Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၀၅</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာဝိညာဉ် လမ်းကြောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း ရေလှိုင်းများသဖွယ် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ယိမ်းထိုး လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>မော့ကြည့်လိုက်လျှင် အထက်ရှိ မျက်နှာကြက်မှာ အမှန်တကယ်တော့ ရေနက်ပြာရောင် ရေကန်ရေပြင် ဖြစ်နေပြီး လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရေအတားအဆီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအခါမှသာ သူတို့အားလုံး ရေကန်ငယ်၏ အောက်ခြေတွင် ရောက်ရှိနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ ဤလှိုဏ်ခေါင်းကို ကန်အောက်ခြေတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"သွားမယ်"</p> <p>အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တုန်ယန်းပိုက သတိထားနေမှုများအားလုံး ဘေးဖယ်လိုက်သည်။ ချင်စန်းနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အမြန်နှုန်း ကျင့်စဉ် အသုံးပြုကာ လှိုဏ်ခေါင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p>လှိုဏ်ခေါင်းမှာ အလွန် ရှည်လျားသည်။ ကွေ့ကောက်နေသော်လည်း အတားအဆီး မရှိဘဲ ချောမွေ့နေ၏။ တုန်ယန်းပိုက သူတို့ကို ဦးဆောင်၍ ၁၅ မိနစ်ခန့် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် သွားလာခဲ့သော်လည်း လမ်းဆုံးသို့ မရောက်နိုင်သေးပေ။</p> <p>ချင်စန်းက သူတို့ ဦးတည်ရာကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အထက်ရှိ ရေကန်၏ တည်နေရာအရ တောင်၏ အတွင်းပိုင်းနက်နက်သို့ ရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လှိုဏ်ခေါင်း နံရံများမှာ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး အတားအဆီးများ မြှုပ်နှံထားကြောင်း ထင်ရှားသဖြင့် သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိတော့ဖို့ များသည်။</p> <p>မဟုတ်ပါက တုန်ယန်းပို၏ အမြန်နှုန်းဖြင့်ဆို ဤအချိန်အတောအတွင်း ကောင်းကင်တောင်ကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ပတ်မိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်နီးပါး ကြာပြီးနောက် လှိုဏ်ခေါင်းလမ်းကြောင်း ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။</p> <p>အထွက်ပေါက်တွင် ရပ်လိုက်ရင်း ချင်စန်းနှင့် အခြားသူများမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးပြူးကျယ်လျက် အံ့အားသင့်ကာ အေးခဲသွားကြသည်။</p> <p>ချန်ယန်ပင်လျှင် ခဏတာ ကြောင်အသွားပုံရ၏။</p> <p>သူတို့ရှေ့တွင် ကြီးမားသော စင်္ကြံလမ်းကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး အမြင့်မှာ ပေတစ်ရာကျော် ရှိကာ အဆုံးတစ်ဖက်မှာ အမှောင်ထုထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။ နံရံများ၊ မျက်နှာကြက်နှင့် ကြမ်းပြင်တို့မှာ ကြွေရည်သုတ်ထားသကဲ့သို့ ချောမွေ့သော အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထား၏။</p> <p>သူတို့ကို မှင်သက်သွားစေသည့် အရာမှာ ထိုကြွေရည်လွှာပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော ပုံရိပ်များပင်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာဝိညာဉ် ပုံရိပ်များ ရေးဆွဲထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လက်စားချေလိုသော ဝိညာဉ်များ၊ အရိုးစုများ၊ ဖြူဖျော့ပြီး စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများ၊ သွေးရောင် လျှာများ၊ ဖြူဖွေးသော အရိုးများ၊ စုတ်ပြတ်နေသော အသားများနှင့် ကြေမွနေသော အကြောများ...</p> <p>ရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များက စင်္ကြံလမ်း၏ လက်မတိုင်းကို နေရာယူထားသည်။ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သမျှ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ပုံစံမျိုးစုံကို ဤနေရာတွင် တွေ့နိုင်ပြီး အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ ရေးဆွဲထားသည်။</p> <p>သူတို့ကို ကြွေရည်လွှာအောက်တွင် ချိပ်ပိတ်ထားပြီး ဝိညာဉ်များကို ဝါးမြိုရန်နှင့် သွေးသောက်ရန် အချိန်မရွေး ဖောက်ထွက်လာတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>ဒါက သေချာပေါက် မိစ္ဆာဝိညာဉ် လမ်းကြောင်းပဲ။</p> <p>အကယ်၍ ဒဏ္ဍာရီလာ ငရဲပြည်သို့ သွားရာလမ်း မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူတို့ ငရဲပြည်သို့ ရောက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချင်စန်း၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ခံစားနေရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ယုတ်မာသည့် မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် စိုက်ကြည့်နေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အသက်ဓာတ်နှင့် အသားများကို တပ်မက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထိုခံစားချက်မှာ အနီးနားရှိ မိစ္ဆာဝိညာဉ်များထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြွေရည်လွှာအောက်တွင် ချိပ်ပိတ်ထားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများက အမှန်တကယ်ပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p>ချင်စန်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ၊ ချိုးမူပိုင်နှင့် အခြားသူများလည်း ထပ်တူ ခံစားနေရသည်။</p> <p>ထောင်ပေါင်းများစွာသော သရဲတစ္ဆေများက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းသွားကာ မူလဝိညာဉ်နှင့် သွေးများပင် ခဲသွားတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။</p> <p>တုန်ယန်းပိုက