Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သေချာလို့လား"</p> <p> </p> <p>“သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အပိုင်တွက်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က လူအုပ်ကြားထဲမှနေ၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စီကုန်းရှို့ကျားက တစ်ဖန် ရှင်းပြရမည့်အလှည့် ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီ ဂူသင်္ချိုင်းကို ဝန်းရံထားတဲ့ အစီအရင်က နာမည်ကျော် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင် ဖြစ်နေလို့ပဲ….”</p> <p> </p> <p>"ဒီအစီအရင်မျိုးကို ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း က ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ခင်းကျင်းနိုင်တာ၊ သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက ဒါမျိုးကို မလုပ်နိုင်ကြဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း ဟုတ်လား၊ ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေထဲမှာ အဲ့ဒီနာမည်နဲ့ ဂိုဏ်းရှိတာ မကြားဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာသပ်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့လို နောက်မျိုးဆက်တွေ မသိတာ မဆန်းပါဘူးကွာ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်နှင့် အခြားသူများမှာ အမူအရာ ပျက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီအဖိုးကြီးက ဘာလို့ ပညာရှိကြီးလို လာလုပ်နေတာလဲ၊ ငါတို့အားလုံးက တစ်မျိုးဆက်တည်းသားတွေပဲဟာ၊ သူက အသက်သာကြီးတာ ချီသန့်စင်အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတာ မဟုတ်လား'</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အသက်အရွယ်ထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကသာ အဓိက ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ဟိုးအရင်တုန်းက ဂိုဏ်းပေါင်း (၁၆) ဂိုဏ်း ပေါင်းပြီး နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေးစစ်ပွဲကိုကို ဆင်နွှဲခဲ့တယ်၊ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းက ဦးဆောင်ပြီး တခြား အင်အားကြီးဂိုဏ်း ၅ ဂိုဏ်းက ကူညီခဲ့တာပေါ့၊ မင်းတို့ အဲ့ဒီနာမည်တွေကိုတော့ အနည်းဆုံး သိမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီ ၁၆ ဖွဲ့ထဲမှာ ကျန်တဲ့ ၁၀ ဖွဲ့ကလည်း တော်တော်ထင်ရှားတဲ့ ဂိုဏ်းတွေပဲ၊ ဥပမာ - တိမ်ပြိုဂိုဏ်း နဲ့ အိုက်လောင်တောင်ဂိုဏ်း တို့လိုမျိုးပေါ့၊ အဲ့ဒီထဲမှာ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း ကတော့ အစီအရင်ပညာမှာ တော်တော် ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>“နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေး စစ်ပွဲတုန်းက နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းဟာ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်ခဲ့တယ်၊ တောင်တန်းတွေမှာ အစီအရင်တွေ ခင်းကျင်းပေးခဲ့သလို မြစ်တွေ၊ ကန်တွေမှာရှိတဲ့ ရေမိစ္ဆာတွေကိုလည်း သူတို့ပဲ နှိမ်နင်းပေးခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"ကံဆိုးချင်တော့ စတုတ္ထအဆင့် သားရဲဧကရာဇ် ဦးဆောင်တဲ့ သားရဲလှိုင်းနဲ့ တိုးတဲ့အချိန်မှာ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းရဲ့ စခန်းဟာ အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရတယ်၊ ကျောက်စိမ်းအိုး အရှင်သခင်ကလည်း အချိန်မီ ရောက်မလာနိုင်ခဲ့တော့ အဲဒီဂိုဏ်းဟာ တစ်ဂိုဏ်းလုံးနီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>“နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီတောင်ကြားက ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ကျန်ရှိတဲ့သူတွေကို စုစည်းပြီး စစ်ပွဲထဲကနေ အရှက်တကွဲ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရတယ်၊ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း (၄၀၀) ကျော်သွားပြီ၊ အဲဒီ အကြီးအကဲလည်း ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာလှပေါ့၊ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းဟာလည်း ဆက်ခံသူမရှိတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရာကနေ အခုဆိုရင် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ ကျင့်ကြံသူ မိသားစုလေးတစ်ခုအဖြစ်ပဲ အသက်ဆက်နေရတော့တယ်”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျား၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေးစစ်ပွဲ….