Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၆၁၅</h2> <h2 style="text-align: center;">အမှောင်ထဲက အလင်းရောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောက်...</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းလာသည်။ အမိုးပေါက်နေသည့် နေရာမှ မိုးရေများ ယိုကျလာပြီး ချင်စန်း ပခုံးပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်လာ၏။</p> <p>အအမလေးက ချင်စန်းကို မိုးလုံစေရန် ကာကွယ်ပေးရင်း ပိုခြောက်သွေ့သော နေရာသို့ ကူညီ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးပြင်းဖိုထဲမှ မီးသွေးခဲ တစ်စကို ယူ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် စာရေးပြသည်။</p> <p>"ရှင် ကျွန်မကို စတွေ့တုန်းက ရှင့်မျက်လုံးထဲမှာ ရွံရှာတဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘူး..."</p> <p>ထို့နောက် သူမက ချင်စန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မီးရောင်အောက်တွင် သူမ အကြည့်များက ကြည်လင် တောက်ပနေ၏။</p> <p>ချင်စန်းက အအမလေး စာရေးနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်ရေးမှာ သေသပ် လှပလှသည်။ သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူ အသက်ရှိစဉ်က စာသင်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အအမလေးက အဘွားကို လွမ်းဆွတ်ရင်း အဖော်ပြုရန် အားလပ်ချိန်များ၌ တစ်ယောက်တည်း လေ့ကျင့်လေ့ ရှိသည်။</p> <p>ချင်စန်း ဤနယ်မြေ၏ ဘာသာစကားကို တစ်ခါမှ မလေ့လာဖူးသော်လည်း စာလုံးတိုင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ ရေခဲလွင်ပြင်တွင် အသုံးပြုသော စာပေနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ပိုထူးဆန်းသည်မှာ သူက အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာ နယ်မြေခံများ၏ စကားပြောဆိုမှုကိုလည်း အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ လေယူလေသိမ်း ဖြစ်ပြီး ရေခဲလွင်ပြင်၏ လေံသံနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားရုံသာ။</p> <p>သူ့ယခင်ဘဝက စံထား မန်ဒရင်စကားနှင့် ဒေသန္တရ ဘာသာစကားများ ကွာခြားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ဤအချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်နှင့် ချင်စန်း လန့်ဖြန့်သွားသည်။</p> <p>ငါ့အရင်ဘဝတုန်းက ဒေသန္တရ နယ်မြေလေးတွေမှာတောင် ကွဲပြားတဲ့ ဘာသာစကား ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ကျယ်ပြောလှတဲ့ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာသာစကား တစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိနေတာလား... ငါ ရေခဲလွင်ပြင် နယ်မြေထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာလား... တုန်ယန်းပိုရဲ့ လက်ထဲက မလွတ်မြောက်သေးတာလား...</p> <p>စိတ်အနည်းငယ် လျှော့ချထားမိသော ချင်စန်း ပြန်လည် တင်းမာသွားသည်။ အခြား မည်သူ့ကိုမှ သူ့အား မမြင်စေရန်နှင့် သတင်းပေါက်ကြားပြီး သူ့တည်နေရာကို မသိရှိစေရန် အအမလေးအား တင်းမာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်ထိ သူ့အကြောင်း သိသူမှာ အအမလေးနှင့် စုန်းသမားတော် အဘိုးကြီးသာ ရှိသေးသည်။</p> <p>အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာ နယ်မြေခံများက ဤနေရာကို ရှီကျန်းဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p>ချင်စန်းက ရေခဲလွင်ပြင်၏ မြေပုံကို သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ရှီကျန်း အမည်ရသော မည်သည့် နယ်မြေကိုမှ မမှတ်မိပေ။ ဦးတည်ချက်ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားလျှင် ရေခဲလွင်ပြင်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းသည် နတ်ဆိုးသားရဲများ အုပ်စိုးရာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောင် နယ်မြေနှင့် ထိစပ်နေသည်။ ထိုနေရာရှိ သာမန်လူ အားလုံးကို ပြောင်းရွှေ့ထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထျန်ရှင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က တင်းကျပ်ပြီး ညီညွတ်သော စစ်မျက်နှာစာ တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ရှီကျန်း အမည်ရသော နေရာမျိုး မရှိပေ။</p> <p>လူများက စုန်းနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်သည့် နယ်မြေမျိုး ရှိကြောင်းလည်း သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးချေ။</p> <p>သို့သော် သာမန်လူများတွင် အသိပညာ အကန့်အသတ် ရှိသည်။ ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာ ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် သိရှိရန် တာအိုရောင်းရင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ရှင် ကျွန်မကို စတွေ့တုန်းက ရှင့်မျက်လုံးထဲမှာ ရွံရှာတဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘူး..."