Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကမ္ဘာပျက်တော့မည် အထင်နှင့် ရိက္ခာများ သိုလှောင်နေသော အမောင်လော့ချန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်များပြားသော ဝယ်ယူမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြူသန့်စင်ဆေးလုံး ပုလင်း ၂၀ အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၄၀၀၀ နှင့် စိတ်ငြိမ်အမွှေးတိုင် ၁၀ ဗူးအတွက် ၁၂၀၀။ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၀၀ ကျော်မျှ ကျသင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပမာဏမှာ အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်သလို အဆင့်မြင့်ဆုံး အထူးမှော်လက်နက်ကိုပင် ကြိုးစားဝယ်ယူနိုင်သည့် ပမာဏ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင် လျိုဟယ်ချိုင်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မှင်သက်နေမိတော့သည်။ တစ်ချိန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကိုပင် နှမြောတွန့်တိုခဲ့သော ဤတစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူလေးသည် ယခုအခါ၌မူ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၀၀ ကျော်ကို မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ သုံးစွဲနိုင်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကပင် လော့ချန်၏ ဆေးဖော်စပ်မှုအတတ်ပညာ မည်မျှကျွမ်းကျင်လာခြင်းနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို မည်မျှလျင်မြန်စွာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်ကို ထင်ရှားစွာ သက်သေထူနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လျိုဟယ်ချိုင် မသိသည်မှာ ထိုပမာဏမှာ လော့ချန် စုဆောင်းထားသမျှ ရွှေအိတ်ကို သွန်မှောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ကိုပင်။ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို ဝယ်ယူပြီးနောက် လော့ချန်၏ လက်ဝယ်၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ကျော်လေးသာ ချောင်ချောင်ချိချိ ကျန်ရှိတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါဗျာ…. ဒါတွေအားလုံးက ကျင့်ကြံဖို့အတွက်ပဲလေ၊ ဆိုင်ရှင်လျိုကို ရယ်စရာဖြစ်အောင် လုပ်မိသလို ဖြစ်သွားပြီ” ဟု လော့ချန် ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုဟယ်ချိုင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် အလုပ်သမားတစ်ဦးကို ခေါ်ယူကာ တိုးတိုးလေး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ မကြာမီပင် အလုပ်သမားသည် သူမှာယူထားသော ဆေးလုံးများ၊ အမွှေးတိုင်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအလုပ်သမားသည် လော့ချန်၏ မျက်နှာကို မှတ်မိသွားစေရန် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ အပိုစိုက်ကြည့်နေခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေလက်ခံပြီးနောက် လျိုဟယ်ချိုင်က အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် မေးမြန်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လော့လေး…. မင်းက တာဟဲစျေးမြို့တော်ရဲ့ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကြောင့် ကြိုတင် ပြင်ဆင်နေတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ရှင်လျိုရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို စူးရှတာပဲ၊ ကျွန်တော် ဘာမှကို ဖုံးကွယ်လို့ မရပါလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဤအခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဂိုဏ်းဝင်ဆီမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရလိုရငြား မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုဟယ်ချိုင်မှာ ထိုမြှောက်ပင့်စကားများကို သဘောကျသွားပုံရပြီး ပြုံးကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ အဲ့ဒီလောက်ကြီး စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူးကွာ"</p> <p> </p> <p>"ဟင်.... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် နားစွင့်လိုက်ရင်း စူးစမ်းလိုက်သည်။ အမှန်ပင် အတွင်းသတင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ရိုးရိုးလေးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>လျိုဟယ်ချိုင်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း ဟာ တာဟဲစျေးမြို့တော်ကို ဒီအတိုင်း ကသောင်းကနင်း ဖြစ်အောင် အကြာကြီး လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားတစ်ခွန်းက လော့ချန်ကို မှင်သက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ တာဟဲစျေးမြို့တော်မှာ သာမန်မြို့လေး မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်၏ ဝမ်တောင်တန်းကြီး နှင့် နီးကပ်နေသော အဓိက ကုန်သွယ်ရေး အချက်အချာနေရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းမြစ်များ ပေါကြွယ်ဝပြီး အလားအလာ ကောင်းမွန်လှသည်။ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းက ဤနေရာတွင် တိုးမြှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေခြင်းကပင် သူတို့ ဤမြို့ကို မည်မျှ တန်ဖိုးထားသည်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်မှာ ပြဿနာများ၏ အလယ်တွင် ရောက်နေသဖြင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သဘောပေါက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဟယ်ချိုင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့လို အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ အပေါ်ယံက ဆူပူမှုတွေကိုပဲ မြင်ကြတာပေါ့၊ တကယ်တော့ အခုဖြစ်နေတဲ့ မငြိမ်မသက်မှုတွေဟာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဝမ်တောင်တန်းကြီးကို အဝင်အထွက် လုပ်နေတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကိုတောင် ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ရှိ ဝမ်တောင်တန်းကြီးမှာ ရင်းမြစ်များ အလွန်ပေါများလှရာ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာမက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများလည်း အမြဲ အဝင်အထွက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတရံတွင်မူ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၊ သတ္တုရိုင်းများ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲများအတွက် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ လာရောက်တတ်ကြသည်။ တာဟဲစျေးမြို့တော်ရှိ လေလံပွဲများတွင် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ပစ္စည်းများ ပါဝင်နေခြင်းကပင် ၎င်းကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းက စီရင်စုသခင်ဟာ ဝိညာဉ်ကြောအဆင့်နိမ့်တဲ့ နေရာမှာ အမြဲတမ်း မနေလောက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့.... သူ တစ်နေ့တော့ ပြန်သွားမှာပဲ၊ အဲ့ဒီလို မပြန်ခင်မှာ သူက ပြဿနာတွေကို ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် သိပ်ပြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>လျိုဟယ်ချိုင်သည် စကားပြောရင်း လော့ချန် သယ်ဆောင်ထားသည့် ဆေးပုလင်းအပုံကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>'တောက်....'</p> <p> </p> <p>'ဒီစကားကို ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ၊ ငါ ငွေရှင်းပြီးမှ ပြောရလား'</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဤလောဘကြီးသော ကုန်သည်ကို ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း သူပေးသော အချက်အလက်များက အသုံးဝင်သဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဆေးနန်းဆောင်မှ ထွက်လာသောအခါ လော့ချန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ကမ္ဘာပျက်တော့မည်ဟု ထင်ကာ ဆန်ဆီများ လိုက်လံဝယ်ယူ သိုလှောင်နေကြသော လူများနှင့် တူနေမလားဟု တွေးတောမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားသို့ အပြန်လမ်းတွင် လော့ချန်သည် လျိုဟယ်ချိုင် ပေးခဲ့သော သဲလွန်စများကို အခြေခံ၍ တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ အခြေအနေကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မငြိမ်မသက်မှုများသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖန်ရင်ရှုံ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့၏ လျစ်လျူရှုမှုနှင့် အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်၏ ဆုကြေးများ တိုးမြှင့်လိုက်ခြင်းတို့မှာလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ကြည့်လျှင် အခြေအနေအားလုံးကို ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကပင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း ခန့်မှန်းရန် မခက်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဖေးပေါ်ဝမ် သေဆုံးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ အိုက်လောင်တောင်ဂိုဏ်းမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူသည် တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင် သေဆုံးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်သက်ကြွေအိမ်ရာမှ တပည့်များ၏ အဆိုအရ ဖေးပေါ်ဝမ်သည် ဓားအမြုတေ မှော်ရတနာဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်က ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများကို သံသယဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲတွင် အဓိက သံသယဖြစ်ဖွယ် အကောင်းဆုံးသူမှာ ထိုစဉ်က မြို့တော်တွင် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး ဓားအမြုတေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖန်ရင်ရှုံ ပင် ဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် အိုက်လောင်တောင်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲချုပ်ကိုယ်တိုင် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်ကာ ဖြေရှင်းချက် တောင်းခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ရွှေအမြုတေအဆင့်သာ ရှိသော ဂိုဏ်းတစ်ခုက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်ဂိုဏ်းကို မည်သို့ ရဲဝံ့စွာ ဖြေရှင်းချက် တောင်းရဲသနည်း ဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းအချင်းချင်းကြား အင်အားချိန်ခွင်လျှာ ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အိုက်လောင်တောင်ဂိုဏ်းသည် စျေးမြို့တော်များနှင့် အင်မော်တယ်မြို့တော်များ တည်ဆောက်ရေးတွင် အဓိက ပါဝင်နေသဖြင့် သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားလှပေသည်။ အိုက်လောင်တောင်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲချုပ်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာသဖြင့် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းအနေဖြင့်လည်း တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုခု ပေးရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတုံ့ပြန်မှုမှာ ၆ လမျှ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၆ လ ဆိုသည်မှာ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကြာမြင့်သော်လည်း ရာစုနှစ်ချီ၍ ကျင့်ကြံတတ်သော ရွှေအမြုတေအဆင့်များအတွက်မူ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၆ လအကြာတွင် ဖန်ရင်ရှုံသည် တာဟဲစျေးမြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖန်တီးခဲ့လေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ရေနောက်အောင်လုပ်၍ ငါးဖမ်းခြင်းဖြစ်နိုင်သလို၊ အိုင်လောင်တောင်ဂိုဏ်းကို ပြသရန်အတွက် ဟန်ပြလုပ်ဆောင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မည်သို့ပင် ရှိနေပါစေ သူ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သလို လုပ်ဆောင်စရာရှိသည်ကို လုပ်ဆောင်နေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လူသတ်သမားကို မိသည်ဖြစ်စေ၊ မမိသည်ဖြစ်စေ အရေးကြီးတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>‘အခြေအနေတွေသာ ဒီအတိုင်းဆိုရင်…. တာဟဲစျေးမြို့တော်ရဲ့ ဆူပူမှုတွေ အဆုံးသတ်ဖို့ သိပ်မကြာလောက်တော့ပါဘူး’</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခု ချက်ချင်း ဝင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>‘သိပ်မကြာတော့ဘူး’ ဆိုသည်မှာ မည်သူ့ရှုထောင့်မှနည်း။ ချီကျင့်ကြံသူ၏ ရှုထောင့်မှလော၊ သို့မဟုတ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ရှုထောင့်မှလော….။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူဝယ်ယူထားသော အရင်းအမြစ် ပစ္စည်းများမှာမူ အလဟဿ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>ဆေးလုံးများနှင့် အမွှေးတိုင်များမှာ သူ နေ့စဉ် လိုအပ်နေသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှ တစ်လလျှင် ပုလင်း ၄ ပုလင်းသာ ရသဖြင့် သူ့အနေဖြင့် အနည်းဆုံး နှစ်ပုလင်းခန့် ကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူရစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ဒီအတိုင်း သိမ်းထားရင်လည်း အတိုးမရနိုင်ဘူး၊ တခြားပုံစံနဲ့ ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတိုးအကြောင်း တွေးမိသောအခါ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ အဘယ်ကြောင့် ဘဏ်များကဲ့သို့ အဖွဲ့အစည်းများ မရှိလေသနည်းဟု သူတွေးမိသည်။ လူသားလောကများ၌ပင် အပေါင်ဆိုင်များနှင့် ငွေတိုက်များ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးကြောင့် သူ ပြုံးမိသွားသည်။ ဤသို့ တောင်စဉ်ရေမရ တွေးတောနေနိုင်ခြင်းကပင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ရှိနေသော စိုးရိမ်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ရက်များတွင် လော့ချန်၏ အလုပ်အပေါ် စေ့စပ်သေချာမှုမှာ ယခင်ထက် ပိုမိုလာလေသည်။ အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်သွားခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် မုန်တိုင်းမလာခင် လေငြိမ်နေသည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်…. ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လော့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ အတည်ပေါက်ကြီးတွေ ကြိုးစားနေသလားလို့”</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က စတင်၍ စပ်စုလိုက်ရာ ဘေးနားရှိလူကလည်း ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်.... အမြဲ အဲ့လိုပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ပထမလူက ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး…. မဟုတ်ဘူး၊ အရင်က ကြိုးစားတယ်ဆိုပေမဲ့ ဆေးဖော်တဲ့အပေါ်မှာ အခုလောက်ကြီး စိတ်မနှစ်ပါဘူး၊ ဆေးပစ္စည်းတွေ ပျက်စီးသွားရင်တောင် သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားမှပင် ကျန်ရှိသူများကလည်း “အခုပြောမှပဲ သတိထားမိတော့တယ်၊ ဟုတ်သားပဲနော်” ဟု ထောက်ခံရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် အတင်းဆိုနေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာလည်း ပို၍ စူးရှထက်မြက်လာသည့်အတွက် ထိုတိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသော စကားများကိုပင် သူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကြားနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်မိသည်။ သူတို့ပြောသကဲ့သို့ပင် သူသည် အလုပ်အပေါ်၌ အမှန်တကယ် စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်ကာ အလေးအနက် ထားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ စုဆောင်းထားသမျှ ပြောင်သလင်းခါသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသည် သူ ချီသန့်စင်အဆင့် (၉) သို့ ရောက်သောအခါ အခြေတည်ဆေးလုံး ဝယ်ယူရန်အတွက် သေချာ စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း အစောပိုင်းကာလများတွင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးရရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် အချိန်မှလွဲ၍ ဤမျှအထိ ဆင်းရဲသည်ဟု သူ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၂၀၀ မှာ ပုံစံပြောင်း၍ မိမိထံတွင် ရှိနေသည်ကို သိသော်လည်း လော့ချန်မှာ စိုးရိမ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအလုပ်ကို ယခင်ကထက် ပိုမိုကြိုးစားလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မီလီ နှင့် ထန်ချွမ် တို့ကိုလည်း ပို၍ သင်ကြားပေးလာသည်။ အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦးသာ မှော်အာဟာရဆေးလုံးနှင့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးများကို ပိုင်နိုင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ပါက နောင်တွင် သူ အပိုဝင်ငွေ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းသည်မှာ ထိုနှစ်ဦးသည် ဆေးဖော်စပ်မှုတွင် ပါရမီ သာမန်မျှသာ ရှိကြခြင်းပင်။ လော့ချန်ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးနေသော်လည်း ထန်ချွမ်မှာ အဆင့်နိမ့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးကိုပင် အောင်မြင်စွာ မဖော်စပ်နိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>မှော်အာဟာရဆေးလုံးကိုမူ မီလီ ဖော်စပ်နိုင်သော်လည်း အဆင့်နိမ့်များသာ ဖြစ်သဖြင့် လော့ချန် မရောင်းတော့ဘဲ ဆေးဖော်ဆောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကိုသာ ဝေမျှပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် စီကုန်းရှို့ကျားကို လှမ်းတား၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့.... ပြီးခဲ့တဲ့လက အမြတ်ဝေစုကို ဘာလို့ အခုထိ မရသေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက ကြောင်ကြည့်နေပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေပြော…. လဆန်းဖို့တောင် လိုသေးတာကို”</p> <p> </p> <p>"ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ကျွန်တော် အခု ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုနေတယ်"</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ဘူးလေ၊ မင်း မီကျွင်းဖျင် နဲ့ပဲ သွားပြောလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အမြတ်ဝေစုကို ကြိုတင်ထုတ်ယူခြင်းမှာ အစဉ်အလာ မရှိခဲ့ပေ။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံပေါ်လာပြီး မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား.... ဒီနေ့ စောမပြန်နဲ့ဦး၊ ဒီလရဲ့ ဆေးလုံး ထုတ်လုပ်မှုကို အရင် စာရင်းတွက်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>ဆေးစာရင်း တွက်ချက်ခြင်းမှာ အလုပ်မများသဖြင့် စီကုန်းရှို့ကျား မငြင်းတော့ချေ။ ကူချိုင်ယီနှင့်အတူ သူတို့ သုံးဦး ဆေးသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ စာရင်းစစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ၁၆၀၀ နဲ့ အဆင့်နိမ့် ၂၄၀၀ ကျော်လား…. ဒါ အမှန်ပဲလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်ရှင့်…. အတိအကျပဲ”</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးလေး တွက်ချက်ကြည့်လျှင်ပင် အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး တစ်ပုလင်းလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၊ အဆင့်နိမ့် တစ်ပုလင်းလျှင် ၁၀ တုံးဖြင့်ဆိုပါက ယခုလ၏ စုစုပေါင်းအမြတ်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀၀၀ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် သောင်းဂဏန်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ မှင်သက်သွားသည်မှာ မဆန်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>“ကဲ…. စာရင်းစာအုပ် ပေးတော့”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က အဖြေကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ စာအုပ်ကို ဆွဲယူကာ ထွက်သွားတော့သည်။ ကူချိုင်ယီနှင့် စီကုန်းရှို့ကျားတို့မှာ နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်များသဖွယ် မှင်သက်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် တစ်လခန့်သာ အနည်းငယ် ပို၍ ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆေးလုံးအောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ဤမျှအထိ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုစုပေါင်း အမြတ် တစ်သောင်းကျော်နေပြီဆိုလျှင် အရင်းနှုတ်ပြီးနောက် လော့ချန် ရရှိမည့် ဝေစုမှာ မည်မျှများပြားလိုက်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားသည် လာမည့်လတွင် လော့ချန် ရရှိမည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏကို တွေးမိသောအခါ မနာလိုစိတ်ကြောင့် မျက်လုံးများပင် နီမြန်းလာလေသည်။ တစ်သက်လုံး တိုက်ခိုက်လုယက် ရုန်းကန်လာခဲ့သော်လည်း ဤမျှသော ဝင်ငွေမျိုး သူ တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီကမူ အံ့ဩချီးကျူးသော သက်ပြင်းကိုသာ တိတ်တိတ်လေး ချလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒါက ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားပဲလား....' ဟု သူမ တွေးနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကမူ ရှေ့လအတွက် တွေးတောမနေပေ။ သူ၏ လစာထုတ်ရက်မှာ ယခုလပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save