Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၆၁၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ကုသခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အသူရာ အလောင်းကောင် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကိုပင် မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။</p> <p>ကုသဆေး အနည်းငယ် ထပ်သောက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အအမလေး လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချင်စန်းက အသူရာ အလောင်းကောင်ကို အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ လိုက်ကာစကို မပြီး အပြင်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အအမလေးသည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ထောက်ပံ့နိုင်ရန် ငွေပိုငွေလျှံ အနည်းငယ် ရရှိရေးအတွက် ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ ချင်စန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ လန့်နိုးသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲ။</p> <p>"အ...” သူမ ပါးပြင်များ ရဲတက်သွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာသစ်ရန် အလျင်အမြန် ထသွားပြီးနောက် ချင်စန်းအတွက် အစာ ပြင်ဆင်ပေးရန် စတင်တော့သည်။</p> <p>သူမ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ချင်စန်းက သူမကို တားဆီးလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်ရန် အချက်ပြရင်း…</p> <p>"အအမလေး... အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူ ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား..."</p> <p>သူမ၏ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားကို မြင်လျှင် ချင်စန်းက သားရဲသားရေ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကို သတိရသွားပြီး မေးခွန်း ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>"စုန်းနတ်ဘုရားရဲ့ တမန်တော် အကြောင်း ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား..."</p> <p>အအမလေးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>ချင်စန်းလည်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်…</p> <p>"ကိုယ်က စုန်းနတ်ဘုရားရဲ့ တမန်တော် တစ်ယောက်ပဲ..."</p> <p>အအမလေးက ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် ထူးခြားသော စကား ဘာမှ မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ လှည့်ထွက်သွားပြီး မနက်စာကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။</p> <p>ချင်စန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက မီးပြင်းဖိုထဲမှ ကျောက်တုံးမည်း တစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမွပြကာ…</p> <p>"အခု ယုံပြီလား... ကိုယ် ဒဏ်ရာ မရခင်တုန်းက တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးခဲ့တာ..."</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အအမလေး အမှန်တကယ် လန့်ဖြန့်သွားသည်။ သူမ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး သူ့ကို ဗလာသက်သက် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>ချင်စန်း ခေါင်းခါရင်း ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ယူ၍ ရေဖြည့်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ တစ်လုံးစီမှ အစအန သေးသေးလေး ဖဲ့ချွေပြီး ရေထဲတွင် ပျော်ဝင်စေသည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်လုံးကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>"အအမလေး... မင်း ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်... ကိုယ့်မှာ ကျေးဇူးဆပ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူး... မင်းကို အရင် ကုသပေးပါရစေ... ဒီဆေးတွေက မင်းရဲ့ အ,နေတာကို ပျောက်ကင်းစေပြီး မျက်နှာပေါ်က မွေးရာပါ အမှတ်ကိုပါ ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မယ်... ဒါကို သောက်ပြီးတာနဲ့ မင်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အနာဂတ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်ဝလာလိမ့်မယ်..."