Book List

<h2 style="text-align: center;">မသေလမ်း ရှာပုံတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၆၁၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အအမလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ဝီ... ဝီ...</p> <p>သွေးတောင်ပံ သရဲခေါင်းနီပျားများ၏ တောင်ပံခတ်သံများနှင့် သွေးဆာနေသော အော်ရာအငွေ့အသက်များက တောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံးရှိ သက်ရှိသတ္တဝါ အပေါင်း နှလုံးသားကို ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ဝံပုလွေများ၊ ကျားများနှင့် ကျားသစ်များပင် ကြောက်လန့်တကြား ဝပ်စင်းနေကြပြီး ကြောက်လန့်လွန်း၍ ဆီးပါချသူက ချနှင့် တောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ပျားအုပ်ကြီးက မြေပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို စိတ်ဝင်စားပုံ မရခြင်းပင်။ ပျား တစ်ကောင်မှ အောက်သို့ ဆင်းသက်ပြီး ဒုက္ခပေးခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ထိုစဉ် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းတစ်လောင်း လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် လှိမ့်ချပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကျန်ရှိနေသေးသော ခွန်အား အကုန်လုံးကို စုစည်းကာ မြစ်ထဲသို့ လျှောဆင်းလိုက်၏။ ကျန်ရစ်သော လက်တစ်ဖက်တည်းကို အသုံးပြု၍ ကြီးမားသော သစ်တုံးတစ်တုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီးနောက် လုံးဝ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။ ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါသွားခြင်းဖြင့် ပျားအုပ်ကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရမည့် ဘေးဆိုးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ညနေစောင်းချိန်တွင် မိုးဖွဲဖွဲ ကျလာပြန်သည်။ တောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံး မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အဝေးမှကြည့်လျှင် မဲနယ်ရောင် မှင်စက်များ ချထားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။</p> <p>ကွေ့ကောက် စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်း ဝန်းရံထားသည့် မတ်စောက်သော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ခြေတံရှည် အိမ်တန်းများ စုဝေး တည်ရှိသည်။ တောင်စောင်း အတိုင်း အဆင့်ဆင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်လျှင်ပင် အိမ်ခြေ တစ်ထောင်ကျော်ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤသည်မှာ အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာပင်။</p> <p>အနီးအနားရှိ အခြေချ နေထိုင်မှုများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည် မဟုတ်သော်လည်း သေးငယ်ခြင်းတော့ မရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင် လီတစ်ရာ အတွင်းရှိ နယ်မြေများကို ဤရွာနှင့် အခြား ရွာအနည်းငယ်က ပူးပေါင်း ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သို့သော် မြေပြင်အနေအထား အများစုမှာ အန္တရာယ်များပြီး သာမန်လူများ သွားလာရန် မသင့်တော်ချေ။</p> <p>ညအမှောင်ထု အပြည့်အဝ မကျရောက်သေးသော်လည်း ရွာထဲတွင် မီးများ လင်းထိန်နေပြီ ဖြစ်ရာ အမှောင်ထဲတွင် ကြယ်များ လင်းလက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သို့သော် တောင်နောက်ကျောဘက် တောစပ်တွင်တော့ စုတ်ပြတ် ယိုယွင်းနေသော သက်ကယ်တဲအိုလေး တစ်လုံးက အထီးကျန်စွာ တည်ရှိနေသည်။ ကျဲပါးသော ခြံစည်းရိုး တစ်ခုကသာ အိမ်နယ်နိမိတ်ကို ပိုင်းခြားထား၏။</p> <p>အရောင်အသွေး စုံလင်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး အနည်းငယ်က တဲအိမ်အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့က ဆူညံစွာ စကားပြောရင်း အိမ်ထဲရှိ မိန်းကလေးကို တံခါးဖွင့်ရန် လှမ်းအော်နေ၏။</p> <p>"အအမလေး... နင် ရေထဲကနေ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဆယ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်... ငါတို့ကို ပေးကြည့်စမ်းပါ..."