Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">လေဟုန်စီးအတတ်နှင့် ပိတ်သိမ်းလိုက်သော အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့လက အမြတ်ဝေစုကို ကြိုတောင်းတာကိုတော့ ကျွန်မ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု မီကျွင်းဖျင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ရက်ပိုင်းလောက်ပဲ လိုတော့တာဆိုတော့ ထားပါတော့လေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလအတွက် အမြတ်ဝေစုကိုပါ ကြိုယူမယ် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပြူးကျယ်သွားပြီး “ဒီလ ရှင်ဖော်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ဈေးကွက်ထဲတောင် မရောက်ရသေးဘူးလေ ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရောင်းရမှာပေါ့” ဟု လော့ချန်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက မရောင်းရဘဲ သောင်တင်နေမယ့် အရာတွေမှ မဟုတ်တာ"</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က ဒီဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆေးဖော်ဆရာလေ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်ပြရင်း ပြန်ချေပလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် အခွင့်အရေးလေးတောင် ကျွန်တော်နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>“မရဘူးဆို မရဘူးပဲ ”</p> <p> </p> <p>ဘုန်း….</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စာရင်းစာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ထားသော စာမျက်နှာကို လှန်ကာ ကိန်းဂဏန်းများကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလရဲ့ ထွက်ရှိမှု ရလဒ်တွေကို အရင်ကြည့်လိုက်ဦး၊ ပြီးမှ ဖြစ်နိုင်၊ မဖြစ်နိုင်ဆိုတာကို ပြော ”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ စာရင်းစာအုပ်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်ချည်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်း၌ မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြသွားရသည်။ သူမ လော့ချန်ကို မော့ကြည့်ကာ မသင်္ကာစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက အမှတ်မှားတာ ဒါမှမဟုတ် အတုလုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်သေချာရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>“တောက်….”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တောက်တစ်ချက် ခေါက်ကာ ပြန်မဖြေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင် တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။ လော့ချန်အား အလွန်အကျွံ မစော်ကားရန် ဖခင်ဖြစ်သူ မီရှုဟွာက သတိပေးထားဖူးသည့်အပြင် လော့ချန်၏ လက်ရှိ စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဆက်လက် ငြင်းပယ်နေရန်မှာ မသင့်တော်တော့ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မကို တစ်ရက်လောက် အချိန်ပေး” ဟု သူမ နောက်ဆုံး၌ လေသံလျှော့၍ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ့ကို အရင် မေးကြည့်ရဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က မတတ်သာသည့် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားအဖေက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေ၊ အသံလွှင့်မှော်စာရွက်လေးဘာလေး ပိုလုပ်ပေးမထားဘူးလား၊ ဒီလို ကိစ္စအသေးအမွှားလေးအတွက်နဲ့ အမြဲ ကိုယ်တိုင် ပြေးလွှားနေရဦးမှာလား”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး “အသံလွှင့်မှော်စာရွက်က ဘယ်လောက်အထိ အဝေးကြီး ရောက်နိုင်မယ် ထင်လို့လဲ” ဟု ပြန်ပက်ကာ အခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်မှာမူ နောက်ထပ် တစ်ရက် စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ဤကဲ့သို့ ကြိုတင်ထုတ်ယူခြင်းကို နောင်တွင် ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။ ဆေးဖော်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ လုပ်ခလစာကို တစ်လလုံး စောင့်ယူနေရသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းအနေဖြင့် ရင်းနှီးထားသော အရင်းများ ပြန်မရသေးလျှင်ပင် ၎င်းမှာ သူ၏ ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကသာ စီမံခန့်ခွဲရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် မီရှုဟွာကဲ့သို့သော သူဌေးကြီး၌ ထိုမျှသော ငွေကြေးပမာဏမှာ အပိုပင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>လဆန်းပိုင်းတွင် လော့ချန်သည် လင်းစန္ဒာခန်းမ အစည်းအဝေးသို့ မတက်ရောက်ခဲ့သလို မီကျွင်းဖျင်လည်း မတက်ရောက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆေးဖော်ဆောင်ရှိ ဆေးသိုလှောင်ခန်း၌ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“တွေ့ပြီလား…. ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မညာပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်သည် ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံးများကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ရေတွက်ပြီးချိန်အထိ သူမ၏ အသံတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံး (၁၆၀၀)...။</p> <p> </p> <p>ယခင်လများက (၁၀၀၀) ကျော်သာ ထွက်ရှိခဲ့ရာမှ ယခုအခါ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ ခုန်တက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့ချန်၏ ဆေးဖော်စပ်မှု အတတ်ပညာ တိုးတက်လာပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားများ ဖန်ဆင်းသကဲ့သို့ အံ့မခန်းစရာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်သည် အသက်ကို ခပ်မှန်မှန် ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ လော့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေဦး.... ဘာလို့ ဒီလောက်နည်းနည်းလေးပဲ.... သြော်….”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် စကားစကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေသော ကျောက်တုံး (၃၀) ကို ငေးကြည့်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေလား"</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အဲဒီလောက် အများကြီး မရှိတော့ဘူး၊ အဲဒါတွေက အောက်ခြေတစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတွေကို လုပ်ခပေးဖို့ သုံးလိုက်ရတာ၊ ရှင်ရမယ့် ပမာဏအတွက်ကတော့ ဒီလိုပေးမှပဲ အဆင်ပြေတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လစာ ကျွန်တော့်ရဲ့အမြတ်ဝေစုက ၃၀၀၀ လောက်ပဲ ရှိရမှာ မဟုတ်လား" ဟု လော့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်သည် သူ့အား လူအနတ္တတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက တန်ဖိုးပိုရှိတယ်လေ၊ တကယ်လို့ ရှင် မတန်ဘူးလို့ ထင်ရင် မှောင်ခိုဈေးမှာ သွားလဲလိုက်၊ ရှင်ရမယ့် နှစ်လစာ အမြတ်ဝေစုထက် လျော့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ အာမခံတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖြန်း….</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ကိုယ့်နဖူးကိုယ် ပြန်ရိုက်လိုက်မိသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ ထိုအခြေခံအချက်ကို သူ မေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သီအိုရီအရ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ သည် အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁ တုံးနှင့် ညီမျှသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အဆင့်လတ် ကျောက်တုံးများမှာ ပို၍ တန်ဖိုးရှိလှသည်။ အထူးသဖြင့် မှောင်ခိုစျေးကွက်များတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများသည် အဆင့်လတ် ကျောက်တုံး ရရှိပါက အပိုဆောင်းတန်ဖိုး ရရှိရန်အတွက် မှောင်ခိုစျေးကွက်တွင် သွားရောက် လဲလှယ်လေ့ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေကြးကိစ္စ ပြေလည်သွားသဖြင့် လော့ချန် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလရဲ့ ဆေးဝေစုကိုလည်း စောစော ရှင်းပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း အခု အရှိန်ကိုပဲ ဆက်ထိန်းထားဦးပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ အရှိန်မကျသွားစေနဲ့” ဟု မီကျွင်းဖျင်က ပြန်ပြောကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန် ပုခုံးတွန့်လိုက်မိသည်။ သူသည်လည်း ပို၍ တိုးတက်လိုသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံးများမှာ ပါရမီရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးများကို အမြောက်အမြား မထုတ်လုပ်နိုင်သရွေ့ ကာလတိုအတွင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ပါရမီရှင်အဆင့်၌ ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ် (၇၀၀) ကျော်တွင်သာ တစ်ဆို့နေသည့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးများကို ကြည့်လျှင် သိနိုင်ပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ လော့ချန်သည် အဆင့်မြင့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးများ၏ ဆန်းကြယ်သော အာနိသင်မှာ မည်သို့ရှိမည်နည်းဟု တွေးတောမိတတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင် ထွက်သွားပြီးနောက် လော့ချန် သမ်းဝေလိုက်ရင်း သူ၏ ကျောက်အိမ်ခန်းလေးထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့မှာ လဆန်းရက်ဖြစ်သဖြင့် ဆေးလုံးအရေအတွက် စာရင်းလုပ်ခြင်း၊ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခြင်းတို့ ပြုလုပ်ရသည့် ရက်ဖြစ်သည်။ ဆေးဖော်ဆောင်၏ ရှားပါးသော အနားယူရက် ဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်သမားအများစုမှာ အားလပ်ရက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်ရန် မလိုအပ်သဖြင့် ဤအချိန်ကို အသုံးချကာ မှော်အတတ်အချို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လေခွင်းအတတ်မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်….