</p> <p>ချင်စန်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>သူ တိုက်ရိုက် မမေးမြန်းဖူးသော်လည်း အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း အခြားသူများ ပြောစကား အပိုင်းအစများကို ကြားရာမှ အအမလေး၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်စပ်ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူမက (၁၆) နှစ် ပြည့်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။</p> <p>သူမကို ဤရွာတွင်ပင် မွေးဖွားပြီး ကြီးပြင်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမဖခင်မှာ တစ်ချိန်က အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာ၏ အသတ္တိအရှိဆုံးနှင့် အကျွမ်းကျင်ဆုံး စစ်သည်တော် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ နယ်မြေအနှံ့ ကျော်ကြားပြီး နောက်ထပ် ရွာသူကြီး ဖြစ်လာရန် လျာထားခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် မွေးဖွားလာသည့် နေ့မှစ၍ အအမလေးသည် ရွာအလယ်ရှိ လင်းထိန်ပြီး ကျယ်ဝန်းသော ခြေတံရှည် အိမ်ကြီးများတွင် တစ်ညမျှ မနေခဲ့ရပေ။ တောင်နောက်ကျောဘက်ရှိ စုတ်ပြတ်နေသော တဲအိမ်လေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခဲ့ရသည်။</p> <p>အရာအားလုံးက ကပ်ဘေးဟူသော ခေါင်းစဉ်နှင့် စတင်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သူမ မွေးဖွားသည့်နေ့တွင် ဖခင်ဖြစ်သူက အမဲလိုက်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အရိုင်းဆန်သော သားရဲတစ်ကောင်၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီး အဖွဲ့တစ်ခုလုံးနီးပါး သေဆုံးခဲ့ရ၏။ သူမ မိခင်မှာလည်း သူမကို မွေးဖွားပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ခင်ပွန်းသည်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် အအမလေး မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြီးမားသော မွေးရာပါ အမှတ်က သူမကို နိမိတ်မကောင်းသော ပုံပေါက်စေသည်။ သူမသည် မိဘများကို ကျိန်စာတိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ရွာတစ်ခုလုံး ဒုက္ခပေးမည့် မိစ္ဆာဝိညာဉ် ဝင်စားသူ ဖြစ်သည်ဟူသော ကောလာဟလများ ရွာထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူတို့က သူမကို ကပ်ဘေး အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး မြစ်ထဲတွင် နှစ်သတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။</p> <p>တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဖြစ်သည့် နယ်မြေခံများက အဘွားဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြသော သူမ၏ အဘွားက သူမကို ရွာမှ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန် တောင်နောက်ကျောဘက်တွင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ ကံဆိုးမှုများက ထိုတွင် ရပ်တန့်မသွားပေ။</p> <p>အသက် သုံးနှစ်အရွယ်တွင် သူမ စကားမပြောနိုင်ကြောင်း၊ အ,နေကြောင်း သိသာလာသည်။ အသက် ခုနစ်နှစ်တွင် နောက်ထပ် ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျရောက်ပြန်သည်။ သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားပြီး သူမ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အသက်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ ကပ်ဘေးဟူသော ခေါင်းစဉ်မှာ အမြစ်တွယ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းက သူမကို အအမလေး ဟု ခေါ်ကြသည်။ သူမ၏ နာမည်ရင်းကို မည်သူမှ မမှတ်မိကြတော့ပေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း သူမကြောင့် အခြားမည်သူမှ မသေဆုံးခဲ့သော်လည်း