Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျားကို တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လွှတ်ပေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနောက်ပိုင်းဟုန်၊ ယွီတောင်</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသောနန်းတော်အတွင်းရှိ အစေခံမိန်းကလေးများနှင့် အစောင့်အကြပ်များအားလုံး ဆုတ်ခွာသွားကြလေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးကြင်ယာတော်ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်သည်ကို ၎င်းတို့ ရှားရှားပါးပါးသာမြင်ဖူးကြပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်လွှတ်နေခြင်းမှာ ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူတစ်ကောင်အတွက် အလွန်ရှားပါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်စမ်း။"</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤကြင်ယာတော်ဟုပင် မရည်ညွှန်းတော့ချေ။ ထိုဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောအကြေးခွံများဖုံးလွှမ်းနေသည့် နဂါးလက်သည်းအောက်တွင်၊ အန်းထင်ဖုန်းသည် သူ၏ ကျားခေါင်းအဖြစ်ပြောင်းထားပြီးဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြမ်းကြုတ်ရက်စက်လှသော ခေါင်းကြီးမှာ ထက်မြက်လှသည့် နဂါးလက်သည်းကြားတွင် တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်ရှုံ့တွလာနေ၏။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင် အခြေအနေ မည်မျှတင်းမာနေသည်ကို သူမ ပြောနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ဤကြမ်းကြုတ်သော ကျားကြီးသည် သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင်များကို တစ်ချိန်လုံး အင်အားဖြည့်တင်းပေးနေမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် များစွာ ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ရှန်းယီနှင့်အတူ အခြားသော ဂိုဏ်းချုပ်များလည်း ရှိနေရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျိကျင့်ရှီးတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ကျင့်ကြံခြင်းချင်း တူညီနေပါက၊ ကျားအိုကြီးက သူ၏ အဆီအနှစ်သွေးအားလုံးကို လွဲပြောင်းပေးလိုက်လျှင်ပင် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ ရှိမည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျစ်ရှန်းသည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့လေ၏။</p> <p>အကယ်၍ အန်းထင်ဖုန်းသာ အောင်မြင်သွားပြီး၊ တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါးထဲမှ ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ဦး သူမ၏ နယ်မြေအတွင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပါလျှင် သူမအနေဖြင့် ကျင့်ရှီးကို မည်သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရဲတော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်လို့ ငါပြောနေတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်းက ခပ်တိုးတိုးကြိမ်းမောင်းရင်း ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်၏။ တဂျွတ်ဂျွတ် အသံများနှင့်အတူ အန်းထင်ဖုန်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း သေးသေးလေးများချက်ချင်း ပေါ်လာပြီးနောက်၊ နီရဲသော သွေးရည်ကြည်များ စီးကျလာကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အဖြူရောင်အမွှေးများနှင့် အနက်ရောင်အစင်းကြောင်းများကို စွန်းထင်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟက်... ဟက်..."</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် နဂါးလက်သည်းများ၏ ကြားထဲမှ ချောင်းကြည့်ရင်း၊ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသောပါးစပ်ဖြင့်ထူးဆန်းပြီး စူးရှသော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နယ်ဘုံပယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်သတ်ဖြတ်မှုများကြားမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော မဟာနတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်ပင်လျှင်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို တွယ်တာမိသွားသည်နှင့် ဤမျှအထိ အားနည်းသွားနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ နယ်ပယ်အဆင့်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမ ဘာကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သိမြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီးလေပြီ။ သူ သေဆုံးသွားသည်နှင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအားလုံးမှာ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲထံသို့ ကူးပြောင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းမမှာ လုံးဝ မလောင်းကြေးထပ်ရဲပေ။ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးမှ လူများ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ရာ၊ ထိုဘက်ခြမ်းကို မည်သည့် ဖိအားမျှ ထပ်မံမပေးလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် ယခုအခါ ဘာမှမကျန်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အန်းယီ... အဖေ မင်းဆီကို လာရှာနေပြီနော်။</p> <p>အန်းထင်ဖုန်းက သူ၏ ထက်ရှသော အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ဖော်ရင်းလှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးကြင်ယာတော်၊ ဒီကိစ္စပြီးသွားလို့ အကယ်၍ အဲ့ဒီမိန်းကလေးသာ ပြန်လာခဲ့ရင်၊ အသက်ဆက်ပေးတဲ့ရတနာတွေကို ထောက်ထားပြီး ထင်ဖုန်းက အရှင်မခိုင်းသမျှကို လုပ်ဆောင်ပေးပါဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>"နင်က အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။"</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဤမျှအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကြောင့်ရယ်ပင် ရယ်ချင်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင်၊ ဤကြမ်းကြုတ်သော ကျားကြီးအနေဖြင့် ဤနန်းတော်ထဲမှ အကောင်းပကတိအတိုင်းထွက်သွားနိုင်မည်ဟု တကယ်ပဲ ထင်နေသည်လော။</p> <p> </p> <p>ရှရွှမ်ချင်း၏ နောက်ကျောကိုဓားဖြင့်ထိုးခြင်း ခံခဲ့ရသည်ဟု ကောလာဟလထွက်နေသော အရှေ့ပိုင်း နဂါးဘုရင်သည် အမှန်တကယ်တွင်မူ တောင်ပိုင်းဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါးအပေါ် ကျေးဇူးကြွေးများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်ကို အနောက်ပိုင်းဟုန်၏ အင်အားစုအားလုံး တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ မစင်မျိုချရသကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ကို