</p> <p>"ဟုတ်ပါရဲ့... ငါတို့ကပဲ ခိုးပြေးမှာ ကျနေတာပဲ..."</p> <p>"အအမလေးက ယောက်ျား အရသာကို ပထမဆုံး မြည်းစမ်းရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... နင့်လိုလူကို ဘယ်ယောက်ျားကမှ ယူမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်ထားတာ... ဟီးဟီး..."</p> <p>"နင်က (၁၆) နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ အအမလေးရဲ့... ခိုးဖို့ ကြံနေတာလား... သတိထားနော်... အကြီးအကဲ သိရင် နင့်ခြေထောက်တွေ ရိုက်ချိုးပစ်လိမ့်မယ်..."</p> <p>"ဟွန်း... နင့်လို ဂြိုဟ်မွှေတဲ့လူက လူတစ်ယောက်ကို ကယ်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... မြန်မြန် မောင်းထုတ်လိုက်တာ ကောင်းမယ်... နင် ကြာကြာ ထားလေလေ ဟိုလူက နင့်ကျိန်စာမိပြီး သေလေ ဖြစ်မှာ... အလကား အချိန်ကုန်တာပဲ ရှိမယ်..."</p> <p>သူတို့က လှောင်ပြောင် ရယ်မောရင်း ခြံစည်းရိုးကို တိုးဝှေ့ကာ အထဲရှိ လူကို ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p>ခြံစည်းရိုး အတွင်းရှိ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာတွင်တော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုများ အထင်းသား။ သူမက တိုးညှင်းသော "အ... အ" ဟူသည့် အသံများ ပြုလုပ်၍ တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စကားလုံး တစ်လုံးမျှ ထွက်မလာပေ။</p> <p>သူမက အသံအ,နေသူ။ ရွာထဲရှိ လူတိုင်းက သူမကို "အအမလေး” ဟူ၍သာ ခေါ်ကြသည်။</p> <p>သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ အခြား မိန်းကလေးများနှင့် များစွာ ကွာခြားလှသည်။ နေရာအနှံ့ ဖာထေးထားသော်လည်း စင်ကြယ် သန့်ရှင်းနေ၏။ သူမ မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ထားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>အနီးကပ် ကြည့်လိုက်လျှင် သူမ မျက်နှာ ဘယ်ဘက်ခြမ်း တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကြီးမားသည့် မွေးရာပါ အမှတ်တစ်ခုကို တွေ့ရပေမည်။ ထိုအမှတ်က သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အအမလေး အားကိုးရာမဲ့စွာ ရပ်နေစဉ် တောင်ပေါ်လမ်းမှ မီးရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဝါးမီးအိမ် တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအို တစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းလာ၏။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး လှမ်းအော်တော့သည်။</p> <p>"မှောင်နေပြီကို အပြင်မှာ ကဲနေကြတုန်းလား... အခုချက်ချင်း အိမ်ပြန်ကြစမ်း..."</p> <p>မိန်းကလေးများမှာ အဘိုးအိုကို အတော်လေး ကြောက်ရွံ့ပုံရသည်။ သူတို့ ဆက်လက် ပြဿနာ မရှာရဲတော့။ လှည့်ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဘိုးအို မမြင်အောင် အအမလေးကို မျက်နှာ ပြောင်ပြပြီး ထွက်ပြေး သွားကြသည်။</p> <p>"နောက်တစ်ခါ အအမလေးကို အနိုင်ကျင့်တာ မိလို့ကတော့... နင်တို့ ခြေထောက်တွေ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်..."</p> <p>အဘိုးအိုက မီးအိမ်ကို မြှောက်၍ ထွက်ပြေးသွားသော မိန်းကလေးများကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>"စုန်းသမားတော် အဘိုးကတော့လေ... အမြဲတမ်း အအမလေး ဘက်ကပဲ ပါတယ်..."</p> <p>မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးရင်း တီးတိုး ရေရွတ်သွား၏။</p> <p>အဘိုးအိုက စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ခြံစည်းရိုးနားသို့ လျှောက်လာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ရင်း…</p> <p>"အအမလေး... ဟိုလူ သတိရလာပြီလား... ခုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီလား”</p> <p>အအမလေး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်ဟန်ခြေဟန် အနည်းငယ် လုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ဟန်များကို ကြည့်ပြီးနောက် အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>"ကောင်းတယ်... သူ နည်းနည်း ပိုသက်သာလာရင် စုန်းနတ်ဘုရား ပွဲတော်ကျတဲ့အခါ ပါချိုင်တို့နဲ့ ထည့်ပေးလိုက်တော့..."