</p> <p>သူမက သူ့ကို မြစ်ထဲမှ ဆယ်ယူခဲ့သောကြောင့်သာ ပြန်လည် သက်သာလာရန် ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခု ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဆက်လက် မျောပါနေခဲ့ပါက မည်သည့် အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ရုတ်တရက် သူ့အစစ်အမှန် နောက်ခံအကြောင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော ချင်စန်း၏ စကားများကြောင့် အအမလေး ကြောင်အသွားသည်။ ဤသတင်းစကားမှာ သူမ လက်ခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေ၏။ သူမက သတိမထားမိဘဲ ပန်းကန်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေမိသည်။</p> <p>"မကြောက်ပါနဲ့... ကိုယ် မင်းကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး..."</p> <p>သူမ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်လျှင် ချင်စန်းက သူမ စိုးရိမ်နေသည် သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့နေသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ညင်သာစွာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>သို့သော် အအမလေးက ပန်းကန်လုံးကို ရုတ်တရက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အရေးတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ထိတ်လန့်တကြား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ရေးခြစ်တော့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ရှင် ထွက်သွားတော့မလို့လား..."</p> <p>စာလုံးများမှာ မြေကြီးထဲ နက်ဝင်နေပြီး ကမန်းကတန်း ရေးဆွဲထားခြင်းပင်။</p> <p>ချင်စန်း ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာသော ဝမ်းနည်းမှုကို မြင်လျှင် သူမ အထင်လွဲသွားကြောင်း ချင်စန်း သဘောပေါက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ်က တခြားနေရာမှာ ဒဏ်ရာ ကုသဖို့ ယာယီ ထွက်သွားရုံပါ... မင်းရဲ့ စုန်းသမားတော် ပြောဖူးတယ်... ဟိုမြစ်တဖက်ကမ်းက တောင်ပေါ်မှာ ဂူတစ်လုံး ရှိတယ်ဆို... အဲ့ဒီနေရာက အရမ်း ဘေးကင်းတယ်... ကိုယ် ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး... မင်းတို့ အကြီးအကဲက ကိုယ့်အကြောင်း သိနေပြီ... ဒီနေ့ လာစစ်ဆေးဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေတယ်..."</p> <p>သူက မြစ်တဖက်ကမ်းရှိ တောင်တစ်လုံးဆီ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုတောင်မှာ ပိုမြင့်မားပြီး မတ်စောက်ကာ ဘက်ပေါင်းစုံတွင် မတ်စောက်သော ကျောက်ကမ်းပါးများ ဝန်းရံထား၏။ သာမန်လူများ တက်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း အသူရာ အလောင်းကောင် အတွက်မူ လွယ်ကူစွာ သွားလာနိုင်သည်။</p> <p>ချင်စန်း ထိုတောင်ကို ရွေးချယ်ရသည့် အကြောင်းရင်း အမှန်မှာ တောင်ထိပ်တွင် နယ်မြေတစ်ခုလုံးရှိ ဝိညာဉ်ချီများ အကြွယ်ဝဆုံး စုဝေးနေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ပြန်လည် ကုသရန် အကောင်းဆုံး နေရာ ဖြစ်၍ပင်။</p> <p>ထို့အပြင် သူက အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာမှ သာမန်လူများနှင့် သိပ်ပြီး ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"ရက်အနည်းငယ်လောက်ကြာရင်... ကိုယ် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့မယ်... ရော့... ဒါ ယူထား..."</p> <p>ပြောနေရင်း ချင်စန်းက ချင်ဖူကြေးပြား တစ်ပြား ထုတ်ယူကာ အအမလေး၏ လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး…</p> <p>"ဒီကြေးပြားကို မင်းနဲ့မကွာ ဆောင်ထား... တကယ်လို့ အန္တရာယ် ကြုံလာရင် ကျောက်တုံးနဲ့ ရိုက်ခွဲလိုက်... ကိုယ် ချက်ချင်း သိပြီး မင်းကို လာကယ်ပါ့မယ်..."</p> <p>ချင်ယန်မိစ္ဆာဂိုဏ်း ကိစ္စများ ဖြေရှင်းပြီးနောက် လေနှင်ရာ ခရီးသည်က မိခင် ချင်ဖူကြေးပြားကို ချင်စန်းထံ ပြန်ပေးခဲ့သည်။ အတွင်းရှိ ချင်ဖူသွေးမှာ အသုံးပြုခွင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေး၏</p> <p>ချင်စန်း၏ ဝိညာဉ်အသိစိတ်မှာ အအမလေး ဝိညာဉ်ရင်းမြစ် ပါရမီကို စစ်ဆေးရန် အလွန် အားနည်းနေသေးသဖြင့် သူမကို မည်သည့် ပညာရပ်မှ သင်ကြားမပေးနိုင်သေးပေ။ သူ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီးမှ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာရန် စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>သူ ဤနေရာတွင် ကြာရှည် နေထိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း မထွက်ခွာမီ သူတို့ကြားက ကံကြွေးကို ဖြေရှင်းရပေမည်။</p> <p>အကယ်၍ အအမလေးတွင် အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ ပါလာခဲ့လျှင် သူမကို လမ်းကြောင်းပေါ် တင်ပေးပြီး ကျင့်စဉ်များ၊ မှော်ရတနာများ၊ ဆေးလုံးများနှင့် အခြား အရင်းအမြစ်များ ချန်ထားပေးမည် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူမ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်း ဖောက်လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှသာ သူမ၏ အသက်ကယ် ကျေးဇူးကို အမှန်တကယ် ပြန်ဆပ်သည်ဟု မှတ်ယူနိုင်ပေမည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမတွင် ဝိညာဉ်ရင်းမြစ် မရှိလျှင်ပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပေးပြီး ကျင့်စဉ်များ သင်ကြားပေးကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော သာမန် ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေနိုင်သည်။ သို့မှသာ အခြားသူများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို မခံရတော့ဘဲ နေနိုင်ပေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခု ချင်ဖူကြေးပြားကို ပေးရခြင်းမှာ သူမတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူ မရှိခိုက် မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားမည်ကို မလိုလားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>အအမလေးက ကြေးပြားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွား၏။ ထို့နောက် လိမ္မာစွာဖြင့် ပန်းကန်လုံးကို မော့၍ ဆေးသောက်လိုက်သည်။</p> <p>ဂွီ...</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမ ဗိုက်ထဲမှ မမျှော်လင့်ဘဲ အသံမြည်လာသည်။</p> <p>အအမလေး တောင့်တင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် မျက်နှာကို အုပ်ကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချင်စန်း အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အအမလေး ပြန်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီနေပြီး စကားထစ်ကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူ့အကြည့်က သူမ မျက်နှာပေါ်သို့ ခေတ္တ ရောက်သွားပြီးနောက် ကြေးမုံပြင် တစ်ချပ်ကို ပြုံး၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကြည့်လိုက်ပါဦး..."</p> <p>အအမလေး ကြေးမုံပြင်ထဲရှိ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>မျှတစွာ ပြောရလျှင် သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပခြင်း မရှိပေ။ ချန်ယန် သို့မဟုတ် အဘွားကျင်းကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင်များနှင့် ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူမတွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သော ကျက်သရေ တစ်မျိုး ရှိနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ သေသပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ နူးညံ့ သွယ်လျကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူမ ပုံစံက အိမ်နီးချင်း ကောင်မလေး တစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုမျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p>သို့တိုင် သူမ ရှေ့ရှိ ပုံရိပ်မှာ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့် မထားရဲခဲ့သော အရာပင်။</p> <p>မွေးရာပါ အမှတ် ပျောက်ကွယ်သွားရန်၊ အခြားသူများ၏ အထင်သေးခြင်း မခံရသော သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်လာရန်၊ ရယ်မောသံများနှင့် လက်ခံမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော ဘဝတစ်ခု ရရှိရန် သူမ အကြိမ်ကြိမ် အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နိုးထလာတိုင်း လက်တွေ့ဘဝကို အတင်းအကျပ် လက်ခံခဲ့ရပြီး ထိုအိပ်မက်မျိုး တကယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု တစ်ခါမှ မယုံကြည်ရဲခဲ့ပေ။</p> <p>ယခုတွင် ကြေးမုံပြင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မျက်တောင် တစ်ခါခတ်လိုက်သည်နှင့် အိပ်မက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် မျက်ရည်စီးကြောင်း နှစ်ခု သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ချင်စန်းက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အခု ပြောချင်တာလေး ဘာလေး ရှိလား..."</p> <p>"အ..."