ရွာသားများက သူမကို ရွာပြန်လာခွင့် မပြုခဲ့ကြ။ အသက် ခုနစ်နှစ် အရွယ်ကတည်းက သူမသည် တောင်စောင်းပေါ်တွင် လုံးဝ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခဲ့ရသည်။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင်ပင် မယုံနိုင်စရာပင်။ ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် မည်ကဲ့သို့ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာ တည်ရှိသော တောင်ပေါ်တွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ မရှိသလို ရွာကလည်း မြစ်ကမ်းပါး တစ်လျှောက် လှေဖြင့် ပုံမှန် ကင်းလှည့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ တောင်နောက်ကျောဘက်မှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ဘေးကင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။</p> <p>ထို့အပြင် ရွာလူကြီးများမှာ လုံးဝ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူမ၏ ဖခင်နှင့် အဘွားကို လေးစားသောအားဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ အစားအသောက် သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများ ပေးကမ်းလေ့ ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ အဘွားနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသော စုန်းသမားတော်က သူမကို အထူးကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်။</p> <p>သို့တိုင် သူသည်လည်း ရွာသားများ၏ စုပေါင်းဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူမကို ပြန်ခေါ်ထားရန် မဝံ့ရဲခဲ့။</p> <p>ဤမျှသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရသော်လည်း အအမလေးတွင် အငြိုးအတေး မရှိပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်ပြီး အစွန်းအထင်း ကင်းစင်နေဆဲ။</p> <p>သူမ ဘယ်တော့မှ စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ချေ။ ကြံ့ခိုင်ပြီး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးတတ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အသက် (၁၂) နှစ် အရွယ်တွင် ရက်ကန်းယက်ခြင်းနှင့် အလုပ်ကြမ်း လုပ်ခြင်းတို့ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောက်ပံ့နိုင်ခဲ့ပြီး အကူအညီများကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။</p> <p>လူပေါင်းစုံနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသော ချင်စန်း အနေဖြင့် အအမလေး၏ တည်ငြိမ်မှု အောက်တွင် ဖြူစင် ရိုးသားနေဆဲ ဖြစ်သော သူမစိတ် တစ်ပိုင်းကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမက လက်ခံခြင်းကို ခံလိုပြီး မိတ်ဆွေများ လိုချင်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ အခြား မိန်းကလေးများ၏ လှောင်ပြောင် သရော်ခြင်းကို ခံရသည့်တိုင် သူတို့နှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မြေကြီးပေါ်တွင် သူမ ရေးသားခဲ့သော စာသားမှာ သူမ၏ နှလုံးသား ပုံရိပ်ပင်။</p> <p>ချင်စန်းထံတွင် သူမကို လက်ခံပေးမည့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တစ်ခုကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်စန်းက မျှော်လင့်ချက်နှင့် ယုံကြည်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော အအမလေး၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူ့ရုပ်သွင်မှာ ငယ်ရွယ်နေသော်လည်း အသက် ရာကျော်နေပြီဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူမ မသိရှာပေ။ သူက မရေမတွက်နိုင်သော စစ်မှန်သည့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ မွေးရာပါ အမှတ်လောက်ကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေရမည်နည်း။</p> <p>ချင်စန်းသည် လူကို ရုပ်ရည်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်သည့် အရွယ်ကို ကျော်လွန်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မျက်နှာလေး ဘယ်လောက်ပဲ လှပပါစေ... ချန်ယန် သို့မဟုတ် အဘွားကျင်း၏ စစ်မှန်သော ပုံစံများကို ကျော်လွန်နိုင်ပါ့မလား။</p> <p>ရုပ်ရည် ဘယ်လောက်ပဲ အရုပ်ဆိုးပါစေ... လူသားအချို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်မှုများနှင့် ယှဉ်နိုင်ပါမည်လော။</p> <p>သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အအမလေးသည် အပြင်ပန်း