</p> <p>အအမလေး၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက လက်ဟန်များဖြင့် အသည်းအသန် ကန့်ကွက်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့၍ ဖြတ်ပြောသည်။</p> <p>"အအမလေး... နင်က အရမ်း ရိုးလွန်းတယ်... နင် နားမလည်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်..."</p> <p>"အဲ့ဒီလူက လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေတာ... ပြီးတော့ လူတွေ မမြင်အောင် တားထားခိုင်းသေးတယ်... သူ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ သေချာတယ်... သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံး အနည်းငယ်ကြောင့် အလိမ်ခံမနေနဲ့... သူ့ကို လူကောင်းလို့ ထင်နေလား..."</p> <p>"သူက နင်စိတ်ထား ကောင်းတာကို အခွင့်ကောင်း ယူနေတာ..."</p> <p>"နင်သာ ခေါင်းမမာခဲ့ရင် ငါ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... ရေထဲ ပြန်ပစ်ချလိုက်မှာ... ကောင်းပြီလေ... တကယ်လို့ သူသာ စုန်းနတ်ဘုရား ပွဲတော်မှာ မလိုက်သွားရင် နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် ကုန်သည်အဖွဲ့နဲ့ ထည့်ပေးလိုက်မယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ရွာမှာ ဆက်နေလို့ မရဘူး..."</p> <p>"သူ့ကို ဒီလောက်ကြာကြာ ပေးနေထားတာကကို ကျေးဇူးကြီးလှပြီ... ဒီနေ့ အကြီးအကဲ သိသွားလို့ ငါ့ကို လာမေးနေပြီ... သူ လုံးဝ ဆက်နေလို့ မရဘူး... မဟုတ်ရင် ရွာကို ဘေးဒုက္ခ ယူလာလိမ့်မယ်..."</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အအမလေးရယ်... နင် (၁၆) နှစ် ပြည့်ရင် ငါ လူကောင်း တစ်ယောက် ရှာပေးပါ့မယ်..."</p> <p>အအမလေး ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ မျက်ဝန်းများ မှေးမှိန်သွားသည်။ ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်ရဲခြင်း မရှိတော့။</p> <p>အဘိုးအိုက သူမကို အိတ်တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါ ယူထား... အထဲမှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တချို့ပါတယ်... သုံးကြိမ်စာလောက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်... ဟိုကောင် မြန်မြန် သက်သာပြီး ထွက်သွားပါစေတော့..."</p> <p>အအမလေးလည်း အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ အဘိုးအို ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်လျှင် သူမက အရေးတကြီး အသံအချို့ ပြုလုပ်ပြီး တဲအိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ များမကြာမီ သူမ ကိုယ်တိုင် ရက်လုပ်ထားသော ထူထဲသည့် မိုးကာဝတ်ရုံ တစ်ထည် ယူဆောင်လာပြီး အဘိုးအိုနောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ငါက သန်မာပါတယ်... မလိုပါဘူး... နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကသာ အားနည်းတာ... ပြန်ဝင်တော့... အအေးမိဦးမယ်..."</p> <p>အဘိုးအိုက လက်ကာပြသော်လည်း အအမလေးက ခေါင်းခါရင်း အဘိုးအို ပခုံးပေါ်သို့ ဝတ်ရုံကို ဇွတ်အတင်း လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဟူး...</p> <p>အဘိုးအိုက အအမလေး ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသော အမှတ်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ရင်း သနားကြင်နာစွာဖြင့်…</p> <p>"လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေး... ကံဆိုးရှာလိုက်တာ... စုန်းနတ်ဘုရားက မတရားလိုက်တာကွယ်... ဒါပေမဲ့ နင့်မျက်နှာပေါ်က အမှတ် ပျောက်သွားအောင် ငါ နည်းလမ်း ရှာပေးပါ့မယ်... ဪ ပြီးတော့... ယိုနင်တို့အဖွဲ့ နင့်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်နှောင့်ယှက်ရင် ဘိုးဘွားပိုင် နတ်စင်ကို သွားပြီး တိုင်လိုက်... ငါ နင့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်... သူတို့ ကြောက်သွားအောင် အိမ်တော် စည်းကမ်းနဲ့ အရေးယူပြလိုက်ရင် နောက်တစ်ခါ လုပ်ရဲကြမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."