Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဉာဏ်ကောင်းလွန်းသူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဤကဲ့သို့သော လောကီရေးရာ အလှည့်အပြောင်းများကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးသည် သာမန်လူတို့ ကြားဖူးနားဝရှိသည့် ပုံပြင်တစ်ခုနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါက နေရာတစ်ခုတွင် ရွှေတောင်ကြီးတစ်တောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုသတင်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် အရပ်ရပ်မှ လူများမှာ ရွှေတူးပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် ထိုတောင်ဆီသို့ အလုအယက် သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုလူများ နောက်ဆုံးတွင် ရွှေ ရရှိသွားကြပါသလော။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှေအနည်းငယ် ရရှိသူများ ရှိနိုင်သော်လည်း၊ တကယ်တမ်း ပိုက်ဆံအမြောက်အမြားနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာသွားသူများမှာမူ ထိုရွှေတူးသမားများကို ဂေါ်ပြား၊ အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်နှင့် တည်းခိုခန်း ရောင်းချပေးသော ပါးနပ်သူများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။ ထိုဉာဏ်ကောင်းသူများသည် ငွေလည်းရသလို ရွှေတူးရာတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်များကိုလည်း ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း၊ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်များမှာ ရွှေနှင့် တိုက်ရိုက် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော်လည်း သဘောတရားမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ရွှေတူးသူ တစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ပေ။ ထိုအစား ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပိုမို စုဆောင်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့အတွက် ဆေးဖော်စပ်သည့် အလုပ်များကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် သူ မြို့တွင်းပိုင်းသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့လေသည်။ သူကိုယ်တိုင် သွေးအဆီအနှစ် ဆေးလုံးအတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများကို သွားရောက်ဝယ်ယူသလို ရှောင်ယွဲ့ကိုလည်း အခြားကုန်ကြမ်းများ ထပ်မံဝယ်ယူရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုဆေးလုံးများကို တိတ်တဆိတ် ဖော်စပ်ပြီး မှောင်ခိုစျေးကွက်တွင် လေလံတင်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ဂူသင်္ချိုင်းတိုက်ပွဲ ပြင်းထန်နေချိန်တွင် သွေးအဆီအနှစ် ဆေးလုံးများသည် ဈေးကောင်းရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်ကြမ်းများ ဝယ်ယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ ခြံဝင်းအိမ်လေးတွင်ပင် တစ်ညတာ အိပ်စက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အပြင်သို့ မထွက်ရသေးမီမှာပင် အပြင်ဘက်မှ အချင်းချင်း စကားများသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆွဲလားရမ်းလားဖြင့် အချေအတင် ဖြစ်နေကြသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်တွမ်…. မသွားပါနဲ့၊ မသွားပါနဲ့လို့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှက အသနားခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် သေသွားပြီဆိုတာ သိရဲ့လား၊ ဘာလို့ ဒီပြဿနာထဲကို ဝင်ပါချင်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ပြောစကား နားထောင်စမ်းပါ၊ အစ်မ ပြောတာ အမှန်တွေချည်းပဲ၊ အဲ့ဒီနေရာက မင်းအတွက် မလုံခြုံဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၊ ကူချိုင်ယီ၊ မုရုံချင်းလျန်၊ ချင်လျန်ချန်းနှင့် ပိုင်မေလင်း တို့အားလုံးသည် သူတို့၏ အခန်းတံခါးဝများတွင် မှီရပ်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှသည် တွမ်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲနေရှာသည်။ တွမ်ဖုန်းကမူ တည်ငြိမ်သော အကြည့်များဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ထင်သားပဲ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြားထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ်’ လော့ချန် စိတ်ထဲမှ ကျိတ်တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှသည် ဘေးလူများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသော အသံဖြင့် ထပ်မံ ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခါ ဂူသင်္ချိုင်းတိုက်ပွဲက ချီသန့်စင် အဆင့်တွေတင် မကတော့ဘူးဆိုတာ မင်း သိလား၊ တာဟဲစျေးမြို့တော်နဲ့ အနီးအနား မြို့တွေက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် စုပြုံလာနေကြပြီ၊ အဲဒီ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို မင်းက ဘာနဲ့ သွားပြိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် တွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ဖုန်းရှ၏ လက်ကို အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အချိန်က ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီလူအိုကြီးမှာ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော်သာ အခု အခြေခံမတည်ဆောက်နိုင်ရင် ကျွန်တော့်အမေအတွက် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဘယ်လို လုပ် လက်စားချေနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေးနက်သော စကားများကြောင့် ဖုန်းရှမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က ဘေးမှနေ၍ သက်ပြင်းချကာ အကြံပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်တွမ်.... မင်း ဒါကို သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ချင်လျန်ချန်းက ပြုံးစစဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ တခြားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီးမီကတော့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားအားလုံးကို အဲ့ဒီနေရာအတွက် သုံးနေပြီ၊ သူက ချီသန့်စင်အဆင့် (၉) ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ၁၅ ယောက်လောက်ကို စုစည်းထားတာ၊ အဲ့ဒီထဲမှာ လော့ဝူတီ နဲ့ ကျန်းဝမ် တို့လို မင်းထက် မနိမ့်တဲ့သူတွေ ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် လူအ တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် အခြေအနေကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကပင် ဤမျှ ပြင်ဆင်နေလျှင် တာကျန်းဂိုဏ်းနှင့် ရွှမ်ယွီအဖွဲ့တို့က မည်သို့ ရှိမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ယွီအဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မိသားစုကြီး ၅ ခုနှင့် တာဟဲစျေးမြို့တော်ရှိ အခြားသော ဂိုဏ်းအင်အားစုများကရော ငြိမ်နေကြမည်လော။</p> <p> </p> <p>သူကဲ့သို့ ချီသန့်စင်အဆင့် (၉) တစ်ဦးတည်းက ထိုသို့သော ဝံပုလွေအုပ်ကြားတွင် အခွင့်အရေး ရနိုင်ပါဦးမည်လား။ သို့သော် သူ မသွားလျှင်ရော ဤဘဝတွင် အခြေခံတည်ဆောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရနိုင်ပါဦးမည်လော။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှသည် ချင်လျန်ချန်း ဇနီးမောင်နှံကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တွမ်ဖုန်းအား အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်တွင် အသက်မဆုံးရှုံးစေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ....”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်သံလေးကြောင့် တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ ပျက်ပြယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လော့ချန်တစ်ယောက် တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း နတ်သစ်တော်သီးကို အားပါးတရ စားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကြည့်နေတာလဲ၊ လူအပဲ အဲ့ဒီနေရာမှာ သွားပြီး အသက်နဲ့လဲ တိုက်မှာပေါ့" ဟု လော့ချန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ ကောင်းကင်ဆီကနေ လမ်းစဉ်ကို လုယူရတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု တွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး.... မဟုတ်ဘူး၊ အားလုံးက ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားကြတာ မှန်ပေမဲ့ ကောင်းကင်က ခင်ဗျားကို ရန်စထားတာမှ မဟုတ်တာ၊ ပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ရင်းမြစ်တွေကို စုဆောင်းတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်းရှိရက်နဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကြီးက ခင်ဗျားရှေ့မှာ ရှိနေတာကို မမြင်ဘူးလား၊ ခင်ဗျားကို လူအလို့ ခေါ်တာတောင် ကျွန်တော် ယဉ်ကျေးလွန်းနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>“အခွင့်အရေး ဟုတ်လား....”</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သစ်သီးရည်များ ပေနေသော လက်ကို ခါလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးဖော်ဆောင်ထဲ ဝင်ထားတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ ခင်ဗျားကို လမ်းမှန် ပြပေးရတော့မှာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်၏ အကြီးဆုံးနှင့် အန္တရာယ်အကင်းဆုံး အဝင်လမ်းဖြစ်သည့် ချင်းဟယ်တောင် ခြေရင်း၌ လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဤနေရာသို့ ရောက်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းဟယ်တောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဆိုင်တန်းများစွာ ရှိနေပြီး မြို့ပြင်ရှိ စျေးတန်းများထက်ပင် ပို၍ စည်ကားနေပေသည်။ မှော်စာရွက်ရောင်းသူများ၊ စားသောက်ဆိုင်များ၊ ဆေးပင်ဝယ်သူများနှင့် ဒဏ်ရာကုဆေးခန်းများ စသည်ဖြင့် စုံလင်လှသည်။ လော့ချန်သည် ထိုနေရာတွင် လျန်ယွန်း ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်၏ ဆိုင်ခွဲတစ်ခုကိုပင် တွေ့လိုက်ရသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီလိုတွေးတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ၏နောက်မှ တွမ်ဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှတို့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် အနေရခက်နေသော်လည်း အံကြိတ်ကာ အလုပ်စတင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကိရိယာမျိုးစုံ၊ ပန်းပဲဖို၊ တူကြီး၊ တူငယ်၊ ပလာယာ၊ ထွင်းထုဓားများနှင့် ပေတံများကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထူးဆန်းသော အပြာရောင်အရည်များ ပါသည့် ကန်တစ်ကန်နှင့် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ရေပုံးများကိုလည်း ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော အိမ်မြှောင်တစ်ခု၊ ဖန်မှန်အချို့နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပေ ၃၀ ခန့် မြင့်သော အလံကြီး တစ်ခုကိုလည်း ထောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအလံကြီးပေါ်တွင် စာလုံးကြီး ၄ လုံးနှင့်အတူ အောက်တွင် အနီရောင်စာလုံးလေးများဖြင့် စာသားအချို့ကို ရေးသားထားသည်။</p> <p> </p> <p>[ဖုန်းဟိုင် ပန်းပဲဖိုနှင့် လက်နက်ပြင်ဆိုင်]</p> <p>[အဆင့်နိမ့်နှင့် အလတ်စား မှော်လက်နက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုပြင်ပေးသည်] [အဆင့်မြင့်လက်နက်များကို အသစ်ပြန်ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ခြင်းနှင့် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းများ လုပ်ဆောင်ပေးသည်]</p> <p>[တစ်ပတ်ရစ် မှော်လက်နက်များကို စျေးကောင်းပေး၍ ဝယ်ယူသည်၊ စျေးနှုန်း ညှိနှိုင်းနိုင်သည်]</p> <p> </p> <p>ထိုအမည်ကို လော့ချန်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ တွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို အခြေခံထားသလို ဆိုင်၏ ဝန်ဆောင်မှုကိုလည်း ချက်ချင်း သိသာစေသည်။ ဤဆိုင်မှာ တွမ်ဖုန်း၏ ဆိုင်သာမက လော့ချန်၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်သုံးပစ္စည်း ကိရိယာ အများစုကို လော့ချန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝယ်ယူပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက် ၅ ခုနဲ့ အလတ်စား လက်နက် ၂ ခု ရှိတယ်၊ ဒါတွေကို ရောင်းလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ မတည်ရင်းနှီးငွေအဖြစ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀၀ ပေးမယ်၊ အဲ့ဒါနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ လက်နက်တွေကို စျေးပေါပေါနဲ့ လိုက်ဝယ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးများကို တွမ်ဖုန်းအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်တွင် ယခုအခါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၇၀၀၀ ခန့် ရှိနေသဖြင့် ၂၀၀၀ ခန့်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမျှ မပြောပလောက်ချေ။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"စျေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ရတနာဆောင်က ပေးတဲ့စျေးထက် ပိုပေးရင် စျေးကောင်းပေးတယ်လို့ ခေါ်တာပဲ မဟုတ်လား" ဟု လော့ချန်က ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း.... ဟုတ်သားပဲ"</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရတနာဆောင်သည် တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းများကို စျေးနှုန်း၏ ထက်ဝက်ဖြင့်သာ ပြန်ဝယ်လေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ထက်ဝက်ထက် ပိုပေးလျှင် စျေးကောင်းပေးသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝယ်ပြီးရင်တော့ အဲ့ဒါတွေကို နည်းနည်းပါးပါး ပြင်လိုက်၊ ပြီးရင် ရတနာဆောင်က စျေးထက် နည်းနည်းလေး လျှော့ပြီး ပြန်ရောင်း"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်သေးဘူး.... အခု မှော်လက်နက်စျေးတွေ တက်နေတာဆိုတော့ ရတနာဆောင်က မူလစျေးအတိုင်း ရောင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>"ဖောက်သည်က ဝယ်ဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေရင် စျေးကို အများကြီး လျှော့ပေးလိုက်သလိုမျိုး၊ အရှုံးခံရောင်းပေးလိုက်သလိုမျိုး သရုပ်ဆောင်ပြလိုက်၊ စျေးအကြီးအကျယ် လျှော့ပေးလိုက်တာမျိုး ဖြစ်ရမယ်နော်…. သိလား…."</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းသည် လော့ချန်၏ စီးပွားရေး လှည့်ကွက်များကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်နေမိသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို နားမလည်သော်လည်း လော့ချန်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော ရှင်းပြချက်ကြောင့် တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်တော်လေး ပျက်စီးနေတဲ့ လက်နက်တွေကိုလည်း လွှတ်မထားနဲ့၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်နဲ့ ဝယ်ထားလိုက်"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုတွမ်…. ခင်ဗျား ရွှေအရည်ပျော်သံ အကြောင်း သိတယ် မဟုတ်လား၊ အဲ့ဒီလက်နက်တွေကို အရည်ကျိုပြီး ကုန်ကြမ်းတွေ ထုတ်ယူလိုက်၊ အဲ့ဒီကုန်ကြမ်းတွေကို လက်နက်ပြင်တဲ့နေရာမှာ ပြန်သုံးလို့ရသလို ရတနာဆောင်တို့၊ နတ်သက်ကြွေအိမ်ရာတို့မှာလည်း ပြန်ရောင်းလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>“အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တွေမှာတော့ အစီအရင်တွေက ပိုရှုပ်ထွေးတယ်၊ သေချာ မပြင်နိုင်ဘူးဆိုရင် အလွယ်တကူ လက်မခံနဲ့နော်၊ ဆိုင်ရဲ့ နာမည်ပျက်မှာထက်စာရင် ငြင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save