အောင့်အည်းသည်းခံပြီး၊ ခမည်းတော်သည် ကျစ်လင်၏ ကျားသားရေခြုံကာမသေမျိုးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို တောင်ပိုင်းဟုန်ထံမှလွှဲဖယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အခြားသောအင်အားစုများကိုလည်း ဟန့်တားပေးခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဂိုဏ်းခြောက်ခုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနှင်းကျားမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကစည်းရုံးရခက်သော အင်အားစုများကြားတွင် မငြိမ်မသက်မှုများဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကြီးမားသောစီမံကိန်းများကို ထိခိုက်စေနိုင်လျှင်ပင်၊ ခမည်းတော်သည် သူမကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မ လှုပ်ရှားတော့မယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း လုပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟိုဘက်ကကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်နေမယ်ဆိုရင်... ထင်ဖုန်းက နဂါးကြင်ယာတော်ကို သေချာပေါက် အနိုင်မယူနိုင်ပေမဲ့၊ ကိုယ့်အသက်ကိုယ်ကယ်ဖို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ကျင့်ကြံခြင်းဆီကို ခေတ္တဝင်ရောက်ဖို့ကတော့ ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခေါင်းမှာ ဖမ်းဆုပ်ခံထားရသော်လည်း၊ အန်းထင်ဖုန်းသည် သူ၏ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ အလွန် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပုံပေါ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် ကြမ်းကြုတ်သောကျားကြီး၏ ရောင်ဝါမှာ ဆက်လက်လျော့နည်းနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ ကျစ်ရှန်းသည် သူမ၏ အတွင်း၌ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသောစိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး၊ မူလက တည်ငြိမ်နေသောနဂါးလက်သည်းမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်း၏ ဟန်ဆောင်တည်ငြိမ်သော ရယ်သံမှာ သူမအတွက် အလွန်ပင်နားခါးလှပေသည်။</p> <p>အနောက်ပိုင်းဟုန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း၊ ကျစ်ရှန်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်သီသည့် နေရာမျိုးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ အခြားတစ်နေရာသို့ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရာအားလုံးက ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင်။</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ ကျားအိုကြီးမှာ သူမထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်စွာတုန်ယင်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် အန်းထင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောခြင်းရပ်တန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သွေးများ စိုရွှဲနေသောအမွှေးများအောက်တွင် မူလက ထက်မြက်လှသော သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကိုဝေဝေဝါးဝါးနှင့် မရေမရာ ဖြစ်သွားပုံ ပေါ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် နေရာလွတ်ထဲသို့ ငေးကြောင်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ လျင်မြန်စွာပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်၊ အန်းထင်ဖုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းအဆီအနှစ်များကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ထပ်မံပို့လွှတ်ရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားရင်း လက်သီးကို ကျစ်လျစ်စွာဆုပ်လိုက်သော်လည်း၊ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်ဘဲ ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အန်းထင်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေပြီ။ အရာအားလုံးမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးလက်သည်းကြားမှနေ၍ သူသည် ကျစ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံထဲရှိ တည်ငြိမ်မှုများမှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"နဂါးကြင်ယာတော်၊ နဂါးကြင်ယာတော် ခုနက အရှင်မ ပြောခဲ့တယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ ညှိနှိုင်းလို့ ရတယ်ဆိုတာ..."</p> <p> </p> <p>"ဘာကို ညှိနှိုင်းရမှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လက်ဖဝါးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ၊ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေသော ဤကျားနတ်ဆိုးမှာ ယခုအခါ နောက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ အဲ့ဒီလို ပြောခဲ့လို့လား။"</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် ထွက်ပြေးမည့်အစား၊ သူမကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထင်ဖုန်းက နဂါးကြင်ယာတော်နဲ့ ညှိနှိုင်းချင်တာပါ။ အကယ်၍ အရှင်မက ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီးလေးကို ပြန်ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော် နဂါးကြင်ယာတော်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ။ နောင်တမရဘဲ အကြိမ်ပေါင်းတစ်ထောင်သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျေနပ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ကျစ်ရှန်း၏ စိတ်ပျက်မှုများမှာ ကြည်လင်သွားပြီး စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤကြမ်းကြုတ်သော ကျားကြီးကို ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော အပြောင်းအလဲဖြစ်ပေါ်စေရန် မည်သည့်အရာဖြစ်ပွားစေခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူက အားနည်းချက်ထွက်ပေါ်နေပြီဆိုကတည်းက၊ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ ဂိုဏ်းချုပ်က အသာစီးရသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေး ရှန်းယီ၊ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ လူပဲ... မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး ငါ့မျက်နှာကို တကယ်ပဲ ဆယ်ပေးလိုက်တာပဲ။</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်လေး ရှန်းယီအပေါ် ရှိခဲ့သမျှသောမကျေနပ်မှုများမှာ မီးခိုးများကဲ့သို့ လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို ထောက်ထားလျက်၊ ကျစ်ရှန်းသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ သေမယ့်လူနဲ့ ညှိနှိုင်းတတ်တဲ့ အလေ့အထ မရှိဘူး။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save