</p> <p>အအမလေးက ခေါင်းခါယမ်းပြီး ကန့်ကွက်ကြောင်း လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ရိုးလိုက်တဲ့ ကလေးမလေး... သူတို့က နင့်ကို စနောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."</p> <p>အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>အဘိုးအိုကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် အအမလေး သူမ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မိန်းကလေးများကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ခြံစည်းရိုး တံခါးကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ သူမ အိမ်ထဲဝင်ကာ မီးပြင်းဖိုကို မီးမွှေးပြီး ဆေးအိုးတည်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ထဲမှ ဆေးပင် တစ်ထုပ် ထုတ်ယူကာ ဆေးစတင် ပြုတ်တော့သည်။</p> <p>သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်ပြီး ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှား၏။</p> <p>ထိုစဉ် အတွင်းခန်းထဲမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အအမလေး၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ရာ အတွင်းမှ လက်တစ်ဖက်ပြတ်နှင့် လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လေတိုက်လျှင်ပင် လဲကျသွားမတတ် သူ့ခြေလှမ်းများမှာ ယိုင်နဲ့နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... နေ့တိုင်း ပိုသက်သာလာပါတယ်..."</p> <p>လက်တစ်ဖက်ပြတ်နှင့် လူက မီးပြင်းဖိုဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အနွေးဓာတ်ယူရင်း အအမလေး ကမ်းပေးသော ရေနွေးခွက်ကို လက်ခံယူပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်းကို ဒုက္ခပေးမိပြီ..."</p> <p>ဤလူမှာ ချင်စန်းမှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ့ထံတွင် အမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။ ပြင်းထန်သော ဖျားနာမှုမှ ပြန်လည် သက်သာလာသည့် သာမန် လူတစ်ယောက်နှင့် ဘာမှ မခြားနားတော့။ အားနည်းပြီး နွမ်းနယ်နေ၏။</p> <p>လတ်တလောတွင် သူ အိပ်ပျော်သွားတိုင်း တစ်ရက်လုံး ကြာမြင့်လေ့ ရှိသည်။</p> <p>ယခုလည်း အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကြောင့်သာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေရာမှ လန့်နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မီးပြင်းဖိုတွင် အနွေးဓာတ် ယူနေရင်း ချင်စန်းက သူ့ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့ချီပင်လယ်နှင့် သွေးကြောများကို ထူးဆန်းသော အစီအရင် သင်္ကေတ တစ်ခုက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ဆို့ထား၏။ သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ခုလုံးမှာ အသွားမပါသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အသုံးမဝင် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>သူ့ဝိညာဉ်အသိစိတ်မှာလည်း လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာမည့် လက္ခဏာများ တဖြည်းဖြည်း ပြသလာသော်လည်း တိုးတက်မှုမှာ အလွန် နှေးကွေးလှသည်။ ခွန်အား အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်နိုင်ရန် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့် ကြာပေဦးမည်။</p> <p>ဂုဏ်ရှိန်ကြီးမားသော အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ယခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်ရှိနေခြင်း... သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေပြီး မကြာမီ ရွာမှ နှင်ထုတ်ခံရတော့မည့် အဖြစ်မှာ ကံတရား၏ လှောင်ပြောင်မှုပင်။</p> <p>ချင်စန်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့။ ဤသည်မှာ ရေတိမ်နစ်သော နဂါး ပုဇွန်ဆိတ် အာတာ ခံရသလို၊ မြေပြန့်ဆင်းသော ကျား ခွေးဟောင်တာ ခံရသလို အဖြစ်မျိုးပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save