။</p> <p> </p> <p>ချန်ယင်းတောင်တန်း၏ မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်အောက်တွင် လော့ချန်သည် တိမ်တိုက်များအထက်၌ ပျံဝဲနေရင်း အံ့သြတကြီး ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အထွတ်အထိပ်အဆင့် လေခွင်းအတတ်ရဲ့ စွမ်းအားလား" ဟု သူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းအတတ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းနိုင်စွမ်း ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု လော့ချန် မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ တိမ်စီးခြင်း ဆိုသည်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ သင်္ကေတတစ်ခု မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် တိမ်စီးပျံသန်းနိုင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုပြီး အထူးပြုလုပ်ထားသော နည်းလမ်းများ လိုအပ်သည်။ သို့သော် တိမ်စီးခြင်း၏ အရှိန်မှာ ပျံသန်းရေးမှော်လက်နက်များထက် အနည်းငယ်သာ ပိုမြန်ပြီး မှော်ရတနာများကိုမူ မမှီသဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ၎င်းကို သိပ်အသုံးမပြုကြချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လော့ချန်မှာမူ လေခွင်းအတတ်ကို အထွတ်အထိပ်အဆင့် မြှင့်တင်လိုက်ရုံဖြင့် ဤစွမ်းရည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတင်မကသေးဘူး ထင်တယ်...."</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ၏ အခြေအနေပြကြေးမုံပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လေခွင်းအတတ် ဆိုသော အမည်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကိုယ်ခံပညာကဏ္ဍမှ လေလွင့်ခြေလှမ်း အတတ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတတ်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး အမည်သစ် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လေဟုန်စီးအတတ်….။</p> <p> </p> <p>“မှော်အတတ် အသစ်တစ်ခုလား....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ထိုပညာကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝမတူညီသော ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ရရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က လေခွင်းအတတ်သည် သဘာဝလေကို အသုံးချခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ ချီစွမ်းအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ ပျံသန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပျံသန်းနိုင်သည့် အမြင့်၊ အရှိန်နှင့် ကြာချိန်တို့မှာ အလွန် ကန့်သတ်ချက် ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ လေခွင်းအတတ်သည် ပြီးပြည့်စုံအဆင့်သို့ ရောက်စဉ်က အရှိန်မှာ သာမန် ပျံသန်းရေးမှော်ပစ္စည်းများနှင့် တူညီခဲ့သည်။ ပါရမီရှင်အဆင့်တွင်မူ မှော်ပစ္စည်းအများစုကို ကျော်လွန်ကာ အရှိန်မြန်သော တိုက်ခိုက်ရေးပစ္စည်းများကိုပင် ယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူသည် လေပြည်ညင်းလေးတစ်ခု၏ သယ်ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး... ဝူး... ဝူး…</p> <p> </p> <p>“ဒါက စစ်မှန်တဲ့ လေခွင်းပျံသန်းခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရပဲ….”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချီစွမ်းအားကို ပို၍ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးညှို့မှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်း ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လမ်းကြောင်း လွဲနေပြီ၊ လပြည့်ညတောင်တန်း ထဲအထိတော့ ငါ မဝင်ချင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လေထဲတွင် ပျံသန်းရင်း လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် အန္တရာယ်ရှိသော တောင်ထိပ်များကို ရှောင်ကွင်းကာ ချန်ယင်းတောင်ကို ပတ်၍ ပျံသန်းနေမိသည်။ အောက်ဘက် တောရိုင်းမြေပြင်ဆီမှ သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလျက် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နည်းနည်းတော့ ဆူညံသွားပြီလား မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ လှပစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်ကျေနပ်မှုကြောင့် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.... ဒီအရှိန်က အရင်ကထက် နှစ်ဆလောက် ပိုမြန်သွားပြီ၊ အခုဆိုရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်နဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>ယခင်က သံသယရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လော့ချန်သည် သူ၏ အရှိန်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် စံနှုန်းသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုးတက်မှုမှာ လေခွင်းအတတ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခြင်းကြောင့်သာမက လေလွင့်ခြေလှမ်း အထွတ်အထိပ်နှင့် ပေါင်းစည်းသွားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပညာနှစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားပြီးနောက် လော့ချန်သည် သဘာဝလေကို လိုသလို စေခိုင်းနိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေပြကြေးမုံပြင်တွင် လေဟုန်စီးအတတ်မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး ထပ်မံ မြှင့်တင်ရန် နေရာမရှိတော့ချေ။ ၎င်း၏ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်မှာမူ ဤမျှဖြင့်ပင် အလွန် ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးအတွက် နောက်ထပ် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ ယခုဆိုလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်မှုကို မခံရသရွေ့ သူ ဘေးကင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ပိုမြင့်လာသဖြင့် လော့ချန် ပို၍ စိတ်အေးလက်အေး ရှိလာလေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် မှော်အတတ် လေ့ကျင့်ခြင်းတို့ဖြင့် သူ၏ နေ့ရက်များမှာ အေးချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်များမှာ ကုန်ဆုံးလွယ်လှပေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်လတာ အချိန်မှာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဆေးလုံးအမြတ်ဝေစုအဖြစ် တစ်လလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၇၀၀) နှင့် (၁၈၀၀) ခန့်စီ ရရှိခဲ့သလို မြူသန့်စင် ဆေးလုံး (၈) ပုလင်းနှင့် စိတ်ငြိမ်အမွှေးတိုင် (၂) ဗူး တို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှုမှ ဝင်ငွေကောင်းနေသော်လည်း သူ၏ ဘေးစီးပွားရေးများမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မုန့်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ် တဖြည်းဖြည်း ပါးလာခဲ့သည်။ ဖုန်းရှ၏ မီရွှီ ရေခဲမြို့တော် အမည်ရှိ ဆိုင်မှာလည်း လူသိများစပြုလာခါမှ ယခုအခါ ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဤသည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော ကာလတွင် ကျင့်ကြံသူများသည် အပျော်အပါးများအတွက် ငွေမသုံးကြတော့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်များနှင့် ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းများအတွက်သာ စုဆောင်းကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အချိန်တွင် သူတို့ ဂရုမစိုက်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းအကျဉ်းမှာပင် ယခုအခါ အလွန် တန်ဖိုးရှိလာခဲ့သည်။ လော့ချန်သည် တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြီးဆုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း အခြေအနေမှာ ပြီးဆုံးမည့်အစား ပို၍သာ ဆိုးရွားလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်ရပ်ကွက်မှာ မည်မျှအထိ ပရမ်းပတာ ဖြစ်လာသနည်းဆိုလျှင် နေ့ခင်းကြောင်တောင် လမ်းလျှောက်ရန်ပင် အန္တရာယ်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းကပင် အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ အိမ်ခြေ (၂၀) ကျော်မှာ မီးရှို့ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများက ညကောင်းကင်ယံကို သွေးအလား လင်းထိန်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးရှို့မှု….။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ယခင်ကဆိုလျှင် ထောင်ဒဏ် သို့မဟုတ် လူမြင်ကွင်းတွင် ကွပ်မျက်ခြင်း ခံရမည့် ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်သည်။ သို့သော် စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့ကမူ မီးငြှိမ်းသတ်ရန် လူအနည်းငယ်သာ လွှတ်ခဲ့ပြီး မည်သည့် အရေးယူမှုမျှ ထပ်မံ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မြို့တွင်းပိုင်းမှာလည်း လူအများ ထင်သကဲ့သို့ ဘေးကင်းရာ မဟုတ်တော့ပေ။ လော့ချန်တို့ နေထိုင်သည့် မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်၌ပင် လုံခြုံရေးမှာ လျော့ရဲလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီကပင် ချင်းလျန်ချန်းသည် သူခိုးတစ်ဦးကို ကိုယ်တိုင် ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ထိုသူကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ပြီးနောက် စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် တိုင်နီအကျဉ်းထောင်သို့ ပို့ဆောင်မည်ဟု ဆိုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မတည်ငြိမ်မှုများကို ကြည့်ရင်း လော့ချန် ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။ သူ၏ အလိုလို သိမြင်မှုမှာ မှန်ကန်ခဲ့ပေသည်။ ဆိုင်ရှင်လျို ပြောခဲ့သော ‘သိပ်မကြာတော့ဘူး’ ဆိုသည်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့်တို့၏ အချိန်အယူအဆအပေါ် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့ချန်ကဲ့သို့ ချီသန့်စင်သူတစ်ဦးအတွက်မူ သုံးလတာ ဥပဒေမဲ့ဖြစ်နေခြင်းမှာ ထာဝရကာလကဲ့သို့ပင် ကြာမြင့်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင်’ ဟု လော့ချန် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘တာဟဲစျေးမြို့တော်က နေထိုင်ဖို့ရော ကျင့်ကြံဖို့ရော မသင့်တော်တဲ့နေရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ တစ်ကိုယ်တော်သမားတွေလည်း မကြာခင်မှာ ထွက်ပြေးကြတော့မှာပဲ’</p> <p> </p> <p>သူ၏ အတွေးများကို အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် သတင်းစကားပါးသူတစ်ဦးသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် အမောတကော ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်.... ပိတ်လိုက်ပြီတဲ့ရှင်"</p> <p> </p> <p>“ဘာ….”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ရှားရှားပါးပါး အိမ်ပြန်သည့် အချိန်တွင် ထိုသတင်းကို ဖုန်းရှထံမှ ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှေအမြုတေအဆင့် စီရင်စုသခင်က ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တောင်ပေါ်က ဝိညာဉ်ကြောကို အသုံးချမှာမို့လို့ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ကို နောက်ထပ် ခြောက်လလောက်အထိ ယာယီ ပိတ်ထားမယ်လို့ သိရတယ်"</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူကြီးလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးအဖြတ် စင်မြင့်ကို စတင်ဖွင့်လှစ်စဉ်က ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုမူ အလွယ်တကူ ပိတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အဘယ်သို့သော သဘောနည်း။ ဤနောက်ကွယ်တွင် သူ မသိနိုင်သော အခြား ဖုံးကွယ်ထားသည့် အကြောင်းရင်းများ ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မည်မျှပင် ကြိုးစားတွေးတောစေကာမူ အဖြေမထွက်ခဲ့ပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကွာခြားမှုကြောင့် အမှန်တရားကို သိရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။ သူ သိရှိသည်မှာ အဆုံးအဖြတ် စင်မြင့် ပိတ်သိမ်းခြင်းသည် အောက်ခြေလူတန်းစားများအပေါ် အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည် ဆိုသည်ကိုပင်။</p> <p> </p> <p>အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် သူ၏ မုန့်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်မှာ အဆုံးအဖြတ် စင်မြင့်သို့ လာရောက်ကြသော ပရိသတ်များကိုသာ အဓိက အမှီပြုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု စင်မြင့် ပိတ်သွားပြီဆိုလျှင် မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကမှ ထိုနေရာသို့ သွားတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖီးနစ်ကျတောင်အဝင်ဝရှိ ကျောက်ဖြူရင်ပြင် စီးပွားရေးဇုန်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဖုန်းရှ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်ရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ဘာကို စိုးရိမ်နေသည်ကို သူ သိပေသည်။ သို့သော် သူ လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ငှားခက တစ်နှစ်စာ ပေးထားပြီးသားဆိုတော့ ဆိုင်ကိုတော့ ဆက်ဖွင့်ထားရမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ လတွေမှာလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ချမ်းသာတဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းတွေ ရှိနေပြီဆိုတော့ အခြေခံအမြတ်လောက်တော့ ဆက်ရနိုင်ပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>အမြတ်တော့ ရှိနိုင်သော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ များပြားတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ဖုန်းရှလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ရှာပေ။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စကားတစ်ခွန်းသည် အောက်ခြေကျင့်ကြံသူများ၏ ဘဝကို မည်မျှအထိ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ကို လော့ချန် ကိုယ်တိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ အကြည့်မှာ ထောင့်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော တွမ်ဖုန်း ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်တွမ်.... မင်းရော အနာဂတ်အတွက် ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save