မိစ္ဆာဝိညာဉ် စင်္ကြံလမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ချန်ယန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါးဖြာဒြပ်စင် သားရဲတံဆိပ်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ရွှေအမြူတေ အဆင့် တပည့်တွေကို မခိုင်းဘဲ ဒီကောင်လေး ငါးယောက်ကို ခေါ်လာဖို့ ဒုက္ခခံခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီမိစ္ဆာဝိညာဉ် လမ်းကြောင်းကြောင့်ပဲ"</p> <p>"ဒါက ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အတားအဆီးကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် တကယ် ချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေ ရှိနေလို့လား ဆိုတာတော့ ငါ သေချာ မပြောနိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီလမ်းပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ သူတို့ကို နှောင့်ယှက်မိလိမ့်မယ်"</p> <p>"နိုးထလာတာနဲ့ ဒီမိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေက ငါတို့ကို ဝိုင်းထားတော့မှာ... တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြတ်ကျော်ရုံကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး... သူတို့က တစ်ကောင်ချင်းစီအနေနဲ့ သိပ်မစွမ်းပေမဲ့ အရေအတွက်ကတော့ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ ခက်ခဲတယ်... ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ မနည်း ရုန်းကန်ရမှာ... တခြားသူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ဆို ဝေလာဝေးပဲ"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းကြောင်းမှာ ထူးခြားချက် တစ်ခု ရှိတယ်... အသက်ဓာတ် လုံလုံလောက်လောက် သန်စွမ်းတဲ့ လူတွေကိုပဲ တုံ့ပြန်တာ... အဲ့ဒီ အာရုံခံမှုကို ပိတ်ဆို့ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး"</p> <p>"ဒီကောင်လေး ငါးယောက်က အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်... ရွှေအမြူတေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ ရရှိမယ့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နှစ်ခြင်းခံယူမှုကို မကြုံရသေးဘူး... အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့ကို သတိမထားမိဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ... ချယ်ယွီထောင်နဲ့ တခြားသူတွေဆို အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"သူတို့ကို အရင် သွားခိုင်းလိုက်... ပြီးမှ ငါတို့နှစ်ယောက် လိုက်သွားကြမယ်"</p> <p>ထိုစကား ကြားလျှင် ချင်စန်းနှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော နေရာမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။</p> <p>မိစ္ဆာဝိညာဉ် တပ်မဟာကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်စရာ မလိုတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ရင်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုများ လျော့ပါးသွားသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားရမည့် အတွေးက သူတို့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေဆဲပင်။ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ၏ ဝါးမြိုခြင်း ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။</p> <p>"ဘိုးဘေး... အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေက တကယ် အသက်ရှင်နေတာလား... ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူတွေက ဖမ်းဆီးပြီး ဒီမှာ ချိပ်ပိတ်ထားတာလား" တုန်ယန်းပို၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားသော ချိုးမူပိုင်က သတ္တိမွေး၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>တုန်ယန်းပိုက ခေါင်းခါယမ်းပြီး…</p> <p>"သူတို့က သက်ရှိတွေ မဟုတ်ဘူး... ပေါ်လာတာက ဝိညာဉ် အရိပ်တွေပဲ... အတားအဆီးကြောင့် ဖြစ်လာတာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ချိန်က အစစ်အမှန် ရှိခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေရဲ့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ အပိုင်းအစတွေလား ဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်တယ်... ကဲ... သွားကြတော့... ရဲရဲဝံ့ဝံ့သာ လျှောက်သွား... မကြောက်နဲ့... အဲ့ဒီကောင်တွေက မင်းတို့ရဲ့ အသားနဲ့ သွေးကို စိတ်တောင် ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေရဲ့ အထင်သေးတာ ခံရမယ်တဲ့လား...</p> <p>ချင်စန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးနေသော်လည်း တုန်ယန်းပို၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲကြပေ။</p> <p>ငါးယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ချိုးမူပိုင်ကို အလယ်တွင် ထား၍ စုဝေးလိုက်ကြသည်။ ဂျိချင်းက ဦးဆောင်၍ စင်္ကြံလမ်းပေါ်သို့ သတိထားပြီး ခြေလှမ်းလိုက်ရာ ရေးဆွဲထားသော သရဲမျက်နှာ တစ်ခုပေါ် တည့်တည့် နင်းမိသွား၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ခြေဖဝါးအောက်မှ အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း နောက်ထပ် ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက် စင်္ကြံလမ်းတွင် ဘာမှ ပြောင်းလဲမှု မရှိသည်ကို မြင်လျှင် သတ္တိမွေး၍ ရှေ့ဆက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာဝိညာဉ် လမ်းကြောင်းထဲ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ငရဲဘုံ နယ်ပယ်ထဲ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ယခုတွင် တုန်ယန်းပိုနှင့် ချန်ယန်တို့ကို သူတို့နောက်၌ မမြင်ရတော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်လျှင် ကယ်တင်မည့်သူ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ရင်ထဲ ပြည့်နှက်လာပြီး သူတို့ စတင် ပြေးလွှားကြတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...