဘူး" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါ ဒီထဲမှာ ရောက်နေတာ တစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီ ထင်တယ်။ ပထမဆုံး အခန်းကနေ လူခွဲလာပြီးကတည်းက တခြားတပည့် တစ်ယောက်ကိုမှ မတွေ့ရသေးဘူး။ ငါတို့က မတူညီတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို ဖြတ်သန်းနေရတာလား။ စင်္ကြံလမ်းထဲက တံခါးတွေကြောင့် ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်" ရွှင်းက ခေါင်းငြိတ်ကာ ထောက်ခံသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ဒါက တပည့်တွေကြားက ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ စမ်းသပ်မှု မဟုတ်ဘူးလား။ လူတိုင်းက မတူညီတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျှတတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှု ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ရွှင်းက နားမလည်စွာ မေးသည်။</p> <p>​"လောကကြီးက မမျှတဘူးလေ။ ဒီလောက်များပြားတဲ့ တပည့်တွေကို စမ်းသပ်မှု တစ်ခုတည်းမှာ ထည့်ထားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တချို့က အစပိုင်းမှာ လွယ်တဲ့စမ်းသပ်မှုနဲ့ ကြုံရသလို တချို့ကလည်း ခက်တာနဲ့ ကြုံရမှာပဲ။ လူဦးရေ နည်းသွားတဲ့အခါမှပဲ တပည့်အားလုံးကို စမ်းသပ်မှု တစ်ခုတည်းမှာ ထားဖို့ လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက အမိုးကို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"အချိန်စေ့ပြီ" သူ မြင်လိုက်ရသည့်အတိုင်း သူ၏ ရှေ့ရှိ နံရံတွင် တံခါးတစ်ပေါက် ပေါ်လာသည်။</p> <p>​သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အနားယူသည့် အခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ကြီးမားသော စစ်တုရင်ခုံကြီးနှင့် တူသော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စစ်တုရင်ခုံကွက်များကဲ့သို့ အဖြူရောင်နှင့် အမည်းရောင် အကွက်များ ရှိနေသည်။ ထူးခြားချက်မှာ ၈ ကွက်ပတ်လည် မဟုတ်ဘဲ ၉ ကွက် ပတ်လည် ပုံစံ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏ဘက်ရှိ အကွက်များတွင် အမည်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူ ၁၇ ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အလယ်တွင်တော့ ဘုရင်နေရာအတွက် လွတ်နေသော အကွက်တစ်ကွက် ရှိနေသည်။</p> <p>​"နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက် ရောက်လာပြီပဲ။ ကောင်လေး၊ ငါတို့ စလို့ရအောင် အဲဒီနေရာကို မြန်မြန်သွားစမ်း။ ဒီအခန်းထဲမှာ ရပ်နေရတာ ငါ ပျင်းလှပြီ။ မင်းကို သတ်ပြီး ငါ ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားချင်ပြီ" အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုဘက်တွင်လည်း အလားတူ ပုံစံမျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဘက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူ ၁၇ ယောက် ရှိနေပြီး ဘုရင်နေရာတွင်တော့ လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။</p> <p>​ထိုသူမှာ လုံချန်း ယခင်က မြင်ဖူးသည့် ဝိညာဉ်ကျောင်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုတပည့်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် သန်မာမည်မှာ အထင်အရှားပင်။</p>


Save