</p> <p>အကျင့်ပါနေသဖြင့် အအမလေးက လက်မြှောက်၍ လက်ဟန်ပြရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း ရုတ်တရက် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူမ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ချင်စန်း၏ အားပေးသော အကြည့်အောက်တွင် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး..."</p> <p>ထိုရိုးရှင်းသော ခေါ်သံလေး တစ်ခုက ချင်စန်းကို မှင်သက်သွားစေသည်။</p> <p>ချိပ်ပိတ်ခြင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် မူးမေ့သွားစေနိုင်လောက်အောင် လှပသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ဥဩငှက်၏ တေးသံကဲ့သို့... ညချမ်းငှက်၏ အော်မြည်သံကဲ့သို့... မည်သည့် ကဗျာဆန်သော စကားလုံးများကမှ ဤအသံကို တမီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ ချန်ယန်နှင့် အဘွားကျင်းတို့သည် ရုပ်ရည်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းပါက အအမလေး၏ အသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ တေးသွား တစ်ပုဒ်ပင်။ အစွန်းအထင်း ကင်းစင်ပြီး အလှဆင်ထားခြင်း မရှိသော သဘာဝ အတိုင်း စစ်မှန်သော အသံ။</p> <p>စုန်းနတ်ဘုရားဟု ခေါ်သော အရာက မနာလိုဝန်တိုစိတ်ဖြင့် ဤမျှ နတ်ဘုရားဆန်သော အသံကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ခြင်းလော။</p> <p>အရုဏ်တက်ချိန်တွင် မဲမှောင်သော တစ္ဆေအရိပ်တစ်ခုက မတ်စောက်သော ကျောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်ရောက်သွားသည်။ လူတစ်ယောက်က ၎င်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော်လည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သည့် လက္ခဏာ လုံးဝ မပြပေ။</p> <p>မကြာမီ ထိုပုံရိပ်က တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့လေပြီ။ သာမန် လက်သီးချက် တစ်ချက်ဖြင့် တစ္ဆေအရိပ်က ကျောက်စိမ်းရောင် ကျောက်ကမ်းပါး ဘေးဘက်တွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖောက်ပြီး ဝင်ပေါက်တွင် အစောင့်အဖြစ် ရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p>ချင်စန်း ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်ရက်လုံးလုံး အတွင်း၌ နေထိုင်ခဲ့၏။</p> <p>သန်းခေါင်ယံ အချိန်ရောက်လျှင် ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းနှင့် ကုန်ခမ်းနေသော ဝိညာဉ်အသိစိတ်မှလွဲ၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းဒဏ်ရာ အားလုံး အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ဆက်လက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရန် ထိုနေရာတွင် ကြာကြာ မနေခဲ့ပေ။ ထိုအစား ငြိမ်းချမ်းစွာ ကျင့်ကြံရန် ဝိညာဉ်သွေးကြော တစ်ခု ရှာဖွေဖို့ အသူရာ အလောင်းကောင်ကို စီးနင်း၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ့ရည်မှန်းချက်မှာ ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်သီးကို သန့်စင်ပြီး အမြူတေ ဖွဲ့စည်းကာ ချိပ်ပိတ် အစီအရင်အား ဖြိုခွင်းရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>လမ်းခရီးတွင် သွေးတောင်ပံ သရဲခေါင်းနီပျားများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းရန်လည်း စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>သူတို့ လွတ်မြောက်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အုပ်စုလိုက် ရွေ့လျားသဖြင့် တောင်တစ်လုံးလုံးရှိ သက်ရှိများကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ရှီကျန်းတွင် လူနေကျဲပါးပြီး မဆုံးနိုင်သော တောင်ကတုံးများနှင့် တောရိုင်းမြေများသာ ရှိသည်။</p> <p>သို့တိုင် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်လား သို့မဟုတ် ပြန်လည် သိမ်းဆည်းမည်လား ဆိုသည်ကို မဆုံးဖြတ်ရသေးသော်လည်း သွေးတောင်ပံ သရဲခေါင်းနီပျားများအား လွတ်လပ်စွာ ဆက်လက် ထားရှိ၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p>ရှီကျန်း ဆိုသည်မှာ မည်သည့်နေရာ ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် မသိရှိရသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး လုပ်ဆောင်မှုတိုင်းကို အထူး သတိထားရပေမည်။ သူ့ကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည့် မည်သည့် ခြေရာလက်ရာကိုမှ ချန်ထားခဲ့၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save