</p> <p>သူတို့ ခြေသံများ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး စင်္ကြံလမ်း တစ်လျှောက် သေမင်းခေါင်းလောင်းသံ အလား မြည်ဟည်းနေကာ အသံကိုယ်တိုင်ကပင် သူတို့ကို ရှေ့သို့ မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p>အချိန်များက တစ်ခါမှ ဤမျှ နှေးကွေးသည်ဟု မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။ စင်္ကြံလမ်းမှာ အဆုံးမရှိ ရှည်လျားနေသလိုပင်။ ရှေ့တွင် အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြီးဆုံးမည့် အရိပ်အယောင် မမြင်ရသေး။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီကွ"</p> <p>လမ်းဆုံးသို့ ရောက်သည်နှင့် ချိုးမူပိုင်က တိုးတိုးလေး အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာဝိညာဉ် လမ်းကြောင်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ တည်ငြိမ်သော သူပင်လျှင် ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ချင်စန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တကယ်တမ်း သူက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားမည်ကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ရွှေအမြူတေ အဆင့်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကူးပြောင်းမှုကို မခံယူရသေးသော်လည်း သူ့အလောင်းကောင် အရုပ်အိတ်ထဲတွင် အသူရာ အလောင်းကောင် တစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအသူရာ အလောင်းကောင်မှာ လက်ရှိတွင် အသွင်ပြောင်းလဲမှု ခံယူနေပြီး စစ်မှန်သော ရွှေအမြူတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အသူရာ အလောင်းကောင်၏ အော်ရာက မိစ္ဆာဝိညာဉ်များအား သတိပေးမိမည်ကို ချင်စန်း စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အသူရာ အလောင်းကောင်မှာ သေပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် အသက်ဓာတ် နည်းပါးကာ သတိမပြုမိခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>လမ်းအဆုံးတွင် ကြီးမားသော ကျောက်တံခါး နှစ်ချပ် ရှိနေသည်။</p> <p>ချိုးမူပိုင်က ရှေ့တိုးသွားပြီး တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အဖွဲ့လိုက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာပြီး ကြီးမားသော ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုထဲ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ရှေ့တွင် နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့ နေရာမျိုးကို မဆင်မခြင် စူးစမ်းလေ့လာရဲခြင်း မရှိပေ။ သူတို့က ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်တွင် ခိုလှုံရင်း တုန်ယန်းပိုနှင့် ချန်ယန်တို့ ရောက်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် အသံဗလံ မကြားရပေ။</p> <p>ရုတ်တရက် မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး လေးလံသော ကျောက်တံခါးများပင် ဝိညာဉ်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ညည်းညူသံများကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>တံခါး တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ ပုန်ကန်ထကြွလာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သရဲတစ္ဆေများ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ၊ ရှိုက်ငိုသံများနှင့် လိမ်ဖည်နေသော ရယ်သံများ... စိတ်ကူးနိုင်သမျှ အသံမျိုးစုံက သူတို့ နားထဲ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အသံတိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရူးသွပ်မှုများ ပါဝင်နေပြီး ကျောက်တံခါးများ ခြားနေသည့်တိုင် နှလုံးသားနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှောင့်ယှက်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>ချိုးမူပိုင်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ သိသိသာသာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သေဆုံးသူများ၏ အော်ဟစ်သံများကြောင့် သူတို့ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အလျင်အမြန် တရားထိုင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p>ချင်စန်းကမူ ထိုအရာများကို မကြောက်သော်လည်း ထိခိုက်ခံရသလို ဟန်ဆောင်ကာ အခြားသူများကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>တုန်ယန်းပိုနှင့် ချန်ယန်တို့၏ အရိပ်အယောင် မမြင်ရဘဲ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေ၏။</p> <p>ထို့နောက် သတိပေးချက် မရှိဘဲ ကျောက်တံခါးများက ကျွီခနဲ ပွင့်သွားပြီး တုန်ယန်းပို တွန်းဖွင့်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဝိညာဉ်များ၏ ညည်းညူသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ မိစ္ဆာဝိညာဉ် အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။</p> <p>တုန်ယန်းပိုနှင့် ချန်ယန်တို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ ပတ်လည်ရှိ ချီစွမ်းအင် အတက်အကျများမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ ဤသည်မှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲခဲ့ကြောင်း သက်သေပင်။</p> <p>သို့တိုင် သူတို့တွင် ဒဏ်ရာရရှိခြင်း မရှိပေ။ ဆေးလုံး တစ်လုံး မျိုချပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ခေတ္တ ချိန်ညှိလိုက်ရာ လျင်မြန်စွာပင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save