လှပသော မျက်နှာပိုင်ရှင်များထက် များစွာ ပိုလှပနေသည်။ သူမကဲ့သို့ မိန်းကလေးမျိုးသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် ထိုက်တန်သည်။</p> <p>"အရာအားလုံး ပိုကောင်းလာမှာပါ..." ချင်စန်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သာမန် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များမှာ သူ့ဒဏ်ရာအတွက် အသုံးမဝင်သော်လည်း အအမလေး၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်လိုသဖြင့် ချင်စန်း ဆေးကို သောက်သုံးဆဲပင်။</p> <p>ဆေးသောက်ပြီးနောက် အအမလေးက သူ့ကို အတွင်းခန်းသို့ တွဲပို့ပြီး အနားယူစေသည်။ ထို့နောက် သူမ မီးရောင်နားသို့ ပြန်သွားပြီး ဝါးပစ္စည်းများ ရက်လုပ်ခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သည်။ မကြာမီ ကျရောက်မည့် စုန်းနတ်ဘုရား ပွဲတော် မတိုင်မီ တတ်နိုင်သမျှ ပြီးစီးအောင် လုပ်လိုနေသည်။</p> <p>ပါးလွှာသော လိုက်ကာစ အနောက်မှနေ၍ မီးပြင်းဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဇွဲရှိရှိ အလုပ်လုပ်နေသော သူမ၏ သွယ်လျသည့် ပုံရိပ်ကို ချင်စန်း မြင်နေရသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ အကြည့်လွှဲပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားမှတ်လိုက်သည်။</p> <p>မိုးက တစ်ညလုံး ရွာသွန်းနေသည်။ မိုးလင်းခါနီးတွင် တဖြည်းဖြည်း စဲသွားပြီး တဖွဲဖွဲကျနေသော မိုးရေစက်သံ သဲ့သဲ့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>ချင်စန်းက အိပ်ပျော်နေသယောင် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရာမှ ရုတ်တရက် မျက်လုံး ဖွင့်လာခဲ့သည်။ ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု မျက်ဝန်းထဲ ဖြတ်သန်းသွား၏။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ကြာမည် ခန့်မှန်းထားသော်လည်း သူ့ပြန်လည် သက်သာလာမှုမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမြန်ဆန်နေလေပြီ။ ယခု သူ့ဝိညာဉ်အသိစိတ် အစအန တစ်ချို့ ပြန်လည် ရရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ပေါင်တစ်ထောင်ကွင်းကို ဖွင့်ဖို့ လုံလောက်ရုံလေးပဲ..."</p> <p>ချင်စန်းက ထိုဝိညာဉ်အသိစိတ် အစအနကို ဂရုတစိုက် လမ်းညွှန်ပြီး ပေါင်တစ်ထောင်ကွင်းအား ထိတွေ့လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်မှု ရရှိခဲ့လေပြီ။ သူ့ဝိညာဉ်အသိစိတ် အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကုန်ခမ်းမသွားခင် အတွင်းမှ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူသည်။</p> <p>ခေါင်းထဲ ထိုးကိုက်သွား၏။</p> <p>ချင်စန်း မျက်နှာမဲ့ရင်း ကျောက်စိမ်းပုလင်း တစ်လုံးကို စမ်းသပ် ရှာဖွေတော့သည်။ အတွင်းတွင် ဝိညာဉ်အသိစိတ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေရန် သီးသန့် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများ ပါရှိသည်။ အဖုံးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပြီး ဆေးလုံး အနည်းငယ် ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ နာကျင်မှု ချက်ချင်း လျော့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် တရားမှတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်အသိစိတ် အစအန တစ်ခု ပြန်လည် ရရှိလာသည်။ ထို့နောက် အလောင်းကောင် ရုပ်သေးအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်ထားသော အသူရာ အလောင်းကောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ သူ့စိတ် နှလုံး အမှန်တကယ် အေးချမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>အသူရာ အလောင်းကောင်၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုအခါ အကြမ်းကြုတ်ဆုံးသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် တစ်ကောင်နှင့် တူနေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အရေပြားမှာ နက်မှောင်ကာ သတ္တုရောင် တောက်နေသည်။ သံနက်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။</p> <p>ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော အသူရာ အလောင်းကောင်ပင်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save