။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က မည်မျှအထိ ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းပေါင်း (၁၆) ဂိုဏ်း ပေါင်းစည်းကာ သားရဲ သန်းပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်၍ လူသားတို့ ကျင့်ကြံနိုင်မည့် ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ထိုစစ်ပွဲကြီးအတွင်း၌ တိမ်လွှာကြိုးကြာ စီရင်စုသခင် ကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းများ ပေါ်ထွက်ခဲ့သလို နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော ဝမ်းနည်းစရာ ကျဆုံးမှုများလည်း ရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းတင် အထိနာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်ဟွမ်ဂိုဏ်း နဲ့ ဟောက်ရန်...."</p> <p> </p> <p>"တော်ပြီ.... တော်ပြီ၊ ခင်ဗျား စကားတွေ အရမ်း ဝေးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က စီကုန်းရှို့ကျား၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီတုန်းက စခန်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားတာဆိုရင် အားလုံး သေကုန်ကြပြီ မဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်အထိ ရောက်လာပြီး အစီအရင်တွေ ခင်းကျင်းနိုင်ခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း ဘယ်သိမှာလဲ၊ အဲ့ဒီတုန်းက နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲချုပ် ရဲ့ အလောင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး၊ အားလုံးက သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ယူဆခဲ့ကြပေမဲ့ သူဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့တဲ့အခါ သားရဲတွေ စားတာ ခံလိုက်ရပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရသလောက်တော့ အဲ့ဒီအကြီးအကဲချုပ်ဟာ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရှင်းပြချက်အရ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင်သည် တတိယအဆင့် အမြင့်ဆုံး အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အစီအရင်ပညာရှင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်လုံလောက်စွာ ရရှိပါက ထိုအစီအရင်၏ စွမ်းအားမှာ စတုတ္ထအဆင့် သားရဲဧကရာဇ်ကိုပင် တားဆီးနိုင်သည့် စတုတ္ထအဆင့် အစီအရင်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင် မှာ အဆင့် (၃) ထိပ်တန်း အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အစီအရင် မဟာဆရာကြီး ဖြစ်သော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖန်တီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုအစီအရင်တွင် ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ခင်းကျင်းရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မလိုအပ်ဘဲ မြေပြင်အနေအထားနှင့် သဘာဝ ဝိညာဉ်ကြောများကို အခြေခံကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ချီစွမ်းအင်များကို ဆွဲယူ အသုံးပြုနိုင်ခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သည့်တိုင် အစီအရင်မှာ ပျက်စီးမသွားဘဲ ခိုင်မြဲနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တို့ဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက် အစီအရင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ပိုင်းကို ဝင်နိုင်ခဲ့တုန်းက အနှစ် (၅၀၀) ကျော် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အများကြီး တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့၊ အထဲကိုသာ ပိုနက်နက် ဝင်နိုင်ရင် အနှစ် (၁၀၀၀) သက်တမ်းရှိတဲ့ အပင်တွေတောင် ရှိနိုင်တယ် ”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှ တစ်ဦးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀၀ က ကိစ္စ မဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုလုပ် နှစ် ၅၀၀၊ ၁၀၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် အားလုံးက ထိုသူကို လူအ တစ်ယောက်လို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ မိမိ၏ အမှားကို သတိရကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲချုပ် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ သာ ရှိသေးသော်လည်း ထိုတောင်တန်းရှိ ရင်းမြစ်များမှာ ထိုအချိန်မှ စတင်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ အစီအရင်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ထိုဆေးပင်များသည် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာဖြင့် ဆက်လက် ရှင်သန်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီသော ဆေးပင်များပင် ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"နေပါဦး.... အဲ့ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက ရှာတွေ့ခဲ့တာလို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က စီကုန်း၏ စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့…. အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် ဝမ်တောင်တန်းကြီးက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက လှုပ်ရှားရာ နယ်မြေပဲဟာ၊ ငါတို့ဂိုဏ်းကလူတွေ အရင်ဆုံး ရှာတွေ့တာ မဆန်းပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆေးဖော်စပ်သူများနှင့် ဆေးဖော်ဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက ရှာတွေ့ခဲ့သည်ဆိုပါက ရရှိသမျှ ပစ္စည်းများမှာ သူတို့နှင့် ဆိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဂိုဏ်းသားများအနေဖြင့် ဝေစုရနိုင်သလို ဂူသင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက် ရှာဖွေခွင့်လည်း ဦးစားပေး ရရှိနိုင်ပေသည်။ ထိုအတွေးဖြင့် အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ချန်ကမူ ခဏမျှ စိတ်လှုပ်ရှားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လောကတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိသလို ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသည်လည်း အလွန် စည်းလုံးလှသော ဂိုဏ်းမျိုး မဟုတ်ချေ။ ယခုကဲ့သို့ သူတို့ပင် သိနေပြီဆိုပါက တာဟဲစျေးမြို့တော် တစ်ခုလုံး သိရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၊ ၎င်းထက်ပို၍ အစီအရင်ကျွမ်းကျင်သည့် အကြီးအကဲချုပ်တစ်ဦး၏ ဂူဗိမာန်တွင် မည်မျှလောက်သော ရတနာများ ရှိနေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မတွေးရဲစရာပင်။ ဤကဲ့သို့သော စားပွဲကြီးတွင် သူတို့ကဲ့သို့ အောက်ခြေ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများအတွက် နေရာရှိပါဦးမည်လား။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အခြားသူများမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်များတွင် အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတင်းများက လူတိုင်းကို ပို၍ ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန် အသုံးဝင်သည့် မျိုးစေ့များ၊ အခြေတည်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာတွင် အဓိက ပါဝင်ပြီး အစွမ်းထက်လှသည့် နှစ် ၈၀၀ သက်တမ်းရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအမြစ်များ ရှာတွေ့ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းများက ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမြစ်ကို ဒီအတိုင်း စားသုံးလျှင်ပင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးမြင့်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကယ်၍ ကျွမ်းကျင်သော ဆေးဖော်စပ်သူက ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်လိုက်ပါက ထိုအခွင့်အရေးမှာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိလာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှမကသေးဘဲ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ထက်ဝက်နီးပါးမှာ ထိုဂူသင်္ချိုင်းထဲတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟူသော ကောလာဟလများကြောင့် တာဟဲစျေးမြို့တော် တစ်ခုလုံး ဆူညံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရာနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများသည် အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းဆီသို့ တရဟော သွားနေကြတော့သည်။ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အန္တရာယ်ကိုပင် သူတို့ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ထိုရွှေအမြုတေအဆင့် ဂူသင်္ချိုင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုမှာ သူ၏ လခြမ်းတောင်ကြားသို့ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကမ်းပါးယံမှနေ၍ လော့ချန် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် လော့ဝူတီ နှင့် မုရုံချင်းလျန် တို့ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ထားခြင်း မရှိဘဲ မည်သူမဆို ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်နဲ့အတူ တောင်ထဲကို လိုက်ဖို့ ဆေးဝါးဆောင်က လူ ၅၀ လောက် လိုချင်တယ်၊ သူတို့က ဆေးပင်တွေကို ခွဲခြားပြီး ခူးဆွတ်ပေးရမယ်" ဟု လော့ဝူတီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ အရမ်းများလွန်းတယ်၊ လူအများကြီး တစ်ခါတည်း သွားလိုက်ရင် ဆေးဝါးဆောင်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ပျက်ကုန်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မများပါဘူး၊ ပြီးတော့ ရှာတွေ့သမျှ ဆေးပင်တွေရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သူတို့အတွက် ဝေစုပေးမယ်လေ" လော့ဝူတီက ထပ်မံ တိုက်တွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဂူသင်္ချိုင်းနေရာက လူတွေ အများကြီး စုနေကြတာ၊ အန္တရာယ်လည်း အရမ်းများတယ်"</p> <p> </p> <p>"အန္တရာယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လော့ဝူတီက ဘေးနားမှ စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါလား၊ သွားချင်ကြသလားလို့"</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ တက်ကြွနေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ မုရုံချင်းလျန်လည်း မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ ရှင့်သဘောအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ"</p> <p> </p> <p>လော့ဝူတီက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လိုက်ချင်တဲ့သူတွေ ငါ့ဆီမှာ လာစာရင်းပေးကြ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်တဲ့သူတွေကို ဦးစားပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆေးဝါးဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ လော့ဝူတီဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ စာရင်းပေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကမူ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အေးစက်စွာသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးဖော်ဆောင်မှ ဆေးဖော်စပ်သူများလည်း အောက်ခြေမှ မြင်ကွင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကြည့်နေကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ အော်သံကြောင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ပါ သွားပြီး အသေခံချင်လို့လား" ဟု သူ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အများစုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း အချို့ကမူ "သူများ လမ်းစကို လိုက်ပိတ်နေပြန်ပြီ" စသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများထဲတွင် လော့ဝူတီ၏ တူဖြစ်သူ လော့အာဒူမှာ ထိပ်ဆုံးမှ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း သွားချင်ရင်လည်း သွားလေ၊ ငါ မတားဘူး "</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီတံခါးကနေ ထွက်သွားပြီးရင်တော့ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့ "</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လော့အာဒူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အောက်ဘက်သို့ ပျံဆင်းသွားတော့သည်။ နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်မှာလည်း တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး ဆေးဖော်ဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့တွေကတော့.... ဟူ…."</p> <p> </p> <p>သက်ပြင်းချနေသူမှာ ချွီဟန်ချန်းပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထွက်သွားသူများထဲတွင် အတွေ့အကြုံရှိသော မီးထိန်းသူများနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသူများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ဒေါသကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်ချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်လော့...."</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ.... ခင်ဗျားလည်း သွားချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လှည့်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်ချန်းက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က အသက်ကြီးပါပြီဗျာ၊ နောက်ပြီး စောင့်ရှောက်ရမယ့် ကလေးတွေလည်း ရှိသေးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် သွားမှာလဲ၊ ကျွန်တော် မေးချင်တာက.... လူတွေ ထွက်ကုန်ပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ နေ့လယ် ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်မှာလားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချွီဟန်ချန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လုပ်မှာပေါ့၊ ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဆေးဖော်ရုံတင်မကဘူး၊ အများကြီး ဖော်စပ်မယ်၊ အားသွန်ခွန်စိုက် ဖော်စပ်မယ်၊ ပိုပြီးတောင် ဖော်စပ်ဦးမယ် "</p> <p> </p> <p>"သူတို့တွေ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး ဆေးဖော်နေကြမယ်၊ မီလီ၊ ထန်ချွမ်.... မင်းတို့ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးကို လေ့လာနေတာ ခဏရပ်ထားလိုက်၊ အခု မှော်အာဟာရဆေးလုံး တွေကို အကြီးအကျယ် ဖော်စပ်ကြစမ်း "</p> <p> </p> <p>"နောက်ပြီးတော့ အကြီးအကဲစီကုန်း.... အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းရဲ့ အဝင်ပေါက်တွေမှာ ဆိုင်ခန်းတွေ သွားဆောက်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ၊ သူတို့ အသားစားနေကြတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဟင်းရည်လောက်တော့ သောက်ရမှာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆေးဖော်ဆောင်မှ လူများ ခဏမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။ သို့သော် ကူချိုင်ယီနှင့် စီကုန်းရှို့ကျား ကဲ့သို့သော ဉာဏ်ရှိသူများမှာမူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save